บทที่ 873 สนามรบบรรพกาลใต้ทะเล

บทที่ 873 สนามรบบรรพกาลใต้ทะเล

……….

จากนั้นพื้นดินก็เกิดร่องรอยแยก ร่องแต่ละร่องคือดวงตาหนึ่งข้าง บางส่วนมีขนาดเท่าลูกตาปกติของคนทั่วไป บางส่วนมีขนาดใหญ่เท่าล้อรถ อ่างน้ำ และบ่อน้ำ ซึ่งไม่มีขนาดที่แน่นอน

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ แววตาน่ากลัวกว่าการจ้องมองของมือสังหารบรรพกาลมาก ทำให้คนรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนยิ่งกว่า

ดวงตาที่อยู่บนเทือกเขาไกลๆ นั้น อยู่ๆ ลูกตาก็หมุน ‘กลอกกลิ้ง’ จ้องมองตู้เอ้อร์อย่างรวดเร็ว และชั่วประเดี๋ยวเดียว ดวงตาทั้งหมดก็พากันจ้องมองตู้เอ้อร์

จากนั้นรูปของคนในลูกตาที่นับไม่ถ้วนก็สั่นไหวอย่างรุนแรง

โชคชะตาแจ้งเตือนอีกครั้ง ตู้เอ้อร์รู้สึกหนาวสั่นในใจ หนาวสั่นทะลุกระดูก สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้ไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นความต่ำต้อย

ความต่ำต้อยของตนเอง

แต่ราวกับฝ่ายตรงข้ามเปลี่ยนแปลงมาจากเจตจำนงฟ้าดิน แค่จ้องมองก็ทำให้ตู้เอ้อร์คุกเข่าลงพื้นอย่างช่วยไม่ได้ ยอมอยู่ใต้อำนาจของเจตจำนงฟ้าดิน

ความรู้สึกนี้ยังไม่เคยเกิดขึ้นตอนอยู่ต่อหน้าพระโพธิสัตว์เลย

ไม่ใช่แค่เขา ฉู่หยวนเจิ่น หลี่เมี่ยวเจิน นักบวชเต๋าจินเหลียน และซุนเสวียนจีที่อยู่ไกลๆ ก็มีความรู้สึกเช่นเดียวกัน

กว้างใหญ่ ใหญ่โตมโหฬาร น่าเกรงขาม…ทั้งหมดนี้ไม่เพียงพอที่จะอธิบายดวงตาเหล่านั้นและการดำรงอยู่ของมันได้

หากจะต้องหาคำที่เหมาะสมให้ได้ คำนั้นก็คือคำ ‘ฟ้า!’

ในใจของแต่ละคนเกิดความรู้สึกต่ำต้อย

ความรู้สึกต่ำต้อยที่เกิดเป็นมนุษย์

หลังจากเหยียบเข้าสู่ระดับเหนือมนุษย์แล้ว พวกเขาไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน

“ไป!”

ตู้เอ้อร์เพิ่งตะโกนเสร็จก็พบว่าข้างกายตอนนี้เหลือแค่เหิงหย่วน ส่วนอาซูหลัวหนีไปตั้งนานแล้ว

…ตู้เอ้อร์ไม่ลังเลอีก แสงพุทธะเปล่งประกายบนแท่นบงกชเก้ากลีบ และพุ่งจากไปราวกับแสงสายฟ้าสีทอง

ไต้ซือเหิงหย่วนตามติดอยู่ข้างหลังเขา

“นิกายมหายาน นิกายมหายาน…”

เสียงคำรามน่าหวาดกลัวดังมาจากข้างหลัง

หลี่เมี่ยวเจินและคนอื่นๆ ที่สังเกตอยู่ไกลๆ อย่างระมัดระวัง มองเห็นว่าทุ่งราบนั้นมีชีวิต พื้นดินทะลักขึ้นมาราวกับคลื่นทะเล กลายเป็นกำแพงดินสูงหลายร้อยจั้งบดบังฟ้าและพระอาทิตย์ ก่อนผลักไปทางพระอรหันต์ตู้เอ้อร์กับเหิงหย่วน

คลื่นยักษ์นี้ไล่โจมตีออกไปนอกรัศมีหลายลี้ เศษดินทรายร่วงลงส่งเสียงดัง ‘ซู่ๆ’ เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของมัน นั่นคือเลือดเนื้อสีแดงเข้ม เลือดเนื้อที่ปกคลุมฟ้าและพสุธาราวกับคลื่นทะเล

ความรู้สึกต่ำต้อยหายไปแล้ว

ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามจะยังน่ากลัวเพียงใด แข็งแกร่งจนทำให้ผู้คนตัวสั่น ทำให้ผู้คนหวาดผวา แต่ความรู้สึกต่ำต้อยที่เกิดเป็นมนุษย์นั้นได้หายไปจากใจฝูงชนแล้ว

เลือดเนื้อสีแดงเข้มเกาะตัวเป็นมือยักษ์ที่บดฟ้าบังพสุธา ทันทีที่ฝ่ามือยักษ์ข้างนี้ปรากฏ มันก็ทะลุทะลวงอากาศไปปกคลุมอยู่เหนือศีรษะของอาซูหลัวกับเหิงหย่วน

‘ร่างธรรมธุดงค์หรือ’ ตู้เอ้อร์ใจสั่นสะท้าน

ทั้งสามขี่พายุไม่หยุดพัก ต่างก็มีระดับเต๋าแยกขันธ์ขั้นสองปรากฏเหนือศีรษะ ลำแสงหลากสีสันส่องสว่างพร่างพราวทอสลับกันไปมา พยายามต้านทานการถูกฝ่ามือดูด

หลี่เมี่ยวเจินกับนักบวชเต๋าจินเเหลียนยื่นมือออกพร้อมกัน เพื่อเพิ่มโชคดีให้กับทั้งสาม

ในช่วงที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย มือยักษ์คู่นั้นก็พังทลายลง

เลือดเนื้อที่เกาะตัวเป็นมันก็ดูราวกับสูญเสียพลังไป อยู่ๆ ก็ทรุดตัวลงกระแทกกับพื้น ชั่วแวบเดียว พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับภูเขาถล่ม ฝุ่นคลุ้งขึ้นฟ้า

อาซูหลัว ตู้เอ้อร์ เหิงหย่วน หนีตายมาได้แต่ยังคงไม่กล้าหยุดพัก จนกระทั่งกลับมาอยู่ข้างๆ หลี่เมี่ยวเจินและคนอื่นๆ ถึงกล้าหันกลับไปมอง

ขณะนี้เลือดเนื้อสีแดงเข้มเหล่านั้นค่อยๆ ผสมเข้ากับพื้นดินจนกระทั่งหายไป

“ข้าตกใจแทบตาย”

อาซูหลัวลูบศีรษะเกลี้ยงเกลาของตนเอง

แม้ว่าพระอรหันต์ตู้เอ้อร์กับเหิงหย่วนจะไม่พูดอะไร แต่ดูจากสีหน้าและแววตาแล้ว ในใจคงรู้สึกแบบเดียวกับอาซูหลัว

“ตอนที่ข้าเข้าใกล้เมื่อครั้งก่อน พระองค์ไม่เคยทำร้ายข้า…”

พระอรหันต์ตู้เอ้อร์ลังเลครู่หนึ่งก่อนกล่าว

“เมื่อครู่โชคชะตาแจ้งเตือนข้าว่า พระองค์จะกลืนข้า ช่วงชิงโชคชะตากลับไป”

ในใจฝูงชนรู้สึกสับสน คำถามต่างๆ ผุดขึ้นมามากมาย นักบวชเต๋าจินเหลียนกล่าว

“เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง ไปจากดินแดนประจิมทิศ กลับไปยังเหลยโจวก่อน รอไต้ซือเสินซูมา”

หลังกลับไปเขตแดนเหลยโจวแล้ว คนกลุ่มนี้ก็หาที่พักบนยอดเขาบางแห่งที่ไม่มีผู้คน และนั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ต้นสนโบราณต้นหนึ่ง

ฉู่หยวนเจิ่นจ้วงหยวนหลางที่มีปอยผมสีขาวตรงหน้าผากเป็นผู้เปิดหัวข้อสนทนาก่อน

“สิ่งนั้นคือพระพุทธเจ้าหรือ”

นักบวชเต๋าจวี๋เมากับพระอรหันต์ตู้เอ้อร์และคนอื่นๆ พยักหน้า

ไต้ซือเหิงหย่วนพนมมือขมวดคิ้วจนเป็นเส้นตรง และกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“เหตุใดพระพุทธเจ้าถึงเปลี่ยนไปมีสภาพเช่นนี้ได้”

ไม่มีคนตอบ

ร่างกายกลายเป็นภูเขาและสายน้ำ เป็นสิ่งที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน มันเลยขอบเขตความเข้าใจของพวกเขา

นักบวชเต๋าจินเหลียนมองพระอรหันต์ตู้เอ้อร์ก่อนกล่าว

“ไต้ซือบอกว่าพระองค์จะกลืนกินท่าน ช่วงชิงโชคชะตากลับไปหรือ”

พระอรหันต์ตู้เอ้อร์พยักหน้า

นักบวชเต๋าจินเหลียนพยักหน้าช้าๆ และแสดงความคิดเห็นของตนเอง

“ถึงจะไม่กล้าเข้าไปส่วนลึกของดินแดนประจิมทิศ แต่สิ่งที่พระอรหันต์ตู้เอ้อร์พูดอาจเป็นเรื่องจริง”

เขาหมายถึงเรื่องที่พระพุทธเจ้ากลืนกินสิ่งมีชีวิตในดินแดนประจิมทิศ และกลายเป็นเมืองภูเขาและแม่น้ำ

หลี่เมี่ยวเจินขมวดคิ้วกล่าว

“แต่ตอนที่พวกเรามานั้น พบเห็นคนเป็นๆ ไม่น้อย ไม่ได้ถูกพระพุทธเจ้ากลืนกิน พระองค์ไม่มีเหตุผลที่จะกลืนกินแค่ครึ่งเดียว…”

นางยังกล่าวไม่จบ อาซูหลัวก็แย่งหัวข้อสนทนาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ และมีแรงดึงดูด

“พวกเจ้าไม่ได้สังเกตเห็นหรือว่า ตอนที่พระพุทธเจ้าลงมือ มีการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดในช่วงกลางคัน ดินหินพังทลายร่วงลงมา เผยให้เห็นเลือดเนื้อสีแดงเข้ม สถานะก่อนและหลังให้ความรู้สึกที่แตกต่างกัน พระองค์ยังคงน่ากลัวดังเดิม แต่ดูเหมือนจะสูญเสียอำนาจบางอย่างที่สั่นสะเทือนจิตใจ”