บทที่ 706 ต่างคนต่างเคลื่อนไหว

บทที่ 706 ต่างคนต่างเคลื่อนไหว

เมืองทางใต้

ยามรุ่งอรุณ สวี่ชีอันกำลังนอนอยู่บนเตียงใหญ่นุ่มสบาย ห่มผ้าคลุมขนสัตว์ที่ทอจากใยไหมที่มีเฉพาะทางภาคใต้

เย่จีนอนตะแคงแนบกายเขา ท่าทางเฉื่อยชาอ่อนแรงราวดอกบัวที่เปราะบาง

“หลังจากที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงเป็นเวลาหลายปี จึงเคยชินกับทุกอย่างที่เกี่ยวกับมนุษย์แล้ว หลังจากกลับซินเจียงตอนใต้แล้ว ก็รู้สึกว่าชีวิตที่ผ่านมาของเผ่าพันธุ์ปีศาจนั้นหยาบเกินไป ไม่ละเอียดอ่อนมากพอ”

เย่จีทอดถอนใจแล้วพูดว่า “ข้ายังคิดว่าองค์หญิงจะเผาเมืองทางใต้ แล้วสร้างอาณาจักรหมื่นปีศาจขึ้นมาใหม่เสียอีก”

จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางยังคงรักษาเมืองทั้งยี่สิบเจ็ดเมืองที่คนแดนประจิมทิศเป็นผู้สร้างไว้ เพื่อเป็นฐานที่มั่นของอาณาจักรหมื่นปีศาจ

การตัดสินใจเช่นนี้ความจริงแล้วต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมาก เพราะไม่ใช่ทุกคนในเผ่าพันธุ์ปีศาจที่จะสามารถแปลงร่างได้ และไม่ใช่ทุกคนในเผ่าพันธุ์ปีศาจที่จะชอบใช้ชีวิตในเมืองของมนุษย์

การอยู่ร่วมกันในป่า และใช้ชีวิตอย่างอิสระท่ามกลางธรรมชาติ เป็นชีวิตในอุดมคติของเผ่าพันธุ์ปีศาจจำนวนมาก

ดังนั้นขณะที่จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางรักษาเมืองทั้งยี่สิบเจ็ดเมืองไว้ ในเวลาเดียวกันก็ยังได้ทำการแบ่งเขตการเคลื่อนไหวของแต่ละกลุ่มในเผ่าพันธุ์ปีศาจทุกพื้นที่ในซินเจียงตอนใต้ไว้ด้วย

เพื่อเป็นหลักประกันว่ากำลังทหารจะเพียงพอ และสามารถเข้าร่วมการต่อสู้ ทำตามแผนการได้อย่างรวดเร็ว เขตที่แบ่งจึงอยู่ไม่ไกลจากยี่สิบเจ็ดเมือง

อย่างไรก็ตาม เผ่าพันธุ์ปีศาจในเวลานี้ ส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ในเมือง ประการแรกเป็นเพราะสงครามเพิ่งจะสงบ ประการที่สองเป็นเพราะต้องการกองกำลังปีศาจที่มากพอที่จะควบคุมมนุษย์ในดินแดนประจิมทิศ

“องค์หญิงของพวกเจ้าเป็นผู้หญิงที่มีความรอบคอบมาก ไม่ใช่สิ ต้องเป็นปีศาจสาว การรักษาเมืองไว้ และเลียนแบบระบบของมนุษย์ จะเป็นประโยชน์ต่อเผ่าพันธุ์ปีศาจมากกว่า”

สวี่ชีอันยิ้มแล้วพูด

ภายใต้ผ้าคลุมขนสัตว์ ร่างกายที่ละเอียดเกลี้ยงเกลาอบอุ่นอ่อนนุ่มแนบชิดติดกับตัวเขา เย่จียั่วยวนเขาอย่างดุดัน พร้อมกับพูดอย่างหนักใจว่า

“สิ่งที่องค์หญิงเป็นห่วงก็คือทุกอาณาจักรในดินแดนประจิมทิศไม่ต้องการที่จะจับเชลยศึก จะฆ่าหรือจะไว้ชีวิตคนดินแดนประจิมทิศ จึงเป็นปัญหาหนึ่ง”

ในตอนนั้นที่คนจากดินแดนประจิมทิศมา ‘หักร้างถางพง’ ในซินเจียงตอนใต้ อพยพชาวบ้านนับหมื่นคนมาสร้างเมืองในซินเจียงตอนใต้ ใช้สมุนไพร ไม้ และอาหารป่าเป็นต้นอย่างเต็มที่

ปัจจุบันซึ่งก็คือห้าร้อยปีต่อมา ทั้งยี่สิบเจ็ดเมืองและหมู่บ้านโดยรอบ มีประชากรทั้งหมดถึงหนึ่งล้านคน

ในจำนวนคนเหล่านี้ บางคนเสียชีวิตในไฟสงคราม บางคนหนีกลับไปยังดินแดนประจิมทิศ ส่วนที่มากไปกว่านั้นต้องกลายเป็นเชลยศึก

ทุกอาณาจักรในดินแดนประจิมทิศต้องรองรับคนจำนวนมากขนาดนี้ อันดับแรกการกินถือเป็นปัญหาหนึ่ง อันดับต่อมาคือการจัดสรรบ้านพักอาศัยและที่นาเป็นต้น

ยินดีที่จะรับภาระหรือไม่ นับว่าน่าสงสัยอย่างยิ่ง

“คนที่มองการณ์ไกลเช่นนาง เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีแผนการรับมือ” สวี่ชีอันพูดยิ้มๆ

เย่จีวางทำท่าทางเหมือนสาวน้อย พูดประจบเอาใจว่า

“สติปัญญาของสวี่หลางไม่แพ้องค์หญิง”

ถึงอย่างไรเวลาที่อยู่กับฝูเซียงก็สบายใจที่สุด นางรู้ว่าต้องเอาใจข้าอย่างไร ไม่เหมือนราชครู ที่เอาแต่บีบคั้นข้า…สวี่ชีอันพูดด้วยความสะเทือนใจ

ไม่ใช่แค่ราชครูเท่านั้น มู่หนานจือเอย หลินอันเอย หลี่เมี่ยวเจินเอย ฮว๋ายชิ่งเอย เป็นต้น ผู้หญิงเหล่านี้ล้วนเป็นดอกไม้งามที่ล้ำค่าของยุคสมัย มีทั้งคนที่ทำเรื่องเกินเลยเพราะถือว่าตัวเองเป็นคนสวย มีทั้งคนที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก มีทั้งคนที่ชอบผดุงคุณธรรมยิ่งกว่าเขาเสียอีก และมีทั้งคนที่รักการเรียนจนทำให้เขารู้สึกตัวเองต่ำต้อย

นึกถึงตอนที่ตัวเองเพิ่งมายังภพนี้ แล้วปรารถนาที่จะมีชีวิตที่ไร้รสชาติแบบมีภรรยาหลายคน สวี่ชีอันก็ได้แต่ทอดถอนใจ

ปะปนเข้ามาในระดับเหนือมนุษย์ ก็ยังห่างไกลจากชีวิตแบบผู้มีอิทธิพล

ไม่อย่างนั้นทำไมถึงได้พูดกันว่าอุดมคตินั้นเป็นสิ่งล้ำค่า เพราะว่าอุดมคติมักจะอยู่ไกลจนไปไม่ถึง

เมื่อเห็นว่าประสบความสำเร็จในการเอาใจคนรัก เย่จีก็ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แล้วพูดต่อว่า

“องค์หญิงบอกว่า การยึดเขาหมื่นปีศาจคืนเป็นเพียงก้าวแรก ต่อไปเผ่าพันธุ์ปีศาจยังจะตั้งกองกำลังไว้ที่ชายแดน ทำเช่นนี้จึงจะสามารถช่วยที่ราบลุ่มภาคกลางตรึงสำนักพุทธเอาไว้ได้ พอดีเลย คนจากดินแดนประจิมทิศสามารถเป็นทหารอาสาได้ เอามาใช้ให้เป็นประโยชน์ให้หมด จะเลี้ยงพวกเขาไว้โดยไร้ประโยชน์ไม่ได้ และเผ่าพันธุ์ปีศาจใช้ชีวิตตามแต่ใจชอบ ไม่พิถีพิถันเหมือนมนุษย์ ไม่ต้องการทาส มีเพียงชนชั้นสูงของมนุษย์เท่านั้น ที่คิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่น พิถีพิถันกับขนบธรรมเนียม ข้าทาสบริวาร เพื่อแสดงฐานะของตัวเอง”

หลังจากที่เผ่าพันธุ์ปีศาจยึดภูเขาสือว่านคืนแล้ว หากวางมือเพียงเท่านี้ สำนักพุทธก็จะสามารถส่งกองกำลังมาช่วยเหลือทหารกบฏของอวิ๋นโจวได้

ดังนั้นสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ปีศาจและสำนักพุทธยังไม่ยุติ การยึดซินเจียงตอนใต้คืนจึงเป็นเพียงก้าวแรก ต่อไปยังจะต้องตั้งกองกำลังไว้ที่ชายแดน เพื่อแสดงท่าทีว่าพร้อมที่จะเข้ารุกรานดินแดนประจิมทิศทุกเวลา

การทำเช่นนี้จึงจะสามารถทำให้ทุกอาณาจักรระวังตัว ไม่กล้ายกทัพขนาดใหญ่มายังที่ราบลุ่มภาคกลาง

นี่คือการตรึงข้าศึกเอาไว้

สวี่ชีอันพยักหน้า “เป็นวิธีที่ดี”

เขามองกระโจมด้านบนศีรษะ คิดไปคิดมา ก็ส่งกระแสจิตออกไปว่า

“เจ้ากับไป๋จี ชิงจีและองค์หญิงมีความสัมพันธ์กันอย่างไร พวกเจ้าทุกคน ไม่น่าจะเป็นเพียงเผ่าจิ้งจอกธรรมดาๆ”

“คือ …” เย่จีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงส่งกระแสจิตว่า

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าไม่ช้าก็เร็วเจ้าจะต้องดูออก พวกเรามีทั้งหมดเก้าพี่น้อง ไป๋จีเป็นน้องคนสุดท้อง และไม่ใช่แค่เผ่าจิ้งจอกธรรมดาๆ จริงๆ แต่สูงส่งกว่าเผ่าจิ้งจอก พวกเราเป็นส่วนหนึ่งของวิญญาณขององค์หญิง”

สวี่ชีอันตกตะลึง “ส่วนหนึ่งของวิญญาณ?”

“คนมี ‘วิญญาณสวรรค์ วิญญาณนรก วิญญาณมนุษย์’ สามวิญญาณ ความหมายของส่วนหนึ่งของวิญญาณ ถ้าเข้าใจไม่ผิด ก็คือหนึ่งในสามวิญญาณ” เย่จีอธิบาย

“จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเกิดมาพร้อมกับสิบสองวิญญาณ ยกเว้นสามวิญญาณแล้ว หางทุกอันล้วนมีหนึ่งวิญญาณ เมื่อถึงวัยผู้ใหญ่ วิญญาณเก้าดวงจะหลุดออกจากร่างตามหาง และกลายเป็นสาวใช้เก้าคน”

“ดังนั้นเจ้าอาณาจักรหมื่นปีศาจคนก่อน จึงมีผู้อาวุโสข้างกายอย่างน้อยเก้าคน ความจริงแล้วก็คือหางทั้งเก้าหาง

“หางของจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางมีสรรพคุณมากมาย สามารถสร้างเป็นร่างกาย ดังนั้นสำหรับพวกเราพี่น้องทั้งเก้าคน ขอเพียงวิญญาณไม่ดับสลาย ก็สามารถเปลี่ยนและสร้างร่างใหม่ได้ทุกเวลา”

เอ้อ ที่แท้เมื่อก่อนข้าเคยไล่ศพ ตอนนี้กำลังสมสู่กับศพ…สีหน้าของสวี่ชีอันสับสนมาก

“นางยังมีพรสวรรค์และอภินิหารอะไรอีก?” เขาเฝ้ารอโอกาสที่จะสืบหาความเป็นมาของจิ้งจอกเก้าหาง

พูดตามตรง เย่จีก็เคยพยายามต่อสู้กับตัวเองเช่นกัน เพราะนี่เป็นความลับขององค์หญิง แต่ยามที่ผู้หญิงอยู่บนเตียง การป้องกันทางจิตใจจะอ่อนแอที่สุด และในไม่ช้าก็เห็นคนอื่นดีกว่า โดยเผยความลับเกี่ยวกับพรสวรรค์และอภินิหารของจิ้งจอกเก้าหางให้สวี่ชีอันรู้

เก้าวิญญาณที่ยิ่งใหญ่เป็นหนึ่งในพรสวรรค์และอภินิหาร จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางนั้นมีพรสวรรค์และอภินิหารอยู่สามอย่าง ดังต่อไปนี้

ดูดวิญญาณ ความเฉียบแหลม…พรสวรรค์และอภินิหารอย่างสุดท้ายนั้นไม่รู้ อันนี้ต้องรอให้จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางก้าวสู่ขั้นหนึ่งก่อนจึงจะรู้ได้

เมื่อนับรวมแล้ว จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางก็มีพรสวรรค์และอภินิหารถึงสี่อย่าง สมกับที่เป็น ราชาแห่งปีศาจที่มีหลิงอวิ้น และมีความโดดเด่นกว่าผู้อื่น…ความคิดของสวี่ชีอันเปล่งประกาย นึกถึงวันนั้นที่จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางใช้เสียงเนิบๆ ทำให้หลุดพ้นจากเสียงสวดมนต์ของพระอรหันต์ตู้เอ้อร์

นั่นน่าจะเป็นการดูดวิญญาณ

จากนั้นเขาก็ถามต่ออีกว่า

“มิน่าเล่าพรสวรรค์และอภินิหารของไป๋จีก็คือ ความเฉียบแหลม แล้วของเจ้าเล่า?”

เย่จียิ้มหวานแล้วกล่าวว่า

“สวี่หลาง ตั้งแต่เราพบกันอีกครั้งในซินเจียงตอนใต้ เจ้ารู้สึกหรือไม่ว่า นับวันยิ่งหลงใหลข้ามากขึ้น และนับวันยิ่งไม่อยากจากซินเจียงตอนใต้ไป”

โอ้ ที่แท้เป็นเสน่ห์ของการดูดวิญญาณหรือ เจ้าไม่พูดข้ายังไม่รู้สึกจริงๆ เป็นเพราะมู่หนานจือคนเดียว อยู่กับนางนานๆ ทำให้ข้ามีภูมิคุ้มกันเสน่ห์ธรรมดาๆ แล้ว…

สวี่ชีอันพลิกตัว แขนทั้งสองข้างยันไว้ที่ข้างเอวของเย่จี ก้มหน้าลงมองนาง พูดด้วยสีหน้าหลงใหลแบบให้ความร่วมมือว่า

“ที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง มิน่าเล่าข้าจึงเฝ้าคิดถึงแม่นางฝูเซียงทุกคืนวัน”

เย่จีรู้สึกอิ่มเอมใจเป็นอย่างยิ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเบิกบาน

ทันใดนั้น ผ้าม่านเตียงนอนก็เริ่มโยกเยกเป็นจังหวะ

…

มู่หนานจือกอดไป๋จี เดินทอดน่องอยู่ในลานวัดหนานฝ่า

พื้นดินที่นี่ระเกะระกะ อุโบสถถล่ม พระพุทธรูปล้มลง ลานวัดที่ปูด้วยแผ่นหินสีดำเต็มไปด้วยรอยแตกและหลุม

สามารถมองเห็นกองกำลังปีศาจมือถืออาวุธได้ในทุกๆ ที่ คอยบงการให้คนของดินแดนประจิมทิศซ่อมแซมหลุมในลานวัด สร้างอุโบสถที่ถล่มลงมาใหม่ เสียงตะคอกและเสียงแส้ดังอยู่ข้างหูตลอดเวลา

มู่หนานจือรู้ว่า การปฏิสังขรณ์วัดหนานฝ่าเป็นคำสั่งของจิ้งจอกเก้าหาง ตามที่ไป๋จีบอก นี่เป็นการทำให้เผ่าพันธุ์ปีศาจได้จดจำความอัปยศ และบำเพ็ญอย่างหนัก

“ผู้อาวุโสไป๋จี”

“คารวะผู้อาวุโสไป๋จี”

กองกำลังปีศาจที่เจอกันระหว่างทาง แสดงการคารวะไป๋จีที่อยู่ในอ้อมแขนของมู่หนานจือด้วยความเคารพนอบน้อม

ไป๋จีใช้เสียงเด็กที่สุภาพอ่อนโยน “อืมๆ” “อ้าๆ” ในการตอบรับคำทักทายของกองกำลังปีศาจ

“ตัวเล็กๆ อย่างเจ้ายังเป็นผู้อาวุโส แล้วข้าจะไม่เป็นราชาแห่งปีศาจหรือ?”

มู่หนานจือลูบหัวของไป๋จี พูดหยอกเย้า

นางมองกองกำลังปีศาจรอบๆ ด้วยความสนใจ พวกเขาบางส่วนมีลักษณะเป็นสัตว์ บางส่วนมีร่างกายเป็นคน แต่ยังคงลักษณะพิเศษของสัตว์บางอย่างไว้ เช่น เขาแกะ กรงเล็บเหยี่ยว เกล็ดปลา เป็นต้น

สำหรับเทพธิดาดอกไม้กลับชาติมาเกิดแล้ว มันน่าสนใจมาก

เดิมทีนางกลัวเผ่าพันธุ์ปีศาจมาก เพราะเมื่อครั้งที่เดินทางไปทางเหนือ ได้ถูกคนเถื่อนไล่ล่าสังหารจนกลายเป็นเรื่องฝังใจ

ต่อมาพบว่า เผ่าพันธุ์ปีศาจเพศชายไม่เคยมองนางตรงๆ เลย

มู่หนานจือไม่สามารถเข้าใจได้ชั่วระยะหนึ่งว่า เป็นเพราะหน้าตาธรรมดาเกินไป หรือว่าแนวคิดเกี่ยวกับความงามของเผ่าพันธุ์ปีศาจไม่เหมือนกับมนุษย์

จู่ๆ ไป๋จีก็กระซิบว่า

“ข้าอาจจะต้องอยู่ที่ซินเจียงตอนใต้ต่อแล้ว

“องค์หญิงขอให้ข้าคอยติดตามฆ้องเงินสวี่ เพื่อคอยตรวจดูว่าเขาได้ตั้งใจเปิดผนึกแขนขาที่ถูกตัดของเสินซูหรือไม่ แต่เวลานี้องค์หญิงได้ฟื้นฟูอาณาจักรแล้ว แขนพิการของเสินซูประกอบกันอย่างสมบูรณ์แล้ว มือขวาข้างสุดท้ายก็อยู่ในร่างกายของเขา

“ข้าไม่มีเหตุผลที่จะต้องติดตามเขาอีกต่อไปแล้ว”

มู่หนานจือยิ้มที่มุมปากน้อยๆ แล้วค่อยๆ จางหายไป