ตอนที่ 683
บทที่ 683 การบำเพ็ญคู่ต้องใช้ความรู้สึกของพิธีกรรม
October 22, 2026
เมื่อหันหน้าไป สวี่ชีอันก็เห็น ‘สัตว์ประหลาด’ เนื้อตัวปกคลุมไปด้วยรอยแผลเป็น ค่อยๆ เคลื่อนร่างกายใหญ่มหึมาปานภูเขาคืบคลานเข้าไปในรอยแยกหุบเขาที่ลึกล้ำไร้ก้นบึ้งไกลสุดลูกหูลูกตา
โครงสร้างร่างกายของสัตว์ประหลาดตัวนี้น่ากลัวมาก เส้นเอ็นของมันปูดโปนออกมา กล้ามเนื้อของมันพองขึ้นทีละส่วนราวกับกอปรขึ้นมาจากกองภูเขากล้ามเนื้อ
‘ภูเขา’ ที่กอปรขึ้นมาจากกล้ามเนื้อ มีโพรงอากาศเรียงรายเป็นแถว พ่นควันสีเขียวเข้มออกมา ลอยอ้อยอิ่งอยู่บนท้องฟ้าแล้วก่อตัวเป็นเมฆสีเขียวเข้ม
เงาหนาทึบเหนียวเหนอะไหลออกมาจากตีนเขา
เทพเจ้ากู่!
ครั้งสุดท้ายเขาเห็นเทพเจ้ากู่อยู่ในความฝันอันง่วงงุนหลังจากเข้านอนกับราชครู
เมื่อเทียบกับช่วงเวลานั้น ในตอนนี้กลิ่นอายของเทพเจ้ากู่อ่อนแอลงมาก ร่างกายใหญ่โตเป็นเหมือนกองเนื้อที่ปกคลุมไปด้วยรอยแผลเป็น สิ่งมีชีวิตใดที่อยู่รอบตัวก็ล้วนตายซากแห้งเหี่ยวไร้ชีวิตชีวาคล้ายดังรอบตัวห้อมล้อมไปด้วยกองซากศพ
แม้ว่านี่จะเป็นเพียงความฝัน แต่สวี่ชีอันก็รู้สึกได้ถึงความอ่อนแอของเทพเจ้ากู่
เมื่อเทพเจ้ากู่เข้าสู่เหวลึกจี๋เยวียน ภาพตรงหน้าก็แตกสลาย สวี่ชีอันลืมตาขึ้นในห้องที่มืดมิดและรู้สึกว่ามีอะไรบางสิ่งบางอย่างกัดแขนเขาอยู่
เมื่อหันหน้าไปมอง ก็เห็นสวี่หลิงอินกำลังแทะแขนเขาอยู่ แทะทั้งๆ ที่ยังหลับ เห็นนางขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับนางสงสัยว่าทำไมถึงแทะคากิไม่เข้า
สุดจะทนจริงๆ ข้ามีน้องสาวที่โง่เง่าและตะกละตะกลามอย่างเจ้าได้อย่างไร…สวี่ชีอันดึงแขนตัวเองออกและบีบจมูกเล็กๆ ของสวี่หลิงอิน สิบวินาทีต่อมา นางก็ขยี้ตาและงัวเงียตื่นขึ้นอย่างงุนงง
“เจ้าหิวหรือไม่”
สวี่ชีอันถาม
“หม้อเบ้อเริ่มเลย ข้าฝันถึงของกินอร่อยๆ เต็มไปหมด”
เสี่ยวโต้วติงเต้นเร่าๆ สะบัดแขนสะบัดขาและพูดน้ำเสียงเกินจริง
แล้วก็เปลี่ยนเป็นเสียงละห้อยทันที “แต่ข้าแทะไม่เข้า”
ถ้าเจ้าเชี่ยวชาญพลังเทพวชิระสมัยมหายาน เจ้าสามารถลงไปที่เหวลึกจี๋เยวียนเพื่อกินเทพเจ้ากู่ได้…สวี่ชีอันชี้ไปยังรอยกัดเล็กๆ ที่อยู่บนมือขวานาง
“ดูสิ เจ้าแทะมือตัวเองด้วย”
ยังมีรอยฟันจางๆ อยู่บนมือขวาของนางแต่น้ำลายระเหยไปหมดแล้ว สวี่ชีอันคิดว่าต้องเจ็บบ้างตอนแทะมือตัวเอง ด้วยสัญชาตญาณนางเลยไม่ได้แทะแรง
เมื่อแทะแล้ว สวี่หลิงอินก็พยายามดูดด้วย
เสี่ยวโต้วติงมองไปที่มือขวาของนาง มีรอยกัดอยู่จริงๆ นางผงะเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างทำท่าเหลือเชื่อ
“ใครอยากกินมือข้า”
“เป็นลี่น่า!” สวี่ชีอันบอก
พอเสี่ยวโต้วติงได้ยินเรื่องนี้ นางก็ตื่นตัวทันที เงียบไปชั่วขณะแล้วพูดเสียงดัง
“นางตะกละอยากกินเนื้อที่ข้ากินไปเมื่อคืนแน่”
สวี่ชีอันใช้เวลาหลายวินาทีเพื่อทำความเข้าใจว่านางหมายถึงอะไร
ลี่น่าต้องการขโมยเนื้อที่นางกินไปเมื่อคืนด้วยการกินนางกลับ
“ข้าเพิ่งเอาชนะนางมา” สวี่ชีอันพูดปลอบ
“ขอบคุณหม้อใหญ่…”
เสี่ยวโต้วติงรู้สึกโล่งใจ หากท่านอาจารย์ต้องการกินนาง นางก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมตาม เพราะท่านอาจารย์แข็งแกร่งกว่านาง
สวี่หลิงอินเพิ่งเลื่อนระดับจึงมีความอยากอาหารมาก นางเลยรู้สึกหิว แต่เนื่องจากนางง่วงมากเกินไป นางจึงไม่สามารถตื่นมานั่งหิวได้ นางเลยมีพฤติกรรมแทะ ‘คากิ’ ตอนนอนหลับ
สวี่ชีอันออกไปเจอน่องของตัวอะไรไม่รู้ในครัว จึงเอามาหั่นแล้วทอดเป็นอาหารจานเนื้อให้สวี่หลิงอิน
ในห้องที่มีแสงเทียนสลัวๆ ที่โต๊ะ เขามองไปยังเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่มีคราบมันเต็มปาก แต่จิตใจของเขากลับล่องลอยไปที่อื่น
เทพมารเคยครอบงำทั้งสวรรค์และพิภพแต่จวบจนวันนี้ไม่มีใครบอกได้ว่าเทพมารน่ากลัวเพียงใด
แต่ด้วยพลังลูกหลานเทพมาร เพียงแค่มองเสือดาวจากท่อไม้ไผ่ก็สามารถเข้าใจอะไรได้สักอย่างสองอย่างแล้ว
คนเถื่อนและจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางที่ครอบครองภาคเหนือในตอนนี้ ตลอดจนสัตว์วิญญาณทรงพลังบางตัวบนแผ่นดินใหญ่จิ่วโจวและสัตว์วิญญาณโพ้นทะเลก็ล้วนเป็นลูกหลานของเทพมารทั้งสิ้น
จากนี้ก็สามารถคาดเดาได้ว่าเทพมารในสมัยโบราณมีพลังมากพอที่จะทำให้ผู้คนสั่นสะท้านอย่างแน่นอน
ลูกหลานเผ่าพันธุ์ผู้บำเพ็ญพรตรุ่นต่อๆ มาโต้เถียงกันไม่รู้จบเรื่องเหตุผลที่เทพมารถึงกาลอวสาน
แนวคิดกระแสหลักที่แพร่หลายที่สุดคือกำเนิดของเผ่าพันธุ์มนุษย์และเผ่าพันธุ์ปีศาจมีชัยเหนือเทพมารที่ปกครองทวีปโบราณและเข้าครอบงำสัตว์โลก
หลังจากเทพมารสิ้นชีพ ลูกหลานของพวกมันก็เข้าต่อสู้กับปีศาจยาวนานหลายพันปีและในที่สุดก็ถูกกำจัดออกไป
“ในภาพที่ข้าเห็น ไม่มีมนุษย์ ไม่มีเผ่าพันธุ์ปีศาจ…”
“ถ้าไม่เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นกับรูปภาพเหล่านี้ เจ็ดยอดกู่ก็ควร ‘ส่ง’ รูปมาให้ข้า ส่วนใหญ่เจ็ดยอดกู่จะเป็นวิธีการช่วยให้เทพเจ้ากู่หลุดพ้นจากผนึก หรืออีกนัยหนึ่ง รูปภาพเหล่านี้อาจเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของเทพเจ้ากู
“ถ้าไม่ใช่มนุษย์ แล้วสิ่งมีชีวิตชนิดใดที่สามารถฆ่าเทพมารได้? เทพเจ้ากู่รอดมาได้อย่างไร ดูเหมือนใจเขาจะเต้นแรงจนแทบสำลัก”
สวี่ชีอันนึกถึง ‘ผู้เฝ้าประตู’
เขาเฝ้าประตูแบบไหน? ไม่สิ ‘ประตู’ น่าจะหมายถึงอย่างอื่น
“ไป๋ตี้ไม่ได้ถามเรื่องการล่มสลายของเทพเจ้ากู่และเทพมาร ซึ่งหมายความว่าเขารู้ความจริงอยู่แล้ว ว่าผู้เฝ้าประตูสังหารเทพมาร ทำไมเขาจึงถามเรื่องอื่นอีก?
“เทพเจ้ากู่บอกว่า เดิมทีเขาคิดว่าผู้เฝ้าประตูเป็นปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ขงจื๊อ แต่ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ขงจื๊อเป็นคนเมื่อพันปีก่อน จากเรื่องนี้จะเห็นได้ว่าผู้เฝ้าประตูไม่น่าเป็นฆาตกรที่เข่นฆ่าเทพมาร ทั้งยังมีเหตุผลอื่นอีกที่ทำให้เทพมารตาย
“ไป๋ตี้ถามก่อนเลยว่าปรมาจารย์เต๋าอยู่ที่ไหน เพราะรู้ว่าปรมาจารย์เต๋าอาจถูกโค่น จึงถามว่าใครเป็นผู้เฝ้าประตู นี่หมายความว่าไป๋ตี้สงสัยว่าปรมาจารย์เต๋าเป็นผู้เฝ้าประตูมิใช่หรือ?
“เมื่อมหาศักราชสิ้นสุดลง จะขาดเขาไปมิได้ หึ นี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ขงจื๊อจึงปิดผนึกระดับสุดยอดทั้งหมดไว้”
ด้วยเหตุผลเชิงตรรกะที่ระมัดระวังยิ่ง เขาย่อมได้ข้อสรุปที่เป็นประโยชน์
“อ่า แต่เว่ยกงเคยกล่าวไว้ในจดหมายลาตายของเขาว่า โลกนี้โหดร้ายกว่าที่เขาคิดไว้มาก เขารู้ความลับหรือเป็นแค่การคาดเดา? ถ้าเป็นเช่นนั้น สถานการณ์ของเว่ยกงก็มิได้จำกัดอยู่แต่ในราชสำนักอีกต่อไป”
ในเวลานี้ สวี่หลิงอินเลียจานกระเบื้องด้วยความตั้งใจที่ไม่ค่อยอภิรมย์เท่าไหร่และพูดว่า
“ข้าอิ่มแล้ว”
สติสัมปชัญญะของสวี่ชีอันกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวแล้วจ้องมองดูจานที่แทบไม่ต้องล้าง
“อิ่มจริงหรือ?”
“ถ้ามีอีกจานก็คงดี”
สวี่หลิงอินได้คืบจะเอาศอก
“พอแล้ว ตอนกลางคืนอย่ากินเยอะ”
สวี่ชีอันอุ้มนางขึ้นและโยนลงบนเตียง “ไปนอนเถอะ”
“แต่ถ้าข้ากินไม่อิ่ม ข้านอนไม่หลับ”
เสี่ยวโต้วติงดิ้นรนต่อสู้อย่างหนักและอีกไม่กี่นาทีต่อมา…
“คร่อก คร่อก...”
นางก็หลับเป็นตาย
สวี่ชีอันผสานตัวเข้ากับเงามืดและออกจากลานบ้านของท่านหัวหน้าเผ่า
การนอนเป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่งสำหรับเขา แต่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ ปริมาณข้อมูลที่ได้รับในวันนี้มีมากเกินไปทำให้เขาหมดอารมณ์ที่จะนอน
หลังจากเดินไปรอบๆ ภูเขาป๋อ เขาก็พบสระน้ำใสแจ๋วแห่งหนึ่ง
จึงตัดสินใจไปอาบน้ำและซักผ้าข้างทาง
วันนี้ทั้งต่อสู้กับหัวหน้าเผ่าพันธุ์กู่และไปที่เหวลึกจี๋เยวียนอีกรอบเนื้อตัวย่อมไม่สะอาด
“ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าไปในแม่น้ำและทะเลสาบ แนวคิดเรื่องสุขอนามัยของข้าก็ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ข้ามักจะเข้านอนโดยไม่อาบน้ำไม่แปรงฟัน…”
แม้ว่าสุขอนามัยจะไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับผู้แข็งแกร่งเหนือมนุษย์
‘จ๋อม…’
เขาถอดเสื้อผ้าและโดดลงไปในน้ำเย็นฉ่ำชื่นใจสบายเนื้อสบายตัว
น้ำในสระลึกแค่เอวของเขาเท่านั้น เมื่อยืนอยู่ในสระน้ำเย็นๆ กล้ามเนื้อร่างกายส่วนบนก็กระชับได้สัดส่วนและสวยงาม เส้นสายเรียบลื่นเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง ไม่เหมือนกล้ามเนื้อตายซากน่าเหลือเชื่อพวกนั้น
ประกอบกับใบหน้าหล่อเหลาสมเป็นชาย แม้จะหมองคล้ำไร้รัศมี แต่ก็ยังเป็นเรือนร่างที่เย้ายวนใจสำหรับอิสตรี