บทที่ 864 พบพานในหนทางแคบ

บทที่ 864 พบพานในหนทางแคบ

……….

“พวกเรา…มาที่นี่…ได้สามวันแล้ว…โลกภายนอก…ไม่สิ ผ่านไป…หนึ่งเดือนแล้วกระมัง?”

จิ้งจอกเก้าหางเหลือบมองสวี่ชีอันและค่อยๆ สับเปลี่ยนพื้นที่มิติว่างพลางเอ่ยพูดไปด้วย

ทั้งคู่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้ไม่เร็วนัก แต่เมื่อเทียบกับฮวงที่เดินไปข้างหน้าทีละก้าวๆ ถือว่านี่ก็ได้เปรียบมากแล้ว

“ประมาณนั้น…”

สวี่ชีอันหยุดลงแล้วเอ่ยพูด

“จู่ๆ ข้าก็นึกถึงปัญหาเรื่องหนึ่งได้”

จิ้งจอกเก้าหางอดทนรอให้เขาพูดประโยคนี้จบแล้วตอบกลับไป

“ปัญหาอะไร อีกอย่าง ทำไมไม่มองข้า”

“หันหน้าไปมองใช้เวลาตั้งครึ่งค่อนวัน เปลืองแรงเกินไป” สวี่ชีอันให้เหตุผลง่ายๆ จากนั้นก็กล่าวว่า

“ไม่อยากจะเชื่อเลย เทพมารที่แข็งแกร่งและมีหลิงอวิ้นอันทรงพลังตายได้อย่างไร?”

การสลับสับเปลี่ยนพื้นที่มิติว่างจำเป็นต้องเพ่งสมาธิทั้งหมดเพื่อดำเนินการ ทั้งยังเกี่ยวข้องกับสายตาของเขาอย่างยิ่งยวด สวี่ชีอันต้องการสลับพื้นที่มิติว่างตรงจุดไหน ก็ต้องใช้ดวงตาของเขามองจึงจะสำเร็จ

ถ้าหากหันหน้าไปมองจิ้งจอกเก้าหาง พื้นที่มิติว่างที่จะสับเปลี่ยนก็จะเป็นทางด้านของนาง แบบนี้จะทำให้วิถีเคลื่อนไปได้

จิ้งจอกเก้าหางครุ่นคิดแล้วเอ่ยตอบ

“พลังที่ผู้อยู่เหนือระดับทุกคนล้วนไม่อาจคาดเดาได้ เทพมารที่ควบคุมกฎของโลกผู้นี้อาจจะไม่จำเป็นต้องแข็งแกร่ง หากฮวงตกอยู่ในพื้นที่เช่นนี้แล้วใช้พลังวิเศษฟ้าประทานกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง เจ้าว่ากฎการชะลอเวลาในพื้นที่มิติจะยังคงอยู่หรือไม่เล่า?”

สวี่ชีอันไม่ได้เอ่ยอะไรอีก เขายอมรับคำพูดของจิ้งจอกเก้าหาง

เนื่องจากฝ่ายหลังเริ่มเบื่อ จึงสรรหาหัวข้อน่าสนใจมาพูดคุย นางเอ่ยกระซิบ

“ท่านโหราจารย์บอกว่าใจกลางของเกาะเทพมารมีกุญแจสู่หายนะใหญ่ครั้งแรก เจ้าว่าเกาะนี้ดำรงอยู่เพื่อกักเก็บของสิ่งนั้นหรือไม่?”

สวี่ชีอันแก้ไขคำพูดนางทันที

“คำว่ากักเก็บไม่ค่อยถูกต้องนัก ใครเป็นคนกักเก็บมันกันเล่า?”

เมื่อเห็นนางปีศาจผมเงินเงียบงันไม่พูดจา เขาก็ตีแผ่ความคิดออกมาแล้วพูดต่อ

“แต่ความคิดของเจ้าก็น่าคิด เหตุใดเกาะแห่งนี้ถึงอยู่ในซากที่อยู่อาศัยรกร้าง ของสิ่งนั้นมาจากที่ใด แล้วเหตุใดถึงทำให้เทพมารฆ่าแกงกันเอง อีกอย่าง เหตุใดหายนะใหญ่ครั้งแรกและหายนะใหญ่ครั้งที่สองจึงแตกต่างกัน? ความเปลี่ยนแปลงของหายนะใหญ่ทั้งสองครั้งอยู่ตรงไหน?”

จิ้งจอกเก้าหางส่ายหน้า

“บางทีคงต้องเห็นของสิ่งนั้นก่อนจึงจะเข้าใจทุกอย่าง ท่านโหราจารย์เคยบอกว่าเมื่อเห็นมัน พวกเราก็จะเข้าใจมันได้”

สวี่ชีอันปัดหัวข้อนี้ทิ้ง เขาพาจิ้งจอกเก้าหางเคลื่อนที่ไปพร้อมกับเอ่ยพูดไปด้วย

“ช่วงนี้รู้สึกว่าจิตใจไม่มั่นคง! ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่มักจะได้ยินเสียงหลอนหูอยู่ตลอด”

“เสียงหลอนหู?” จิ้งจอกเก้าหางตกตะลึง

“เสียงสวดภาษาสันสกฤตดังอยู่ที่หู มักจะมีคนเรียกข้าว่าพระพุทธองค์สูงสุดไม่หยุดเลย” สวี่ชีอันเอ่ยเสียงขรึม

…นางปีศาจผมเงินคิดว่าเขากำลังหลอกคนอีกแล้ว

…

เมืองหลวง หอเฮ่าชี่

“กลางฤดูร้อนแล้ว”

เว่ยเยวียนผู้มีจอนผมราวน้ำค้างแข็งและใบหน้าหล่อเหลาองอาจนั่งอยู่ที่โต๊ะ เขาเหลือบมองไปยังผู้อาวุโสชุดสีแดงเข้มที่อยู่ตรงข้ามพลางแย้มยิ้มบางเบาออกมา

“ได้เวลาเก็บแหแล้ว”

จ้าวโส่วในชุดสีแดงนั่งตัวตรงขึ้นมา เขาสวมหมวกขุนนาง ไม่มีท่าทางอิสรเสรีและปล่อยจอนผมแผ่สยายเช่นในกาลก่อนอีก เขาพยักหน้า

“การส่งข้อมูลและจัดระเบียบคนจำเป็นต้องใช้เวลา การเก็บแหในตอนนี้สามารถลดทอนโชคชะตาของพระพุทธเจ้าได้ทันก่อนงานชุมนุมพุทธะพอดี! สำนักพุทธมหายานที่เหลืออยู่ในดินแดนประจิมทิศมีสาวกอยู่เท่าไหร่แล้ว?”

เว่ยเยวียนให้ข้อมูลลับออกไปอย่างใจกว้าง

ส่วนตอนนี้ มีแต่จะเพิ่มขึ้น

‘สามแสน…’ จ้าวโส่วสูดลมหายใจ “เหตุใดถึงมากขนาดนี้?”

เว่ยเยวียนกลับส่ายหน้าเอ่ย

“หากฝ่าบาทได้ยินประโยคนี้ คงจะเชิญเจ้าไปเดินเล่นในคลังหลวงของกรมการคลังสักรอบแน่”

จ้าวโส่วขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

เว่ยเยวียนจึงบอกกลยุทธ์ ‘ให้เงินแก่ผู้ศรัทธา’ ‘เมื่อพาญาติสนิทมิตรสหายมาศรัทธาก็จะแบ่งเงินให้’ เพื่อรักษาความลับ คนในราชสำนักที่รู้เรื่องนี้มีแต่เขากับฮว๋ายชิ่ง แม้แต่เจ้ากรมและรองเจ้ากรมการคลังก็ยังไม่รู้

เพราะเงินทองไม่ได้เข้ากรมการคลัง แต่ไปยังเมืองหน้าด่านทั้งสามที่หนานเป่ย

แน่นอนว่ายกเว้นคนที่ทำงานอยู่ทางด้านนั้น

“มิน่าเล่า เจ้ากรมการคลังถึงได้มาบ่นเป็นการส่วนตัวว่าเก็บเงินไม่ได้ ทั้งยังเขียนฎีกากล่าวหาขุนนางในเมืองหน้าด่านทั้งสาม สุดท้ายกลับถูกฝ่าบาทระงับไว้” จ้าวโส่วเข้าใจในทันใด

เว่ยเยวียนจิบชา

“อำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกคือเงินเสมอมา บวกกับความพยายามในอดีตเมื่อสองปีก่อนของพระอรหันต์ตู้เอ้อร์ สาวกสามแสนคนจึงไม่ถือว่าเยอะ”

นอกจากเหตุผลทั้งสองประการที่กล่าวมาแล้ว ลักษณะของพุธมหายานที่ค่อนข้างเหมาะกับการเทศนาและเผยแพร่ก็มีความสำคัญเช่นกัน

เพราะมันง่ายที่ชาวบ้านระดับล่างๆ จะยอมรับมากกว่า

จ้าวโส่วดีใจยิ่ง แต่ก็ยังขมวดคิ้ว

“พวกเราประเมินพลังการเผยแพร่ของพุทธมหายานต่ำไปหรือไม่? หากตั้งพุทธมหายานเป็นศาสนาประจำชาติ เมื่อเวลาผ่านไป พุทธมหาศาลก็จะเบ่งบานอยู่ในภาคกลาง ยากที่จะยับยั้งได้อีก”

เว่ยเยวียนไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย เขายิ้มบางๆ

“พุทธมหายานและสำนักพุทธแดนประจิมนั้นแตกต่างกัน จะไม่เกิดยอดฝีมือในระดับพระโพธิสัตว์และพระพุทธเจ้าขึ้นมาแน่ อีกอย่าง สิ่งที่พุทธมหายานศรัทธาคือตู้เอ้อร์และพุทธะสูงสุดอย่างสวี่หนิงเยี่ยน”

จ้าวโส่วนิ่งคิดไปพักหนึ่ง จากนั้นก็วางใจ

เมื่อขาดผู้แข็งแกร่งระดับสูงไป นั่นหมายความว่าจะสามารถระงับ ยับยั้ง และจำกัดการพัฒนาได้

ทั้งยังศรัทธาต่อสวี่หนิงเยี่ยน เช่นนี้จึงทำให้พุทธมหายานอยู่ในขอบเขตที่สามารถควบคุมได้ ไม่ถึงขั้นเป็นเสือข้างแคร่

เว่ยเยวียนกล่าวต่อ

“ครั้งนี้ที่มาหาท่านปราชญ์เจ้าสำนักก็เพราะอยากจะปรึกษากับท่านว่า จะย้ายคนในดินแดนประจิมทิศสามแสนคนหรือมากกว่านั้นมาที่ภาคกลางอย่างไร”

นี่เป็นแผนงานที่ใหญ่โตยิ่งนัก แค่เพียงการคุ้มกันและจัดการเรื่องต่อจากนั้น ก็ไม่ใช่สิ่งที่กองกำลังธรรมดาจะกระทำได้แล้ว จึงมีเพียงราชวงศ์อย่างต้าฟ่งเท่านั้นที่มีพลังอำนาจแห่งอาณาจักรที่สอดคล้องกันอยู่

จ้าวโส่วยกถ้วยชาขึ้นแล้วเอ่ยพูดช้าๆ

“ภัยหนาวเมื่อปีก่อนและทัพกบฏอวิ๋นโจวส่งผลกระทบมหาศาล จนถึงบัดนี้ ภาคกลางยังคงไม่อาจฟื้นฟูเป็นดังเดิมได้ จำนวนประชากรลดลงอย่างรวดเร็ว ที่นารกร้างว่างเปล่า ถึงแม้จะน่าเสียใจ แต่ในเวลานี้ก็ถือเป็นโอกาสเหมาะพอดี ต้าฟ่งมีที่ดินมากพอจะเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของสาวกพุทธมหายาน

แต่การย้ายถิ่นฐานขนาดใหญ่ต้องก่อให้เกิดปัญหาแน่นอน ทางที่ดีควรย้ายมาทางทิศตะวันออกแบบแบ่งเป็นกลุ่มๆ ส่วนเรื่องเสบียงอาหาร กลางฤดูร้อนมาถึงแล้ว และการเก็บเกี่ยวช่วงฤดูใบไม้ร่วงก็อยู่อีกไม่ไกล ไม่กลัวว่าจะเลี้ยงคนเหล่านี้ไม่พอ”

อีกอย่าง การย้ายคนจากดินแดนประจิมทิศมาที่ภาคกลางสามารถให้พวกเขามาเป็นแรงงานสำคัญได้ นี่คือสิ่งที่จำเป็นสำหรับต้าฟ่งในตอนนี้

เว่ยเยวียนกล่าวเสริม

“จะต้องย้ายเข้ามาในภาคกลางก่อนงานชุมนุมพุทธะ”

จากนั้น ทั้งสองคนก็ปรึกษากันเรื่องรายละเอียดพื้นที่ตั้งถิ่นฐานของสาวกพุทธมหายาน ว่าควรจะแบ่งการอพยพอย่างไร จำเป็นต้องใช้คนกี่คนเพื่อคุ้มกัน รวมถึงการวางแผนเส้นทาง เป็นต้น

สุดท้าย จ้าวโส่วก็เอ่ยแนะนำว่า

“อีกเดี๋ยวนำเรื่องนี้ไปบอกกับหวางเจินเหวินเถอะ ช่องซ่อมจักรวรรดิอย่างเจ้าสามารถมองสถานการณ์ภาพรวมได้แบบไม่มีผู้ใดเทียบเทียม แต่ในเรื่องของรายละเอียด หวางเจินเหวินเก่งกาจกว่าเจ้ามากนัก”

เว่ยเยวียนยิ้มพลางพยักหน้า ทันใดนั้นก็เอ่ยถามขึ้น

“โชคชะตาของพุทธมหายาน จะกลับไปสู่สวี่ชีอันหรือไม่?”