บทที่ 861 ของกำนัลจากท่านโหราจารย์ (1)

บทที่ 861 ของกำนัลจากท่านโหราจารย์ (1)

……….

ผีเสื้อที่กอปรขึ้นจากหมอกบินวนไปวนมา หลังจากบินวนเวียนอยู่หลายรอบเหนือหัวสวี่ชีอันกับจิ้งจอกเก้าหางก็กลายร่างเป็นชายชราเครายาว ผมยาว มีแขนเสื้อกระพือเพยิบราวกับปีกอยู่เบื้องหน้าพวกเขาสองคน

ท่านโหราจารย์!

สวี่ชีอันรู้สึกประหลาดใจแต่มิได้แปลกใจ เขารีบลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะพลางแย้มยิ้ม

“ไม่ได้เจอกันครึ่งปี ท่านโหราจารย์สบายดีหรือไม่?”

“ข้าได้แต่กังวลว่าจะหาทางช่วยเหลือท่านหรือหาทางติดต่อสื่อสารกับฮวงอย่างไร”

เขามีท่าทีนอบน้อมถ่อมตนอย่างยิ่ง ต่อให้ท่านโหราจารย์เป็นเพียง ‘ปรมาจารย์ลิขิตฟ้า’ แต่นิสัยตามธรรมชาติของฆ้องเงินสวี่เป็นคนมีสัมมาคารวะกับผู้เฒ่าผู้แก่ ทั้งยังรักใคร่ผู้เยาว์ดุจดังโสเภณีสีขาว

เรือล่มในรางน้ำของท่านโหราจารย์เมื่อตอนช่วงต้นฤดูหนาว ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิปีถัดมา ใกล้เคียงกับตอนช่วงต้นฤดูร้อนเมื่อเกือบครึ่งปีที่แล้วพอดี

ท่านโหราจารย์ยืนเอามือไพล่หลังแล้วตะโกนว่า

“ไม่เห็นหรือว่าข้ามาจนสุดเชือกแล้ว มันจะสบายได้อย่างไร?”

ข้าก็แค่มีมารยาท…สวี่ชีอันนึกค่อนขอดตาเฒ่าเหรียญปากผีอยู่ในใจด้วยความเคารพ

“อะไรทำให้เจ้ามาถึงที่นี่?”

เมื่อโดนคำถามนี้เข้าไป สวี่ชีอันก็รู้สึกเหมือนเข้าสู่ลานประลอง เขามีลางสังหรณ์ว่า เขาต้องประลองกับท่านโหราจารย์ ณ ที่ใดที่หนึ่งบนเกาะแห่งนี้แน่

ส่วนเนื้อหาที่จะประลองกัน โดยมากก็น่าจะเกี่ยวข้องกับเทพมารและมหาเคราะห์ในอนาคต

ตลอดจนการตระเตรียมและแผนติดตามผลสำหรับตาเฒ่าเหรียญปากผี อะไรทำนองนี้

ท่านโหราจารย์ถอนหายใจ

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกาะนี่คือที่ไหน?”

“ที่นี่เป็นสนามรบโบราณของเทพมาร สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยพื้นที่ต้องห้ามที่ก่อตัวขึ้นหลังจากเทพมารล่มสลาย ที่นี่จึงมีแต่จิตวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์”

จิ้งจอกเก้าหางตอบคำถามแทนสวี่ชีอัน

ท่านโหราจารย์พยักหน้า “ถ้าจะให้แม่นยำก็คือ สถานที่นี้เป็นสนามรบสุดท้ายของเทพมารและยังเป็นจุดเริ่มแห่งจุดจบยุคเทพมารด้วย เหตุผลแท้จริงที่ทำให้เทพมารล่มสลายอยู่ในใจกลางเกาะแห่งนี้แล้ว”

“ครั้งนี้ฮวงขึ้นเกาะมาก็เพราะสิ่งที่อยู่บนเกาะแห่งนี้”

สวี่ชีอันกับจิ้งจอกเก้าหางโพล่งถามโดยไม่รู้ตัว

“ของสิ่งนั้นมันคืออะไร?”

ท่านโหราจารย์ส่ายหัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“เป็นสิ่งที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ เมื่อเห็นแล้วจะรู้เองว่ามันคืออะไร”

ความลับที่ทำให้เทพมารล่มสลายในใจกลางเกาะแห่งนี้มันคืออะไร? ช้าก่อน ลูกหลานเทพมารจากเกาะหนอนหรือไม่บอกข้าว่าที่เทพมารสมัยโบราณสูญสิ้นไปเป็นเพราะจู่ๆ พวกมันก็เกิดบ้าคลั่งและต่อสู้กันเอง จนในที่สุด ยุคแห่งเทพมารก็สิ้นสุดลง

ไม่ได้บอกสักนิดว่าเป็นการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอะไรบางอย่าง…สวี่ชีอันขมวดคิ้วและถามว่า

“ฮวงไม่ได้มาที่นี่เพื่อหวนคืนสู่ขั้นสูงสุดหรอกรึ? หรือนี่อาจเป็นการฟื้นคืนสู่ความแข็งแกร่งระดับสุดยอด? หรือจะพูดอีกอย่างว่า ของสิ่งนั้นสามารถทำให้เขากลับไปสู่ขั้นสูงสุดได้”

นี่แตกต่างจากสิ่งที่เขาคิด

เดิมทีเขาคิดว่าฮวงมายังเกาะเทพมารเพื่อกลับคืนสู่ขั้นสูงสุด สะสมกำลังไปประลองกับเหล่าระดับสุดยอดทั้งสามคนในแผ่นดินใหญ่จิ่วโจว

ไม่คาดคิดว่าจะข้องเกี่ยวกับความลับที่ยิ่งใหญ่กว่า

“การหวนคืนสู่ขั้นสูงสุดเป็นจุดประสงค์อย่างหนึ่งของฮวงแต่ก็ไม่ได้ขัดกับการนำของสิ่งนั้นออกไป” ท่านโหราจารย์กวาดตามองไปรอบๆ

“ฮวงเป็นหนึ่งในเทพมารที่ทรงพลังที่สุดในยุคโบราณ มีพลังต่อสู้ระดับสุดยอด แต่ในการสู้รบระหว่างเทพมาร เขาสร้างศัตรูมากเกินไปและกลายเป็นเป้าโจมตีของเทพมารเสียเอง”

“สุดท้ายแม้จะโชคดีรอดมาได้ แต่จิตวิญญาณของเขาก็เสียหายและไม่อาจไปถึงขั้นสูงสุดได้อีกเลย”

“เขาปลอมตัวเป็นลูกหลานเทพมารและตระเวนสังหารไปทั่ว ต่อมาเขาถูกปรมาจารย์เต๋าขับไล่ออกจากจิ่วโจว แต่ก็ยังไม่หยุดสังหารลูกหลานเทพมารเพื่อซ่อมแซมจิตวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ของตัวเอง เพื่อหวนคืนสู่ระดับขั้นสุดยอด”

จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเอ่ยปากถาม

“การกลืนกินจิตวิญญาณแตกต่างจากการซ่อมแซมจิตวิญญาณของตัวเองอย่างไร?”

‘นางไม่แปลกใจเลย ร่างกายฮวงต้องมีบางอย่างผิดปกติทำให้เขายังต้องไล่ล่าสังหารลูกหลานเทพมารต่อไป ทีนี้นางก็รู้สองเรื่องแล้ว’

“นั่นเพราะพลังเหนือธรรมชาติเป็นพรสวรรค์แต่กำเนิดของเขา จิตวิญญาณที่ถูกกลืนกินเข้าไปจึงสามารถเปลี่ยนเป็นจิตวิญญาณของตัวเขาเองได้ ดังนั้นการซ่อมแซมข้อบกพร่อง ในแง่หนึ่งก็คือการรวบรวมจิตวิญญาณนั่นเอง” ท่านโหราจารย์หันไปมองสวี่ชีอันและยิ้มแย้มพูดจา

“น่าเสียดายที่ลูกหลานเทพมารส่งผลกับเขาน้อยเกินไป เช่นเดียวกับเจ้า ผู้แข็งแกร่งธรรมดาสามัญขั้นสามย่อมไม่มีประโยชน์กับเจ้าเช่นกัน เจ้าแค่อยากเลื่อนขั้นเป็นเทพยุทธ์ครึ่งก้าว แต่สิ่งที่เขาต้องการคือการกลับไปสู่ระดับขั้นสุดยอด”

สวี่ชีอันใจสั่น

“ท่านเพิ่งบอกให้ข้าโยนกระดูกชิ้นนั้นเพื่อบังคับให้เขาดูดซับจิตวิญญาณอย่างนั้นรึ?”

ท่านโหราจารย์พยักหน้า

“หลังจากที่เขาเข้าไปในเกาะ เขาก็ได้กลืนพลังงานจิตวิญญาณจำนวนหนึ่งเข้าไปอย่างต่อเนื่องและมาถึงจุดคอขวดแล้ว หากเขายังกลืนกินมันต่อไป เขาก็ต้องหลับเพื่อย่อยพลังงานจิตวิญญาณ หากเขาไม่อยากหลับ เขาก็ทำได้แค่หยุดกลืนเท่านั้น”

อย่างนี้นี่เอง ข้าเพิ่งรู้ว่ากระดูกพวกนั้นกำราบฮวงได้อย่างไร…แล้วสวี่ชีอันก็เอาหัวข้อนี้กลับมาพูดถึงอีกครั้งโดยถามว่า

“เกิดอะไรขึ้นกับเกาะเทพมารแห่งนี้? เหตุใดมันจึงถูกซ่อนไว้ในซากปรักหักพัง และเหตุใดมันถึงเพิ่งโผล่ขึ้นมา?”

หูแหลมทั้งสองข้างบนศีรษะนางปีศาจผมขาวตั้งขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่นางไม่ทันสังเกตเพราะมัวแต่เขม้นมองท่านโหราจารย์

“ข้าไม่สามารถตอบคำถามแรกของเจ้าได้!” ท่านโหราจารย์ส่ายหัวก่อนจะพูดต่อว่า

“ส่วนสาเหตุที่เป็นเช่นนั้น เจ้าคงรู้อยู่แล้วว่าการล่มสลายของเทพมารครั้งนั้นเป็นมหาเคราะห์ครั้งแรก บัดนี้มหาเคราะห์ครั้งที่สองกำลังจะมา และสาเหตุของการทำลายล้างครั้งก่อนก็ย่อมเกี่ยวข้องกับมัน…”

น้ำเสียงของท่านโหราจารย์สงบราบเรียบ

แต่หลังจากได้ยินความลับที่น่าตกตะลึงเช่นนี้ ทั้งสวี่ชีอันทั้งจิ้งจอกเก้าหางก็ใจเต้นระทึกพร้อมๆ กัน ทั้งยังมีอาการใจสั่นร่วมด้วย

สวี่ชีอันลดเสียงลงและดูจริงจังมากขึ้นกว่าเดิม

“สิ่งนั้นเรียกว่ามหาเคราะห์เลยรึ?!”

เขาไม่เคยเข้าใกล้ความจริงเลย!

ในเวลาเดียวกัน ความอยากรู้อยากเห็นอันแรงกล้าก็เกิดขึ้นในใจเขา จู่ๆ ก็อยากรู้ทันทีว่าสิ่งที่อยู่บนเกาะแห่งนี้คืออะไร

ท่านโหราจารย์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าช้าๆ

“เจ้าจะว่าอย่างนั้นก็ได้”

สวี่ชีอันรู้สึกว่า ท่านโหราจารย์พูดไม่จบ แต่ท่านน่าจะมีเหตุผลจึงไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม