บทที่ 816 เจ็บไปพร้อมกัน

บทที่ 816 เจ็บไปพร้อมกัน

บรรยากาศในห้องโถงแปลกประหลาด เหมือนกับว่ามีความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นและรอเวลาระเบิดออกมาเมื่อถึงจุดสูงสุด

หยางเชียนฮ่วนกวาดตามองผู้คนจากใต้ผ้าคลุมและมุ่งความสนใจไปยังโต๊ะที่กำลังมีข้อพิพาทตรงนั้นโดยเฉพาะ เขาพอจะมองออกว่าสิ่งที่หลี่หลิงซู่คาดคิดไว้นั้นไม่ใช่เล่นๆ เลย สตรีพวกนี้ล้วนแต่อยากทำลายงานสมรสครั้งนี้กันทั้งนั้น

แต่เนื่องด้วยเหตุผลต่างๆ นานา จึงไม่อาจทำลายได้โดยตรง

ดังนั้นจึงต้องใช้วิธี ‘เปลี่ยนปรับดัดแปลง’ และงัดกลเม็ดเด็ดพรายแบบต่างๆ รวมถึงเอ่ยคำพูดร้ายกาจออกมา สรุปทั้งหมดที่ทำไปก็เพื่อไม่ให้สวี่หนิงเยี่ยนและองค์หญิงหลินอันได้สบายใจ

หยางเชียนฮ่วนหันไปมองสวี่ชีอันอีกครั้งและเห็นเขามีท่าทางกระวนกระวายไม่สู้ดีนัก ศิษย์พี่หยางก็รู้สึกสบายเป็นอย่างยิ่ง…

หากจะให้เรื่องนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงด้านความเจ้าชู้ของเจ้าคนแซ่สวี่ก็จะขาดไปไม่ได้เลย เมื่อมีเรื่องคาวๆ เช่นนี้อยู่ เขาก็สามารถใช้สิ่งนี้มาทำให้สวี่หนิงเยี่ยนดับแสงลงได้

สวี่ชีอันกระวนกระวายจริงๆ ตอนนี้เขากำลังแข่งชิงไหวชิงพริบกับเหล่าปลาน้อยในบ่อปลาอยู่

พวกปลาทั้งหลายล้วนแฝงความร้ายกาจเอาไว้ในใจ พวกนั้นเป็นทั้งมิตรและศัตรูของกันและกัน ส่วนตัวเขาและเหล่าปลาทั้งหลายนั้น นอกจากจะเป็นศัตรูแล้ว ก็ยังต้องรักษาสภาพจิตใจของปลาทั้งหลายให้มั่นคงอีกด้วย

การเคลื่อนไหวครั้งนี้ของฮว๋ายชิ่งชั่วร้ายสุดประมาณ นางกระตุ้นสภาพจิตใจของพวกปลาน้อยโดยตรงและทำให้พวกนางบ้าคลั่งขึ้นมา

ตัวอย่างเช่นเทพดอกไม้ที่อาจจะปลดสร้อยข้อมือออกแล้วส่งเสียงเอะอะโวยวายด่าว่าเขามันเจ้าชู้ตัณหากลับ เลือดเย็นไร้จิตสำนึก ตัวอย่างเช่นหลี่เมี่ยวเจินที่คงจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปพร้อมทิ้งคำพูดประชดประชันเยือกเย็น ตัวอย่างเช่นท่านราชครูที่น่าจะชักดาบออกมาฟันเขา หรือหลินอันที่เมื่อได้ยินข่าว ก็คงวิ่งร้องไห้ออกมาโวยวายขู่ว่าจะแขวนคอ เพื่อบีบให้เขาไล่นางจิ้งจอกพวกนี้ออกไป…

ชั่วร้ายสุดประมาณยิ่งนัก

ขณะเดียวกัน สวี่ชีอันก็จ้องมองเย่จีด้วยความสงสัย นี่ไม่เหมือนนางเลยสักนิด

ก่อนหน้านี้จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเคยบอกว่าจะให้ของขวัญกับเขา แต่สวี่ชีอันเปิดถุงออกดูแล้วโบกมือปฏิเสธ ไม่เอาๆ

ท่าทีของเขานั้นชัดเจนมาก…เขาทิ้งเหล่าจีทั้งหลายไว้ที่ซินเจียงตอนใต้ก็พอแล้ว ไว้ว่างๆ ค่อยแวะไปเยี่ยมเยียน

ตอนนั้นจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางไม่ได้แสดงท่าทีอะไร สวี่ชีอันก็คิดว่านางยอมรับแล้ว ใครจะคิดว่าจะมาสร้างเรื่องอยู่ที่นี่เสียได้

ส่งนางจิ้งจอกสิบแปดตนมา เช่นนี้คือการทำลายชื่อเสียงของข้าแท้ๆ ทำให้คนอื่นคิดว่าข้านั้นตัณหากลับเสียจนแม้แต่สตรีทุกคนที่อยู่ข้างกายก็ไม่ยอมละเว้น…หากเรื่องนี้แพร่ออกไป แม่ม้าน้อยของข้าคงจะได้สติฟั่นเฟือนเป็นแน่…สวี่ชีอันครุ่นคิดพลางมองดูทุกคนเพื่อพยายามหามิตรที่จะสามารถช่วยเหลือและทำให้ดินโคลนนี้เบาบางลงได้

หลิงเยวี่ยท่าทางโกรธมาก หวังพึ่งไม่ได้แล้ว และถึงอย่างไรแม่แท้ๆ ก็ ‘เพิ่งมาครั้งแรก’ ไม่เหมาะที่จะออกหน้าให้ เหมียวโหย่วฟางกำลังแกล้งตาย อีกทั้งพลังต่อสู้ก็อ่อนแอ คุณสมบัติที่จะเป็นดินปืนให้ไม่มีเลยสักนิด

ฐานะและตำแหน่งของอาสะใภ้นั้นเพียงพอ เพียงแต่ไม่มีพลังต่อสู้ที่น่าเชื่อถือได้

จงหลีพินิจดูเย่จี ภายใต้เส้นผมอันยุ่งเหยิงนั้น เรียวคิ้วของนางขมวดเป็นปม

“คารวะฆ้องเงินสวี่!”

นอกจากเย่จีแล้ว นางจิ้งจอกอีกสิบเจ็ดคนก็พากันย่อเข่าคำนับพร้อมเอ่ยกลั้วหัวเราะ

“ต่อไปพวกบ่าวก็คือคนของฆ้องเงินสวี่เจ้าค่ะ”

สตรีคนงามทั้งหลายล้วนมีแต่ความไม่เป็นมิตรเมื่อเห็นเหล่านางจิ้งจอกชม้อยชม้ายชายตาให้ อย่าว่าแต่พวกมู่หนานจือเลย แม้แต่หวางซือมู่ สวี่หยวนซวง และอาสะใภ้ที่เป็นคนนอกก็ยังรู้สึกไม่ชอบใจเลยสักนิด

สวี่ชีอันเอ่ยตามน้ำ

“แม่นางทั้งหลายสามารถมาเข้าร่วมงานสมรสของผู้แซ่สวี่ได้ ต้องขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง เมื่อดื่มกินเสร็จเรียบร้อยแล้วข้าจะส่งพวกเจ้ากลับไปซินเจียงตอนใต้ ท่านเจ้าอาณาจักรช่างมีน้ำใจ แต่ยากจะตอบรับได้”

เย่จีปิดปากหัวเราะเบาๆ

“คุณชายสวี่แสร้งทำเป็นจริงจังอีกแล้ว คนเหล่านี้ล้วนเป็นอนุของท่านตอนอยู่ซินเจียงตอนใต้ เพราะเหตุใดหรือ พอมาที่ภาคกลางก็ไม่ต้องการแล้วหรือ?”

!!! สวี่ชีอันตะลึงลาน

เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา สายตาของบุรุษในห้องก็แปลกประหลาดขึ้นมา

แม้ว่าสวี่ชีอันจะไม่ใช่จักรพรรดิ แต่ขนาดของวังหลังนั้นใหญ่ยิ่งกว่าของจักรพรรดินัก

‘ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดหลี่หลิงซู่ถึงได้เกลียดพี่ใหญ่ขนาดนี้’

สวี่เอ้อร์หลางคิดในใจ

มู่หนานจือกดกำไลข้อมือไว้เบาๆ ในใจพลันเกิดแรงกระตุ้นที่จะตกตายไปพร้อมกับเจ้าคนไร้หัวใจขึ้นมา

นางสามารถอดทนกับลั่วอวี้เหิงได้ เพราะจนปัญญาจะทำอะไรและถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นถึงเทพเซียนเดินดิน มีคุณสมบัติจะเทียบเคียงตนเองอยู่

ส่วนการแต่งงานกับหลินอันนั้น ตอนนี้นางโมโหและขุ่นเคืองเต็มอกจนอยากจะข่วนหน้าของสวี่หนิงเยี่ยนเสียให้ได้

แล้วยังคิดจะเลี้ยงอนุปีศาจพวกนี้ในจวนอีก?

‘คิดว่าข้าไม่มีอารมณ์โมโหหรือ!’

สภาพจิตใจของลั่วอวี้เหิงก็ไม่ต่างจาก ‘พี่สาวน้องสาวแสนดี’ ทั้งหลายนัก นางยอมให้เทพดอกไม้ได้ แต่ไม่ยอมทนต่อหลินอันเป็นคนที่สองหรอก นับประสาอะไรกับคนพวกนี้

ความคิดของปลาตัวอื่นๆ ต่างก็เหมือนกัน

ในฐานะที่สวี่ชีอันเป็นเจ้าของบ่อปลาที่มากประสบการณ์ เขาก็เห็นทันทีว่ารอยยิ้มที่มุมปากของหลี่หลิงซู่กว้างขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม จึงย่อมได้กลิ่นความอันตรายที่แฝงอยู่ในนั้นด้วย

ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยพูดและเปิดเผยตัวตนของเย่จี ตอนนั้นก็ได้ยินจงหลีเอ่ยพูดเสียงเบา

“เจ้าคือฝูเซียง? ไม่ใช่สิ เจ้าโดนใครควบคุมอยู่?”

เมื่อทุกคนในห้องโถงได้ยินคำพูดของจงหลีก็ล้วนแต่ชะงักงันไป พวกเขาล้วนหันขวับไปหาจงหลี จากนั้นก็หันขวับมามองที่เย่จี

‘ฝูเซียง?’

‘สตรีผู้นี้คือฝูเซียง? หญิงคนรักของสวี่หนิงเยี่ยนคนนั้น?’

‘นางไม่ใช่ว่าตายไปนานแล้วหรอกหรือ อีกอย่างฝูเซียงก็ไม่ได้หน้าตาเช่นนี้นี่ ทั้งยังไม่ใช่เผ่าพันธุ์ปีศาจด้วย’

เรื่องที่ว่าเย่จีคือฝูเซียง คนที่รู้นั้นน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย

‘ถูกควบคุม?’

‘นี่มันหมายความว่าอะไรอีก ใครควบคุมฝูเซียง แล้วเหตุใดต้องควบคุมฝูเซียง?’

ในขณะที่ความคิดเวียนวนอยู่นั้น จู่ๆ จงหลีก็ร้องขึ้นมาแล้วล้มลงในอ้อมแขนของฉู่ไฉ่เวยแล้วกรีดร้องอย่างน่าเวทนา

“ดวงตาของข้า ดวงตาของข้าบอดแล้ว…”

ฉู่ไฉ่เวยตื่นตะลึง นางรีบปัดเส้นผมของศิษย์พี่ออกและพบว่าดวงตาของนางแดงก่ำและมีน้ำตาไหลออกมา แม้จะถูกบางอย่างกระตุ้น แต่ก็ไม่ได้ตาบอด

แม้จะมีตัวตนอย่างสวี่หนิงเยี่ยนอยู่ แต่ศิษย์พี่ก็ยังเจอเรื่องโชคร้ายเป็นครั้งคราว ฉู่ไฉ่เวยรู้สึกเวทนาอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็โบกมือให้กับทุกคนเพื่อแสดงว่าจงหลีไม่เป็นอะไร

โชคดีที่นี่เป็นเพียงความคิดทางจิตวิญญาณเท่านั้น ไม่อย่างนั้นศิษย์พี่จงคงตายตั้งแต่อายุยังน้อยไปแล้ว…ที่แท้ก็เจ้าจิ้งจอกหน้าเหม็นนั่นนี่เอง กลับไปข้าจะขังความคิดของเจ้าเอาไว้ในร่างของฝูเซียงซะ ให้เจ้ารู้รสชาติของการถูกโต้กลับเสียบ้าง…ความจริงสวี่ชีอันก็เดาได้บ้างแล้ว

ฝูเซียงตัวจริงไม่สร้างความลำบากเช่นนี้ให้เขาแน่

มีเพียงจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางนิสัยแปลกประหลาดเท่านั้นที่จะทำเช่นนี้

สวี่ชีอันถือโอกาสนี้รีบทำตัวเคร่งขรึมแล้วกอบหมัดคำนับด้วยสีหน้าจริงจัง

“ที่แท้ก็ท่านเจ้าอาณาจักร เจ้าอาณาจักรเดินทางไกลหมื่นลี้มาร่วมงานสมรสของผู้แซ่สวี่ เป็นพระคุณยิ่งนัก”

เมื่อคำนับเสร็จก็แย้มยิ้มขมขื่นพลางแสร้งแสดงละคร

“ส่วนแม่นางจิ้งจอกเหล่านี้ก็ไม่จำเป็นแล้ว ท่านเจ้าอาณาจักรอย่าได้ให้ฝ่าบาทมาล้อข้าเล่นเลย คืนนี้มีเรื่องสำคัญใดที่จะปรึกษากับข้าหรือ? อืม รอให้พิธีเคารพสุราเสร็จสิ้นแล้ว พวกเราค่อยมาหารือเรื่องสำคัญกันก็ได้ ตอนนี้โปรดนั่งดื่มสุราทานอาหารก่อนเถิด”

เขามีท่าทีเป็นการเป็นงานและแอบชี้ให้เห็นอย่างลับๆ ว่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางร่วมมือกับฮว๋ายชิ่ง ‘ใส่ร้าย’ เขา

จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางทำเสียง ‘จิ๊ๆ’

“น่าเบื่อนัก!”

ทุกคนพากันชำเลืองมองฮว๋ายชิ่ง

สีหน้าของมู่หนานจือดีขึ้นหน่อย ลั่วอวี้เหิงก็ไม่ทำหน้าตึงอีก

สวี่หลิงเยวี่ยคิดว่าพี่ใหญ่ช่างเป็นพี่ชายที่ดียิ่งนัก

หลี่เมี่ยวเจินและซูซูก้มหน้าดื่มสุรา นับว่าพึงพอใจแล้ว

อย่างไรก็ตาม คำถามเกี่ยวกับฝูเซียงในตอนนี้ยังไม่มีใครเอ่ยถามขึ้นมา เพียงจดจำไว้ในใจเท่านั้น

หลี่หลิงซู่และหยางเชียนฮ่วนไม่ดีใจอีกต่อไป คิดในใจว่าทำให้เจ้าคนนี้หลุดรอดไปได้อีกแล้ว

วิกฤตคลี่คลายไปได้ชั่วคราว แต่ความรู้สึก ‘ตกใจจนโมโห’ เมื่อสักครู่นั้นไม่อาจขจัดไปได้ง่ายๆ สวี่หลิงเยวี่ยเอ่ยยิ้มๆ ว่า

“ดูท่าทีของพี่ใหญ่แล้ว คล้ายจะไม่รู้ว่าเหล่าพี่สาวจากเผ่าจิ้งจอกจะมาเยือน เช่นนั้นฝ่าบาทล้อพี่ใหญ่ของหม่อมฉันเล่นเพราะเหตุใดกันหรือเพคะ?”

นางดูคล้ายจะสงสัย แต่ความจริงแล้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อเท่านั้น

เพราะความคลุมเครือเช่นนี้ จึงทำให้ผู้คนยากจะคาดเดาท่าทีที่แท้จริงของนางได้

หาได้ยากที่สวี่หลิงเยวี่ยจะเริ่มเข้าร่วมวงด้วย หลี่เมี่ยวเจินที่มีนิสัยตรงไปตรงมาก็เอ่ยเสียงเย็นว่า

“ฝ่าบาทและองค์หญิงหลินอันเป็นพี่น้องที่รักกันดียิ่ง จึงย่อมต้องลองใจฆ้องเงินสวี่ว่าเป็นพวกสองจิตสองใจหรือไม่อย่างไรเล่า”

ฮว๋ายชิ่งเอ่ยเสียงราบเรียบ

“นิสัยของฆ้องเงินสวี่ เรานั้นรู้ดีอยู่แก่ใจ เราเพียงกลัวว่าจะมีสตรีเจตนาชั่วร้ายจงใจมาเข้าใกล้ฆ้องเงินสวี่น่ะสิ ตัวอย่างเช่นปลอมตัวเข้ามา หรือตีสนิทโดยใช้ฐานะของสหายผู้มีความคิดใจคอเดียวกัน หรือพวกที่แสร้งทำตัวอ่อนแอน่าสงสารทั้งหลาย หลินอันนั้นไร้เดียงสาตรงไปตรงมา สู้สตรีเหล่านี้ไม่ได้หรอก”

‘นี่กำลังด่าใครอยู่น่ะ!’ เหล่าปลาน้อยทั้งหลายพากันโมโหยกใหญ่

จงหลีก็ไม่ค่อยพอใจนัก เพราะนางคิดว่า ‘แสร้งทำตัวอ่อนแอน่าสงสาร’ ที่ว่านั้นหมายถึงนาง

มู่หนานจือเอ่ยกลั้วหัวเราะ

“ฝ่าบาทช่างมีใจคิดใคร่ครวญนัก หนิงเยี่ยนเอ๋ย ป้ามู่คิดว่าหากเจ้าไม่ได้ตบแต่งกับองค์หญิงหลินอัน ก็คงจะเป็นคู่ตุนาหงันสวรรค์สรรค์สร้างกับฝ่าบาทเป็นแน่”

เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกมา ไม่รู้สีหน้าของกี่คนต่อกี่คนในห้องโถงที่เปลี่ยนแปลงไปยกใหญ่

หมัดตรงของเทพดอกไม้นี้ทำให้ฮว๋ายชิ่งอึ้งงันทีเดียว

เทพดอกไม้เอ่ยพูดต่อ

“จริงสิ ฝ่าบาททรงครองบัลลังก์อย่างยิ่งใหญ่ จนถึงตอนนี้ราชวงศ์ก็มั่นคงขึ้นแล้ว แผ่นดินก็สงบสุข เช่นนั้นก็ควรคิดถึงการอภิเษกได้แล้วกระมังเพคะ ในที่นี้มีชายหนุ่มรูปงามมากมายนัก ฝ่าบาทมีคนในใจแล้วหรือยังเล่าเพคะ เลือกมาสักคนก็ได้”

เมื่อเอ่ยจบ นางก็ทำสีหน้าหวาดกลัวแล้วเอ่ยรับผิดอย่างจริงใจ

ลั่วอวี้เหิงเอ่ยนิ่งๆ

“ส่งตัวไปสำนักสังคีต!”

ฮว๋ายชิ่งพยักหน้า

“ได้!”

หลี่เมี่ยวเจินและซูซูรวมถึงเย่จีที่เพิ่งเข้ามานั่ง ทั้งสามคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยเงียบๆ

สีหน้าของมู่หนานจือเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางรู้ว่าตนนั้นมีใบหน้างดงามดั่งดอกไม้ เป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า ย่อมง่ายที่จะถูกเพ่งเล็ง

สวี่ชีอันเข้ามาไกล่เกลี่ยอย่างห้วนๆ “ราชครู โปรดอย่าได้พูดเล่นจนเกินไป”

ลั่วอวี้เหิงก้มหน้าดื่มสุรา

หวางซือมู่ไม่กล้าเอ่ยอะไรตลอดทั้งเรื่องเพราะกลัวว่าจะโดนลูกหลง นางไม่ได้กลัวการโต้คารมฝีปาก คุณหนูใหญ่สกุลหวางนั้น หากจะเอ่ยวาจากระทบกระเทียบเสียดสีขึ้นมาก็ย่อมทำได้ดีอยู่แล้ว

เพียงแต่ไม่จำเป็นเท่านั้น

‘แบบนี้สิถึงจะดูมีความเป็นตระกูลมั่งคั่งขึ้นมาหน่อย…’ สวี่เอ้อร์หลางมุมปากกระตุก พลางนึกถึงตอนที่พี่ใหญ่เคยพูดกับเขาตอนที่มีความสุขอยู่บนความทุกข์ของคนอื่นยามที่ป้าสะใภ้กลับมาคราวนั้น