บทที่ 774-3 จอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหิน (3)

บทที่ 774 จอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหิน (3)

เมืองยงโจว

ในศาลาพักม้าเจ้าหน้าที่ส่งสาร หลี่หลิงซู่มีสีหน้าซีดเซียว ในมือถือชามยาใบหนึ่งแล้วผลักประตูเข้าไปในห้องไต้ซือเหิงหย่วน

ฉู่หยวนเจิ่นก็อยู่ในห้องเช่นกัน นั่งสมาธิอยู่บนเตียงนุ่มด้านหนึ่ง พักฟื้นจากบาดแผลทั้งเก่าและใหม่ พักฟื้นจากอาการบาดเจ็บอยู่

ทั้งเนื้อทั้งตัวเหิงหย่วนถูกห่อหุ้มไปด้วยผ้าสีขาว นั่งพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าซีดเซียว

เพื่อให้สามารถอยู่รอดได้ภายใต้การจู่โจมเข้มข้นจากปืนคาบศิลาและหน้าไม้ทหาร จากการถูกพวกขั้นสี่โจมตี ต่อมาก็เพื่อช่วยหลี่หลิงซู่ ท่านจึงคิดจะใช้ปืนใหญ่ นับว่าไต้ซือเหิงหย่วนแข็งแกร่งเพียงพอจริงๆ

ท่านเป็นพระผู้แข็งแกร่ง

หลี่หลิงซู่รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งสองสามวันมานี้จึงคอยยกน้ำและชามาให้ไต้ซือตลอด คิดเสมอว่าไต้ซือเป็นคนใจดีและซื่อสัตย์ที่สุดในพรรคฟ้าดิน

หลังจากดื่มยาแล้ว ไต้ซือเหิงหย่วนก็กลืนยาอายุวัฒนะอีกขนานที่หยางเชียนฮ่วนทิ้งไว้ให้และถอนหายใจยาว

“เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สหายหลี่เมี่ยวเจินเองก็บาดเจ็บสาหัสเช่นกัน ดังนั้นการจะสู้ต่อไปจึงไม่ค่อยเหมาะ อาตมาค่อนข้างเป็นห่วงประสก”

หลี่หลิงซู่อับจนหนทางได้แต่พูดออกมาว่า

“นางเป็นคนเช่นนั้น ข้าเองก็ห้ามนางไม่ได้ ข้าคิดเสมอว่าการที่นางอยู่ในนิกายสวรรค์ของข้าเป็นเพราะนางอยู่ผิดที่ผิดทาง”

หลังจากพูดจบ เขาก็เห็นไต้ซือเหิงหย่วนกับฉู่หยวนเจิ่นมองมาที่เขาพร้อมกัน

‘ข้าพยายามกระจายความรักออกไปให้กว้างที่สุดเพื่อลืมเลือนความรักไปให้หมดสิ้น’…หลี่หลิงซู่เล่นลิ้น

ฉู่หยวนเจิ่นพูดว่า “ไม่ได้เรียกว่าเจ้าชู้หรอกรึ?”

หลี่หลิงซู่พูดเสียงต่ำ

“กิจการของศิษย์นิกายสวรรค์จะเรียกว่าเจ้าชู้ได้อย่างนั้นหรือ? เป็นโลกของปุถุชนที่เรียกว่าถามใจต่างหากล่ะ”

“เฮ้อ ไต้ซือ พักผ่อนให้สบายเถอะ ก่อนรับประทานอาหารค่ำ ข้าจะนำยามาให้ท่านอีกครั้ง”

เขาหยิบชามเปล่า ลุกขึ้นและเดินจากไป

หลี่หลิงซู่เดินไปที่ประตู เปิดประตูขัดแตะ จากนั้นก็ยืนตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่ง หันหลังให้ประตูแล้วก็ค่อยๆ งับบานประตูอย่างเงียบเชียบ

ฉู่หยวนเจิ่นถามว่า “มีอะไรรึ?”

หลี่หลิงซู่พูดเสียงแผ่ว

“ข้าคงเปิดประตูผิดบาน ต้องลองใหม่อีกครั้ง”

เขาหันกลับไป เปิดประตูอีกครั้ง นิ่งเงียบไปสองสามอึดใจ จากนั้นก็ปิดอีกครั้ง แต่ใบหน้าเขาพลันซีดเผือดคล้ายหายนะมาเยือน

“สหายหลี่?”

ไต้ซือเหิงหย่วนโผล่หน้าจากเตียงและตั้งคำถาม

หลี่หลิงซู่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ กัดฟันและเปิดประตูอีกครั้ง ก่อนที่สองคนนอกประตูจะพูดอะไรออกมา เขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่าเหมือนพยัคฆ์หมอบ กอดต้นขาข้างหนึ่งและร้องไห้คร่ำครวญเสียงดัง

“ท่านอาจารย์ ศิษย์คนนี้คิดถึงท่านเหลือเกิน”

“สามปีหลังจากลงเขามา ศิษย์คนนี้คิดถึงท่านทั้งวันทั้งคืน”

นักบวชเต๋าเสวียนเฉิงกับเทพธิดาปิงอี๋มองลงมาที่เขาโดยไม่แสดงท่าทีสิ่งใด

ฉู่หยวนเจิ่นโผล่หัวมาดู จากนั้นก็ถอยกลับไปเงียบๆ

หลี่หลิงซู่มาอยู่แม่น้ำและทะเลสาบเป็นเวลานานจนลืมวิธีทักทายที่ถูกต้องของสำนักตัวเองไปแล้วอย่างนั้นหรือ?

‘ลืมเรื่องนี้ไปเถอะ อย่าไปข้องเกี่ยวเลย’

เห็นได้ชัดว่าไต้ซือเหิงหย่วนก็มีความคิดคล้ายๆ กัน จึงถอยกลับไปที่เตียงอย่างเงียบงัน หลับตาแล้วเข้านอน

….

หลี่เมี่ยวเจินตวัดกระบี่บินกรีดโลหิตสีแดงออกมาหยดหนึ่ง

เบื้องหลังนางคือกองทัพนกนางแอ่นเหินที่เหลือไพร่พลอยู่เพียงสองร้อยคน เบื้องหน้านางคือกองทัพเต่าดำเซวี่ยนหวู่ที่มีไพร่พลสี่ร้อยคน ส่วนสองข้างซ้ายขวาคือทหารม้าเบาแห่งอวิ๋นโจวที่เหลือไพร่พลเพียงครึ่งเดียวจากทั้งหมดที่เคยมี

พวกเขาประเมินตัวเองสูงไปและประเมินกองทัพนกนางแอ่นเหินต่ำไป

แม้ทหารม้าภายใต้บังคับบัญชาของหวังชูจะเป็นยอดฝีมือ แต่พวกเขาก็เหมือนโคลนกับก้อนเมฆถ้าไปเทียบกับกองทัพไพ่ตายที่มียุทโธปกรณ์โดดเด่นและกำลังรบส่วนบุคคลที่ยอดเยี่ยมดังเช่นทหารม้าเกราะหนักเต่าดำเซวี่ยนหวู่

เข้าใจได้ว่ากองทัพนกนางแอ่นเหินประสบความสูญเสียครั้งใหญ่เมื่ออยู่ท่ามกลางทหารม้าเกราะหนักเต่าดำเซวี่ยนหวู่ แต่อูฐที่ตายแล้วยังตัวใหญ่กว่าม้า แม้ทหารม้าเบาแห่งอวิ๋นโจวจะมีเวลา สถานที่และจำนวนคนที่เหมาะสม แต่ก็ยังพ่ายแพ้ต่อกองทัพนกนางแอ่นเหินอยู่ดี

ตอนนี้เหลือไม่ถึงแปดร้อยนายแล้ว

จ้าวไป๋หลงขยับเข้าไปใกล้ ดวงตาของเขาแดงก่ำและพูดเสียงแผ่วเบา

“เมี่ยวเจิน หลี่ซื่อหลินตายแล้ว”

เขาชำเลืองมองหลี่เมี่ยวเจินที่ยังไม่แสดงท่าทีออกมา ลังเลและพูดว่า

“เด็กคนนี้อยากจะบอกอะไรเจ้ามาตลอด แต่เขาหน้าบางจนเอ่ยปากพูดออกมาไม่ได้ ข้าคิดว่าเมื่อเขาจากไปแล้ว ในฐานะพี่ชาย ข้าควรจะพูดแทนเขา”

หลี่เมี่ยวเจินพูดเสียงแผ่ว

“ข้ารู้ ข้ารู้มาตลอด”

จ้าวไป๋หลงซึ่งเดิมทีแค่ตาแดง จู่ๆ ก็รู้สึกเศร้า น้ำตาไหลอาบหน้าทั้งที่เป็นบุรุษสูงเจ็ดฉื่อน่าเกรงขาม

“ใช่ ใช่ มันคุ้ม…”

ในเวลานี้ ทหารม้าเกราะหนักเต่าดำเซวี่ยนหวู่ปรับกระบวนทัพของตัวเอง หมุนตัวช้าๆ และวนไปทางซ้ายของกองทัพนกนางแอ่นเหิน

เนื่องจากระหว่างทหารม้าเกราะหนักเต่าดำเซวี่ยนหวู่กับกองทัพนกนางแอ่นเหินมีซากศพอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทั้งยังมีคนและม้าอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง

ไม่เหมาะสมที่จะโจมตี

หลี่เมี่ยวเจินละสายตา มองไปทางทหารผ่านศึกข้างหลังที่ติดตามนางมาตั้งแต่สมัยปราบกลุ่มโจรในอวิ๋นโจว ประสานมือแล้วพูดว่า

“ข้าขอโทษ หลี่เมี่ยวเจินทำร้ายเจ้าแล้ว”

จอมยุทธ์ระดับหลอมวิญญาณผู้หนึ่งยิ้มแล้วพูดว่า

“กลับสู่สนามรบครั้งนี้ก็เพื่อครอบครัวและประเทศชาติ ข้าไม่เสียใจเลยที่สามารถติดตามจอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหินไปจนตาย!”

อีกคนหนึ่งพูดว่า

“เมื่อเราเข้าสู่สนามรบ เราก็เตรียมห่อศพด้วยหนังม้าอยู่แล้ว น่าเสียดายที่เราไม่ได้เห็นชัยชนะครั้งสุดท้าย”

“ในอนาคตถ้าราชสำนักปราบกองทัพกบฏอวิ๋นโจวได้ เมี่ยวเจินอย่าลืมบอกเรา”

หลี่เมี่ยวเจินกัดปากจนเลือดไหลหยดจากมุมปาก นางพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว นางทุ่มชีวิตเผาจิตเดิม แต่นางยังช่วยพวกเขาไม่ได้

หลี่เมี่ยวเจินกวาดตามองฝูงชน ยิ้มแล้วพูดว่า

“ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้าต้องโดดเดี่ยว”

‘ตูม ตูม ตูม!’

ทหารม้าเกราะหนักเต่าดำเซวี่ยนหวู่พุ่งเข้าใส่

หวังชูยกทวนวงเดือนเล่มใหญ่ขึ้นแล้วตะโกน

“ปล่อยธนู!”

ท่ามกลางเสียงธนู ลูกธนูพุ่งลงมาใส่กองทัพนกนางแอ่นเหิน

หลี่เมี่ยวเจินทะยานขึ้นเล็กน้อย เปลี่ยนวิถีลูกธนูด้วยพลังภายในนิกายสวรรค์เพื่อปกป้องกองทัพนกนางแอ่นเหินที่เหลืออยู่เพียงสองร้อยนาย

จ้าวไป๋หลงจับท้องม้าของตัวเองแล้วคำรามลั่น

“ฆ่าไอ้สารเลวนั่นซะ”

ไพร่พลสองร้อยนายถูกทิ้งจมฝุ่นดินอย่างไม่มีวันหวนกลับ

หลี่เมี่ยวเจินไม่ได้อยู่ดูจุดจบของกองทัพนกนางแอ่นเหิน นางเหยียบดาบทะยานขึ้นฟ้าและหงายฝ่ามือไปทางหวังชูที่ถือทวนวงเดือนเล่มใหญ่หมายสังหาร

ทันใดนั้นชุดเกราะ เสื้อผ้าและรองเท้าของหวังชูก็หักหลังมัน พวกมันแปรพักตร์ไปหาศัตรู หรือไม่ก็พยายามเข้าไปพันตัวเขา หรือพยายามบีบคอเขาเพื่อทำให้นายใหม่พอใจ

มีเพียงทวนวงเดือนเล่มใหญ่ของหวังชูที่เปี่ยมไปด้วยพลังปราณเท่านั้นที่สนับสนุนนายเก่าเช่นเคย

“ด้วยกำลังรบของเจ้าในตอนนี้ เล่าจื๊อคนเดียวก็สามารถสังหารเจ้าได้!”

พลังปราณของหวังชูระเบิดออกพาลฉีกทึ้งทำลายชุดเกราะและเสื้อผ้าของเขาจนขาดวิ่น

ในการต่อสู้ครั้งนี้ เขาดีใจที่รู้ว่าหลี่เมี่ยวเจินยังบาดเจ็บไม่หาย ตอนหลี่เมี่ยวเจินไล่ล่าเขาครั้งล่าสุด นางสามารถควบคุมอาวุธในมือได้ด้วยซ้ำ

หลังจากหลุดพ้นจากพันธนาการแล้ว หวังชูก็ควบม้าอย่างบ้าคลั่งกลางอากาศ ทุกครั้งที่แตะเท้าก็ระเบิดพลังปราณ ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนพื้นดิน

เขาระเบิดหมัดต่อยอากาศว่างเปล่า

หลี่เมี่ยวเจินก้าวขึ้นไปบนดาบและบงการกระบี่บินตรงหน้าเขา กระบี่บินพลันพุ่งย้อนกลับมาหาเขา

นางฉวยโอกาสจากสถานการณ์นี้พุ่งเข้าใส่กองทหารม้าเกราะหนักเต่าดำเซวี่ยนหวู่ คล้ายกับกระบี่บินติดโซ่ตรวนบังคับบัญชาจึงได้เคลื่อนเข้าหากองทหารม้าเกราะหนักเต่าดำเซวี่ยนหวู่ เจาะเกราะและสังหารศัตรู

ชุดเกราะของทหารม้าเกราะหนักเต่าดำเซวี่ยนหวู่ย่อมแข็งแกร่งพอ ทุกครั้งที่นางสังหารทหารม้าเกราะหนักไปหนึ่งนายก็จำต้องใช้ความแข็งแกร่งหนึ่งแต้มของนางเพื่อแลกเปลี่ยน

พลังเวทมนตร์ของผู้บำเพ็ญลัทธิเต๋าย่อมไม่อาจเทียบกำลังกายอันแข็งแกร่งของจอมยุทธ์ได้

ยิ่งไปกว่านั้น นางยังได้รับบาดเจ็บ

โชคดีที่กองทัพนกนางแอ่นเหินกวาดล้างทหารม้าเกราะหนักเต่าดำเซวี่ยนหวู่ไปเกือบหมด จึงช่วยลดภาระให้นางได้มากโข มิฉะนั้น เมื่อต้องเผชิญกับกองทหารม้าเกราะหนักห้าร้อยนายพร้อมอาวุธเวทมนตร์ชั้นยอด แม้นางจะเอาชีวิตเข้าเสี่ยง ก็ยังตึงมือมากอยู่ดี

‘ติ๊ง!’

กระบี่บินแทงหัวหน้าทหารม้าเกราะหนักลึกเข้าไปในชุดเกราะสามหุนและถูกมือคู่ต่อสู้จับไว้อย่างแน่นหนาทันที จอมยุทธ์สลายแรงขั้นห้าผู้นี้อาศัยร่างกายเยี่ยงกระดูกเหล็กผิวทองแดงและพรของอาวุธเวทมนตร์ ชุดเกราะหนักจึงสามารถยับยั้งกระบี่บินได้ชั่วครู่

ที่นั่นตอนที่กองทัพนกนางแอ่นเหินยังอยู่ด้วยกัน นางยังไม่สามารถเอาชนะได้ ตอนนี้นางอยู่คนเดียว นางจะจัดการกับกองทัพเต่าดำเซวี่ยนหวู่ที่มีทหารม้าสามร้อยนายและทหารม้าเบาที่เป็นจอมยุทธ์ขั้นสี่ได้อย่างไร?

แต่นางจะไม่หนีไปไหน!

‘ข้าจะไม่ปล่อยให้พี่น้องเดินเดียวดายใต้บ่อน้ำทั้งเก้า ในเมื่อข้าสัญญาแล้ว ข้าจะผิดสัญญาได้อย่างไร’

ทุกคนที่อยู่ในแม่น้ำและทะเลสาบรู้ดีว่าจอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหินกังวลและสนใจเรื่องความยุติธรรม

‘จอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหิน…รักษาคำพูดของเจ้าไว้!’

ดวงตาของหลี่เมี่ยวเจินทอประกายแรงกล้า นางพ่นละอองโลหิตออกมาเต็มปาก ปลายนิ้วนางชุ่มโชกด้วยละอองโลหิตแล้วนางก็วาดยันต์ที่บิดเบี้ยวตรงกลางหว่างคิ้วนาง

ใบหน้าของนางเหี่ยวแห้งอย่างรวดเร็ว แล้วจิตเดิมของนางก็กลับคืนสู่จุดสูงสุดทันที!