บทที่ 861-2 ของกำนัลจากท่านโหราจารย์ (2)

บทที่ 861 ของกำนัลจากท่านโหราจารย์ (2)

……….

อาวุธเวทมนตร์ที่จำต้องหยดโลหิตจดจำเจ้าของนั้น ขั้นต่ำสุดก็ต้องเป็นอาวุธวิเศษไร้เทียมทาน อาวุธเวทมนตร์ธรรมดาสามัญทั่วไปจะอยู่ในประเภทเครื่องมือที่ใครๆ ก็ใช้เครื่องมือนี้ได้ โดยไม่จำเป็นต้องจดจำเจ้าของ

ด้วยวิธีนี้ อาวุธวิเศษไร้เทียมทานจึงถือกำเนิดขึ้น

หากศิษย์พี่ซ่งได้เห็นท่านโหราจารย์ลงมือใช้เคล็ดวิชาเล่นแร่แปรธาตุ เขาจะร้องไห้ด้วยความอิจฉาหรือเปล่า…หรือเขาอาจดูถูกมัน โดยคิดว่าเคล็ดวิชาเล่นแร่แปรธาตุนั้นปราศจากวิญญาณ…สวี่ชีอันรับเชือกคล้องข้อมือมาแล้วกรีดเลือดจากปลายนิ้วหยดลงบนลูกปัดแก้วด้วยความอยากรู้อยากเห็นแกมคาดหวัง

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ ‘เชื่อมโยง’ กับอาวุธเวทมนตร์สำเร็จและใช้งานได้อย่างเชี่ยวชาญ

นี่คืออาวุธเวทมนตร์ที่มีฟังก์ชันเดียว มีความสามารถเพียงอย่างเดียว นั่นคือการเปลี่ยนแปลงพื้นที่

แน่นอนว่าการมีเพียงอย่างเดียวไม่ได้หมายความว่านี่จะเป็นเรื่องง่ายๆ มีการดำเนินการหลายอย่างในการเปลี่ยนแปลงพื้นที่ เช่น การส่งตัว การเชือดเฉือนพื้นที่ การดึงวัตถุจากอากาศ เป็นต้น

การเชือดเฉือนพื้นที่ไม่อาจทำร้ายฮวงได้ แต่สวี่ชีอันสามารถเคลื่อนย้ายไปยังสถานที่ห่างไกลได้โดยการเชือดเฉือนพื้นที่ที่เขาอยู่

อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวนี้สามารถทำได้ด้วยการลอบโจมตีเท่านั้น เมื่อคู่ต่อสู้เตรียมพร้อมแล้ว พวกเขาต้องเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเพื่อเอาชนะการเคลื่อนไหวนี้

“ด้วยวิธีนี้ ความสามารถในการคว้าอาหารจากปากเสือต้องเพิ่มขึ้นมากโขแน่นอน” สวี่ชีอันบอก

ท่านโหราจารย์ส่ายหัว

“ไม่ มันเป็นเรื่องยากสำหรับเจ้าที่จะแย่งอาหารจากปากเสือต่อหน้าเขาภายใต้สภาวะปกติ เจ้าต้องมีผู้ช่วยที่ทรงพลังมากพอที่จะสร้างโอกาสให้เจ้าได้”

เขามองไปที่จิ้งจอกเก้าหาง

คนหลังขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีกและเอื้อนออกมาเป็นเพลง

“ข้าทำไม่ได้หรอก”

นางมีลางสังหรณ์จากบทเรียนที่นางเพิ่งเรียนรู้มา ครั้งต่อไปที่นางเห็นฮวง เขาจะฆ่านางทันทีเพื่อกำจัดแมลงวันที่น่ารำคาญ

ท่านโหราจารย์มองนางแล้วยิ้มให้

“สถานที่ที่สุนัขจิ้งจอกชิงชิวถูกโค่นก็อยู่บนเกาะนี้ก็เช่นกัน”

ซึ่งหมายความว่าจิตวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ของสุนัขจิ้งจอกชิงชิวก็อยู่ที่นี่เช่นกัน

ข้าจำได้ว่าสามารถสืบทอดจิตวิญญาณของจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางได้ และสมาชิกในเผ่าพันธุ์เดียวกันสามารถปล้นจิตวิญญาณของกันและกันได้ โอกาสที่จิ้งจอกจะก้าวไปสู่ขั้นแรกมาถึงแล้ว…สวี่ชีอันมีความสุขและมองไปทางจิ้งจอกเก้าหาง

จู่ๆ นางปีศาจผมขาวก็เบิกตากว้าง

ท่านโหราจารย์ถามด้วยรอยยิ้มกรุ่นใบหน้า

“เจ้าพอใจกับข้อตกลงนี้หรือไม่?”

จิ้งจอกเก้าหางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้นภายในใจและพึมพำเบาๆ

“ถ้าข้าสามารถก้าวสู่ขั้นแรกและควบคุมพลังเหนือธรรมชาติซึ่งเป็นพรสวรรค์แต่กำเนิดของเชื้อสายจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางได้ ข้าก็จะมั่นใจมากขึ้น”

สวี่ชีอันถามว่า

“พลังเหนือธรรมชาติที่เป็นพรสวรรค์แต่กำเนิดของเชื้อสายเจ้าคืออะไร?”

พลังเหนือธรรมชาติซึ่งเป็นพรสวรรค์แต่กำเนิดคืออะไร เหตุใดต้องเข้าสู่ขั้นแรกก่อนจึงจะควบคุมได้?

“ก็ตามชื่อจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง แน่นอนว่าต้องเกี่ยวข้องกับหาง” จู่ๆ นางปีศาจผมขาวก็ส่งรอยยิ้มซับซ้อนยากเข้าใจมาให้และพูดต่อว่า

“มารดาข้าก็เป็นจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเหมือนกัน รอบตัวนางมีผู้เฒ่าอยู่เก้าคน แต่ก็ไม่มีใครรอดชีวิตมาได้ รู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด”

สวี่ชีอันส่ายหัวเมื่อมองเห็นท่าทีที่ซับซ้อนยากเข้าใจของจิ้งจอกเก้าหาง เขาก็รู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าที่นี่มีบางอย่างผิดปกติ

นางปีศาจผมขาวพูดจาอยู่ครู่หนึ่งแล้วลดเสียงกระซิบบอก

“เพราะสุนัขจิ้งจอกมีเก้าชีวิต! ผู้อาวุโสทั้งเก้าสิ้นชีพ มารดาข้าก็สิ้น พอจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ก็จะแยกเป็นเก้าวิญญาณและรวมไว้ที่เก้าหาง นี่คือต้นแบบของพลังเหนือธรรมชาติซึ่งเป็นพรสวรรค์แต่กำเนิด”

“เมื่อข้าไปถึงขอบเขตขั้นหนึ่ง เก้าหางก็จะก้าวไปอีกขั้นหนึ่งและเปลี่ยนจากร่างจำแลงให้กลายเป็นตัวแทน บทบาทของตัวแทนคือการตายเพื่อร่างเดิม กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ข้าที่อยู่ในระดับขั้นหนึ่งมีเก้าชีวิต”

“หางที่ตายแล้วหมายความว่า…”

จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเอ่ยตอบอย่างใจเย็น

“ตามธรรมชาตินั่นย่อมตายไปแล้ว แต่ตราบใดที่ร่างกายยังเป็นอมตะ หางใหม่ก็สามารถเติบโตได้ทุกๆ ร้อยปี แต่หางใหม่นั้นจะไม่เชื่อมโยงกับหางก่อนหน้า เทียบกับหางก่อนหน้านั้น นางก็ตายไปแล้วจริงๆ”

“นั่นเป็นเหตุผลว่าเหตุใดข้ากับเก้าหางจึงถูกเรียกว่านายกับบ่าว ไม่ใช่พี่สาวน้องสาว”

“ถ้าเป็นพี่น้องก็ต้องมีความรู้สึก พอมีความรู้สึกก็จะเสียใจและเริ่มมีปัญหา”

สวี่ชีอันเงียบอยู่นานและพูดว่า

“หรือว่าเป็นเย่จี ไป๋จี ชิงจี หรือเสวี่ยจี”

เขารู้จักธิดาทั้งสี่นาง ไม่ต้องพูดถึงธิดาสองนางแรก แต่ยังมีความรักให้ธิดาสองนางหลังด้วย หากจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง ‘ต้องตาย’ สวี่ชีอันก็ทำได้เพียงรับรองว่า ธิดาทั้งสี่นางนี้จะปลอดภัย

“ใช่แล้ว!” นางปีศาจผมขาวตอบรับหนักแน่น

สีหน้านางเรียบเฉยและดูเย็นชาอย่างยิ่ง แต่สวี่ชีอันคุ้นเคยกับบุคลิกชาญฉลาดของนางในอดีต รู้ว่าจิ้งจอกเก้าหางไม่แยแสต่อน้องสาวทั้งเก้าจริงๆ ไม่ใช่แค่เป็นนายกับบ่าว ทว่าไม่มีมิตรภาพอื่นใดให้กันด้วยซ้ำ

โหดร้ายจริงๆ…เขาค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก แล้วจู่ๆ ก็ฉุกคิดถึงอะไรได้จึงโพล่งออกมาว่า

“ใช่แล้ว ท่านโหราจารย์! สำนักโหราจารย์มีท่านโหราจารย์คนใหม่”

“ศิษย์น้องหญิงไฉ่เวย เข้ารับตำแหน่งของท่านตามความคาดหวังของทุกคน”

จู่ๆ ท่าทีของท่านโหราจารย์ก็สงบลง

…

พระราชวัง

อุทยานหลวง ในศาลา

ฮว๋ายชิ่งสวมชุดพระราชสำนักสีลูกไหน นั่งอยู่ตรงโต๊ะกลม หนีบตัวหมากสีขาวไว้ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลาง ขมวดคิ้วและไม่พูดอะไร

“ข้าแพ้”

“ทั้งหมดเป็นความผิดของสวี่หนิงเยี่ยน หลังจากเดินหมากกับเขามานาน ทักษะการเดินหมากของข้าก็ย่ำแย่ลง ตามที่คาดไว้ ผู้ถือหมากดำย่อมย่ำแย่ที่สุดอยู่แล้ว”

เว่ยเยวียนซึ่งนั่งอยู่ตรงข้าม ยิ้มให้อย่างอบอุ่น

“ฝ่าบาท สมัยนั้นพระองค์ไม่ทรงมีความสุขรึ?”

“พอข้าเลิกภารกิจ ข้าก็นึกถึงการเล่นหมากกับสวี่หนิงเยี่ยนทั้งวัน ข้าคิดว่าทักษะการเดินหมากที่ยอดเยี่ยมของสวี่หนิงเยี่ยนทำให้ฝ่าบาทมีความสุขและเอาไปอวดใครก็ได้”

เขาเหลือบมองชุดของฮว๋ายชิ่งอยู่เงียบๆ หลังจากวันนั้นฮว๋ายชิ่งก็กลับมาสวมชุดของนางอีกครั้ง

อารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปที่นี่ไม่เพียงพอที่จะอธิบายให้บุคคลภายนอกเข้าใจได้

ในฐานะคนฉลาดอย่างฮว๋ายชิ่ง นางมักได้ยินคำพูดหยอกล้อของเว่ยเยวียนอยู่เสมอจึงโต้กลับด้วยความใจเย็น

“เว่ยกง พาเสด็จแม่ออกจากวังให้เร็วที่สุด เผื่อว่าถ้าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นในอนาคต นักประวัติศาสตร์จะบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ชิงว่า ขันทีเว่ยเยวียนเป็นผู้นำปัญหามาสู่พระราชวัง”