บทที่ 76 พบหน้ายามเย็น

หอเฮ่าชี่ ห้องน้ำชา

สวี่ชีอันมาที่นี่อีกครั้งเพื่อพบกับขันทีใหญ่ที่มีจอนผมสีขาวยวงผู้หล่อเหลาทรงสง่า เขายังคงสวมชุดหรูหราสีครามเช่นเดิม ในดวงตามีความโชกโชนยากจะบรรยาย

นอกจากนี้ยังมีผู้ชายร่างสูงใหญ่ตระหง่านหน้าตาเย็นชาคนหนึ่งด้วย

เขานั่งเหยียดหลังตรงอยู่ข้างโต๊ะวางน้ำชาอย่างเรียบร้อยจริงจัง ใบหน้าไร้อารมณ์

เว่ยเยวียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ลิ้มรสชาหอมกรุ่นอย่างละเมียดละไม จากนั้นจึงกล่าว “กระจกจดจำเจ้าเป็นเจ้าของแล้วจึงให้เจ้าเก็บรักษาชั่วคราว ผู้ที่ติดต่อกับเจ้าคนแรกสุดเป็นคนของนิกายปฐพีจริงๆ และคิดจะสังหารเจ้า ฆ้องทองคำหยางได้โจมตีจนเขาล่าถอยไปแล้ว เจ้าจะไม่เป็นอันตรายชั่วคราว ต่อไปก็จะมีหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลคอยเฝ้าดูอย่างลับๆ อยู่แถวละแวกบ้านของเจ้าสักพักใหญ่ด้วย”

สวี่ชีอันขมวดคิ้ว เขาไม่แปลกใจกับการกระทำของเว่ยเยวียน เมื่อวานตอนที่บอกให้เขาตอบกลับหมายเลขเก้า ก็ได้เปิดเผยความคิด ‘ดำกินดำ’[1] ของขันทีใหญ่ผู้นี้ออกมาแล้ว

จุดที่เขาไม่พอใจก็คือ ลูกพี่ ท่านกลับไม่จัดการเรื่องนี้ให้เหมาะสม ยังปล่อยคนให้หนีไปได้แล้วทิ้งภัยร้ายใหญ่หลวงเช่นนี้เอาไว้เสียอย่างนั้น

“เทพเจ้าหยินของนิกายปฐพีไร้รูปไร้รอย ยากจะสังหารได้” เว่ยเยวียนอธิบายหนึ่งประโยคแล้วก้มหน้าดื่มชา

นี่ก็คือจุดแข็งและจุดอ่อนของระบบ

หยางเยี่ยนสะบัดมือ กระจกก็บินตัดอากาศไปอยู่ตรงหน้าสวี่ชีอันแล้วหยุดนิ่งไม่ขยับ

สวี่ชีอันรับกระจกมาแล้วเก็บเข้าไปในอกเสื้อ ค้อมกายคำนับ ก่อนจะออกไปจากหอเฮ่าชี่

หยางเยี่ยนผู้นั่งตัวตรงประดุจต้นสนเอ่ยเสียงต่ำ “ท่านพ่อบุญธรรม ข้าจับเทพเจ้าหยินไว้ไม่ได้”

เว่ยเยวียนยิ้มอ่อนโยน “เหตุใดต้องจับไว้เล่า”

หยางเยี่ยนไม่เข้าใจ ขมวดคิ้วแน่นเป็นปม

เว่ยเยวียนแย้มยิ้มดังเมฆล่องลมโชย “เจ้าทำไม่ได้ ย่อมมีคนทำได้อยู่แล้ว”

…

สวี่ชีอันออกจากที่ทำการของหน่วยลาดตระเวนยามวิกาล เขาซื้อถั่วคั่วมาสองถุง แล้วกระโดดโลดเต้นไปเอาใจเจ้านายเหนือหัว

หลี่อวี้ชุนกำลังอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะโดยไม่เงยหน้า

“พี่ชุน ข้าซื้อถั่วคั่วมาให้ท่าน” สวี่ชีอันตะโกนออกมาอย่างคล่องปาก

พี่ชุนหรือ หลี่อวี้ชุนเงยหน้าขึ้นแล้วมองเขาด้วยท่าทางเคร่งขรึม

“หัวหน้า” สวี่ชีอันเอ่ยเสริม

“อืม วางไว้ที่โต๊ะเถิด” หลี่อวี้ชุนพูดจบก็ฝังหัวลงไปในเอกสารต่อ

สวี่ชีอันชะโงกหัวไปมองแล้วจึงเอ่ย “หัวหน้า ท่านกำลังอ่านคดีเหมืองดินประสิวอยู่หรือขอรับ”

“จูกว่างเสี้ยวรักษาอาการบาดเจ็บ ซ่งถิงเฟิงลาพัก แล้วเหตุใดเจ้าไม่อยู่ที่บ้านเล่า” หลี่อวี้ชุนเอ่ยถามหนึ่งประโยค จากนั้นก็พยักหน้า “ตอนนี้ข้าเป็นผู้รับผิดชอบคดีนี้”

“จริงๆ ข้าก็ไม่ได้เป็นอะไรขอรับ เพียงมาทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของหน่วยงาน” สวี่ชีอันลองเอ่ยถาม “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์ปีศาจหรือขอรับ ถ้าหากเป็นความลับจะทำเป็นว่าข้าไม่เคยถามก็ได้ขอรับ”

หลี่อวี้ชุนหยิบถั่วคั่วสองสามเม็ดโยนเข้าปาก พูดพลางกินพลาง “ไม่อาจเอ่ยรายละเอียดคดีกับเจ้าได้ ข้าจะเลือกพูดกับเจ้าเพียงบางส่วน…เบื้องต้นสงสัยว่าจะเป็นเศษเดนของอาณาจักรหมื่นปีศาจที่แอบซ่อนอยู่ใกล้ๆ เมืองหลวง”

“อาณาจักรหมื่นปีศาจหรือขอรับ” สวี่ชีอันนึกถึงประวัติศาสตร์ ‘การกวาดล้างปีศาจหกสิบปี’ ขึ้นมา

“ถึงแม้อาณาจักรหมื่นปีศาจจะกลายเป็นเพียงประวัติศาสตร์ แต่หลายปีมานี้ เศษเดนของอาณาจักรหมื่นปีศาจต้องการจะรื้อฟื้นอาณาจักรทุกวิถีทางและกอบกู้ดินแดนกลับคืนมาอยู่ตลอด” หลี่อวี้ชุนกล่าว

“ศาสนาพุทธปกครองดินแดนทางตะวันตก มีพลังแข็งแกร่ง อาณาจักรหมื่นปีศาจในยุครุ่งเรืองก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ คิดจะฟื้นฟูอาณาจักรก็ต้องมีวิธีการอื่น”

สวี่ชีอันตกใจ “ดังนั้นจึงคิดจะใช้ดินปืนจากต้าฟ่งของพวกเราหรือ เพราะอย่างนั้นเจ้าปีศาจตัวนั้นถึงได้ขับไล่คนเผาถ่านที่อยู่ใกล้เคียงไป”

กระจ่างแจ้งทันใด

หลี่อวี้ชุนกำลังยุ่งอยู่จึงเอ่ยถาม “ยังมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่”

สวี่ชีอันกล่าวอย่างมีไหวพริบ “ไม่มีแล้วขอรับ ท่านกำลังยุ่ง ข้าจะไปฝึกลมหายใจที่ห้องข้างๆ มีสิ่งใดสั่งการก็เรียกใช้ข้าได้ขอรับ”

หลี่อวี้ชุนพยักหน้า

หลังจากสวี่ชีอันจากไป พี่ชุนก็อ่านเอกสารพลางกินถั่วคั่วไปพลาง แต่เขาบังเอิญปัดถั่วคั่วจนตกลงพื้นเสียงดังขลุกขลักอยู่ครู่หนึ่ง ถั่วกระจายไปทั่วพื้น

หลี่อวี้ชุนจดจ้องถั่วบนพื้นนิ่งงันแล้วหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด

…

ที่ห้องข้าง สวี่ชีอันนั่งตัวตรงจ้องมองกระจกหยก ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังปราณเจียนจะคลั่งแผ่มาจากห้องข้างๆ แค่ครู่เดียวก็สงบลงทันที

เขาไม่ได้สนใจ พิจารณาถึงจุดประสงค์ที่ขันทีใหญ่ให้เขาเป็นผู้ถือครองกระจกต่อ

ถึงจะบอกว่าหนังสือปฐพีได้หยดเลือดจำเจ้าของแล้ว แต่ในเมื่อนักบวชเฒ่าสามารถมอบกระจกให้เขาได้ ก็หมายความว่าการหยดเลือดจำเจ้าของไม่ใช่จะเปลี่ยนแปลงไม่ได้

ข้าเป็นฆ้องทองแดงคนหนึ่ง ไม่มีเหตุผลเลยที่จะมอบสมบัติชิ้นสำคัญนี้ให้ข้าเป็นผู้รักษาดูแล

ช่างเถอะ ยังไม่ต้องสนใจ ในเมื่อบอกว่าจะมีกองกำลังลับมาเฝ้าดูบ้านข้า เช่นนั้นก็ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของอาสะใภ้กับพวกน้องหญิงชั่วคราว

ยอดฝีมือของนิกายปฐพีถูกจัดการจนล่าถอยไปแล้ว คาดว่าภายในช่วงเวลาสั้นๆ คงไม่อาจมาที่เมืองหลวงได้อีก

สวี่ชีอันฝึกลมหายใจจนกระทั่งปราณแผ่ซ่าน และเขาก็ใช้ชีวิตผ่านไปหนึ่งวันอย่างสุขกายสบายใจเช่นนี้เอง