ตอนที่ 731
บทที่ 731 คณะทูตเข้าเมืองหลวง
October 22, 2026
บทที่ 731 คณะทูตเข้าเมืองหลวง
เหล่าขุนนางในตำหนักกระดิ่งทองได้รับข่าวนานแล้ว เมื่อได้ยินดังนั้นจึงไม่แปลกใจ เฉียนชิงซูสมุหราชเลขาธิการก้าวออกมาแสดงความคิดเห็นโดยไม่ลังเล
“แผนการนี้ เกรงว่าจะเป็นแผนประวิงเวลาของทหารกบฏ ฝ่าบาทได้โปรดคิดทบทวนอีกครั้ง”
โดยไม่รอให้จักรพรรดิหย่งซิ่งรับสั่ง ก็มีคนก้าวออกมาโต้แย้งทันที
“สมุหราชเลขาธิการเฉียนรู้ใจสมุหเทศาภิบาลหยางขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
คนที่พูดคือขุนนางของกรมทหาร หนึ่งในผู้นำที่ชอบวิพากษ์วิจารณ์อย่างไม่มีเหตุผล
เฉียนชิงซูขมวดคิ้ว สังเกตขุนนางของกรมทหารอย่างละเอียด แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า
“ใต้เท้าเหยียนมีความคิดเห็นอย่างไร”
ขุนนางของกรมทหารพูดเสียงดัง
“ฝ่าบาท นับตั้งแต่การเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงเป็นต้นมา กองกำลังทหารหนึ่งแสนนายได้ถูกเว่ยเยวียนทำลายที่เมืองจิ้งซาน และหลังจากเข้าสู่ฤดูหนาว ก็มีกองกำลังชั้นเลิศเกือบหกหมื่นนายได้รับความเสียหายในชิงโจว หากยังต่อสู้เช่นนี้ต่อไป ทหารของต้าฟ่งจะต้องแทบไม่เหลือแน่ๆ”
“และผู้ลี้ภัยทุกแห่งกลายเป็นภัย กำลังทหารขาดแคลน กรมทหารไม่สามารถโยกย้ายทหารไปหนุนช่วยยงโจวได้อีกแล้ว กระหม่อมคิดว่า การเจรจาสงบศึกเป็นการกระทำที่ถูกต้องอย่างแท้จริง สามารถแก้ไขสถานการณ์ที่จวนตัวของราชสำนักได้”
เจ้ากรมทหารอยากจะพูดแต่ก็ไม่ได้พูด ได้แต่ถอนหายใจ และเลือกที่จะเงียบ
“แก้ไขสถานการณ์ที่จวนตัว?”
จางสิงอิงรองหัวหน้าสำนักตรวจสอบฝ่ายขวาพูดเบาๆ ว่า
“หากคิดจะเจรจาสงบศึก ทหารกบฏจะต้องต่อรองอย่างแน่นอน เกรงแต่ว่าต่อไปภายหน้า ราชสำนักจะยิ่งไม่มีกำลังที่จะตีเสมอกับพวกเขาได้ หลักการการตัดเนื้อด้วยมีดทื่อ ใต้เท้าเหยียนไม่เข้าใจ?”
ในเวลานี้ เจ้ากรมการคลังก้าวออกจากแถว พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า
“ฝ่ายตรวจการจางสายตาแหลมคมเช่นนี้ เข้าใจสถานการณ์อย่างถ่องแท้ ขอยกตำแหน่งเจ้ากรมการคลัง ให้ท่านดูแลจะดีกว่า”
พูดจบ เขาก็ยิ้มเยาะ โค้งคำนับจักรพรรดิหย่งซิ่ง และพูดเสียงดังว่า
“ฝ่าบาท คลังหลวงว่างเปล่า หากราชสำนักยังคงต่อสู้กับทหารกบฏของอวิ๋นโจวต่อไป ไม่ช้าก็เร็วจะต้องตกต่ำลงเพราะสงครามอย่างแน่นอน เทศกาลไหว้วสันต์ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว สิ่งที่เราต้องการคือเวลาและเจรจาสงบศึก สามารถยื้อเวลา ทำให้พวกเรารอดพ้นภัยหนาวได้”
ฝ่ายแก้ปัญหาด้วยกำลังทหารและฝ่ายแก้ปัญหาด้วยสันติวิธีต่อสู้กันขึ้นมาทันที ถกเถียงกันไม่หยุด
ทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ จ้าวเสวียนเจิ้นก็จะหวดแส้ ตะคอกเสียงดังว่า ‘เงียบ’
จักรพรรดิหย่งซิ่งทรงทอดพระเนตรการถกเถียงกันของเหล่าขุนนางอย่างเงียบๆ จนกระทั่งมีผู้คนแสดงความคิดเห็นมากขึ้นทุกที ฝ่ายแก้ปัญหาด้วยสันติวิธีค่อยๆ กดดันฝ่ายแก้ปัญหาด้วยกำลังทหาร พระองค์จึงทรงทอดพระเนตรไปทางจ้าวเสวียนเจิ้น แล้วส่งสายตาบอกเจตนา
‘เผียะ!’
จ้าวเสวียนเจิ้นหวดแส้อีกครั้ง พื้นที่สว่างจนเห็นเงาคนส่งเสียงก้องกังวาน ทำให้เสียงถกเถียงภายในตำหนักเงียบลง
จักรพรรดิหย่งซิ่งมองทุกคนไปรอบๆ แล้วทรงตรัสอย่างช้าๆ ว่า
“ข้าเห็นใจทหารและราษฎร จึงไม่สามารถทำสงครามด้วยความบุ่มบ่ามได้อีก เรื่องการเจรจาสงบศึก ก็ตกลงตามนี้ก็แล้วกัน”
…
จวนตระกูลหวัง เขตพระราชฐาน
รถม้าหรูหราหยุดอยู่ที่ด้านนอกจวน เฉียนชิงซูเหยียบตั่งลงจากรถม้าโดยมีผู้ติดตามรับใช้คอยประคอง องครักษ์ของจวนอ๋องรู้สถานะของเขาจึงไม่ได้ขัดขวาง
เดินตรงเข้าไปในจวนแล้วรออยู่ในห้องโถงชั้นในครู่หนึ่ง พ่อบ้านก็นำเขาเข้าไปในลานชั้นใน มายังห้องนอนของสมุหราชเลขาธิการหวัง
คนที่มีเกียรติเช่นสมุหราชเลขาธิการหวัง ไม่พบแขกในห้องหนังสือ แต่พบในห้องนอน เห็นได้อย่างชัดเจนว่าอาการป่วยรุนแรงเพียงใด
ถ่านเนื้อทองลุกโชน กระจายความอบอุ่น ประตูหน้าต่างห้องนอนปิดสนิท ด้านนอกและด้านในห้องมีสาวใช้ยืนรับใช้อยู่จุดละสองคน
สมุหราชเลขาธิการหวังนั่งพิง ด้านหลังมีหมอนนุ่มรองอยู่
เขาซูบผอมร่างกายอ่อนแอ สีหน้ายากที่จะปกปิดความเฉื่อยชา มีเพียงดวงตาทั้งคู่ที่ยังคงเป็นประกายมีชีวิตชีวา
“เฮ้อ!”
เขาพูดพลางโบกมือ ให้บรรดาสาวใช้ออกไป
“อาจเป็นเพราะใกล้ถึงจุดจบแล้วกระมัง” หวางเจินเหวินยิ้ม
“คนเราพอมีอายุ โรคภัยก็เริ่มรุนแรง แม้แต่เทพเซียนก็ยากจะช่วยเยียวยา ที่กล่าวกันว่าอายุห้าสิบก็จะรู้ชะตากรรม ในเมื่อเป็นชะตากรรม ถ้าเช่นนั้นก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน”
เฉียนชิงซูลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“เดิมทีไม่ควรมาหาเจ้า ปล่อยให้เจ้าพักผ่อนรักษาตัวอย่างสงบเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เพียงแต่…”
หวางเจินเหวินยกมือขึ้นตัดบท แล้วชี้ไปที่หน้าต่าง พูดว่า
“ช่วยเปิดหน้าต่างให้ข้าก่อน”
เฉียนชิงซูขมวดคิ้ว
“อากาศหนาวเช่นนี้ หากเปิดหน้าต่าง ร่างกายของเจ้าจะต้านทานได้หรือ”
หวางเจินเหวินโบกมือไปมา
“ความซึมเซาเต็มห้องเช่นนี้ทำให้ข้าอึดอัด จะไม่ทำให้ป่วยง่ายยิ่งกว่าเดิมหรือ หยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว รีบไปเปิดหน้าต่างได้แล้ว”
เฉียนชิงซูลังเลเล็กน้อย เดินไปที่ริมหน้าต่าง เปิดหน้าต่างออกเล็กน้อย ปล่อยให้ลมหนาวแต่สดชื่นพัดเข้ามาในห้อง
เขากลับไปที่ข้างเตียง นั่งลงบนตั่งกลม กลั่นกรองคำพูดในใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“เมืองชิงโจวถูกตีแตกแล้ว”
เมื่อเห็นว่าหวางเจินเหวินไม่พูดอะไร เขาก็เงียบไปเช่นกัน ผ่านไปครู่หนึ่ง หวางเจินเหวินก็พูดเสียงต่ำว่า
“เจ้าพูดต่อได้…”
“ท่านโหราจารย์เสียชีวิตในการสู้รบที่ชิงโจว เวลานี้ทหารกบฏยึดครองชิงโจว คุมเชิงกับหยางกงที่บริเวณชายแดนของยงโจว…เมื่อวานนี้ สมุหเทศาภิบาลเหยาหงแห่งยงโจวส่งสาส์นมา อวิ๋นโจวต้องการที่จะส่งคณะทูตเข้ามาเจรจาสงบศึก…”
หวางเจินเหวินฟังโดยไม่พูดอะไรเลย ระหว่างนั้นไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย สายตาก็ดูเหมือนจะแข็งกร้าว
เมื่อเฉียนชิงซูพูดจบ ดวงตาของเขาก็เคลื่อนไหวเล็กน้อย และกลับมามีพลังชีวิตอีกครั้ง
“ฝ่าบาททรงรับปากแล้ว?”
ในน้ำเสียงของเขามีความผิดหวังอย่างยิ่ง
เฉียนชิงซูพยักหน้าเบาๆ
“ไม่มีทางเลือกอื่น ต้าฟ่งได้สูญเสียท่านโหราจารย์ไปแล้ว พลังต่อสู้เหนือมนุษย์ปรากฏช่องโหว่ ก็เหมือนกับฝูงแกะที่ไม่มีจ่าฝูง ไม่ช้าก็เร็วจิตใจคนก็ย่อมเฉื่อยชา ต่อสู้ต่อไป จะมีประโยชน์อะไรอีก
“หากคิดในมุมของพระองค์ ข้าก็คงจะคิดเหมือนพระองค์เช่นกัน..”
ตระหนักได้ทันทีว่าคำพูดของตนเองเป็นการไม่เคารพ จึงถอนใจแล้วเปลี่ยนคำพูดว่า
“หากเป็นพระโอรสพระองค์อื่น ก็คงจะเหมือนกัน”
หวางเจินเหวินได้ยินดังนั้น จึงพยักหน้าอย่างช้าๆ แล้วกล่าวว่า
“พวกเขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว จึงได้เป็นฝ่ายส่งคณะทูตมาเจรจาสงบศึกเอง ในยามที่มั่นใจแล้วว่าตนเองจะสามารถเอาชนะได้”
เฉียนชิงซูยิ้มแห้งๆ
“คนฉลาดนั้นมีอยู่มาก แต่ทุกคนแค่แกล้งทำเป็นโง่ เหตุผลนี้มีใครไม่รู้บ้าง แต่จะทำอย่างไรได้? เมื่อเร็วๆนี้ คนเมืองหลวงต่างจิตใจหวาดหวั่น เหล่าขุนนางพยายามรักษาท่าทีสงบ แต่ความจริงแล้วต่างหวาดกลัวอย่างที่สุด กระทั่งคิดว่าการสิ้นชาติของต้าฟ่งเป็นเพียงปัญหาเรื่องเวลา”
“ไม่มีการหาทางออกอื่น นับว่าซื่อสัตย์ควรค่าแก่การชมเชยแล้ว”
“ฝ่าบาทเองก็ทรงรู้ว่าการเจรจาสงบศึกเป็นการตัดเนื้อด้วยมีดทื่อ แต่พระองค์จะทำอะไรได้ การเจรจาสงบศึกเป็นความหวังเดียวของพระองค์ พระองค์จะต้องคว้ามันไว้โดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้น จากนั้นก็ตรัสกับตัวเองว่า ทั้งหมดนี้เป็นการการซื้อเวลา และรอให้ภัยหนาวผ่านพ้นไปก่อน”
หวางเจินเหวินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ แล้วจึงพูดว่า
“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ เจ้าคิดหาวิธีให้สวี่ชีอันมาพบข้าให้ได้”
“เขา?”
เฉียนชิงซูยิ้มแห้งพร้อมส่ายหัว
“นายท่านผู้นี้ใครจะเฝ้าไว้ได้ แม้แต่เขาอยู่ที่ไหนข้าก็ยังไม่รู้เลย”