ตอนที่ 879
บทที่ 879 ออกโรง
October 22, 2026
บทที่ 879 ออกโรง
Ink Stone_Fantasy
เกาะเงือก ราชินีเจินจูที่เพิ่งกลับมายังจุดรวมพลของเผ่าพลันเกิดอาการใจสั่นโดยไม่มีสาเหตุ
ทันใดนั้นนางก็หันกายกลับกะทันหันและมองเห็นคลื่นน้ำกระเพื่อมเป็นชั้นๆ อยู่บนผิวทะเล แต่ละคลื่นกระทบเข้ากับหินโสโครก ฟองสีขาวพวยพุ่งจนเกิดเสียงดังอึกทึก
ผืนทะเลทั้งหมดปั่นป่วนและร้องคำราม
บนอากาศไกลออกไป เมฆดำทะมึนเหมือนน้ำหมึกเกิดประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบขึ้นเป็นครั้งคราว
เกิดภาพเช่นนี้ในทะเลไม่ใช่เรื่องแปลก เจินจูเคยเห็นลมฝนพายุที่รุนแรงร้ายกาจยิ่งกว่านี้มาแล้ว เหล่าชาวเงือกก็ถึงขั้นเคยประสบกับคลื่นพิโรธที่ทำเกาะจมไปครึ่งเกาะ
แต่สิ่งที่ต่างจากภัยพิบัติทั่วไปก็คือ เจินจูสัมผัสได้ชัดเจนถึงความหวาดกลัวบางอย่าง เป็นความหวาดกลัวที่ทำให้อยากจะคลานคุกเข่า
เป็นความหวาดกลัวที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิต
บนชายหาด เผ่าชาวเงือกที่มาต้อนรับการกลับมาของราชินีต่างพากันล้มลงกับพื้นแล้วฝังหน้าไว้ในทรายพลางตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
หมู่เกาะอาเอ่อร์ซู
เจ้าเกาะมนุษย์มังกรยืนอยู่ที่ชั้นบนสุดของตำหนักหลักและทอดมองไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ
ด้านหลังคือคนรับใช้และผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ในตำหนัก ตอนนี้ทุกคนต่างแสดงสีหน้าหวาดผวาออกมา ที่แห่งนี้ห่างจากสนามรบบรรพกาลไกลมาก ผลกระทบจึงไม่รุนแรงเท่าทางเกาะเงือก
แม้ว่าเหล่าลูกหลานเทพมารในเกาะจะสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวในกระดูก แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นคุกเข่าล้มลงไปกับพื้น
“กลิ่นอายนี้อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ เจ้าอาณาจักรหมื่นปีศาจและชาวมนุษย์ที่แข็งแกร่งผู้นั้นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ…”
เจ้าเกาะมนุษย์มังกรเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาในใจ
“เขาได้เข้าสู่ระดับเทพมารที่แข็งแกร่งที่สุดแล้วหรือ?”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็คิดว่าต่อไปจะสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับราชินีเงือก พลางแค้นที่ตนเองไม่สละศักดิ์ศรีให้ถูกเวลาและประจบประแจงมนุษย์ผู้แข็งแกร่งคนนั้นให้มากๆ
…
จากเหลยโจวลงไปทางใต้และผ่านซินเจียงตอนใต้ไป ทิวทัศน์ด้านล่างวาบผ่านไปในพริบตา หลี่เมี่ยวเจินเหยียบอยู่บนกระบี่บิน นางกระตุ้นจิตแท้อย่างบ้าคลั่งพลางใช้จิตตรวจสอบดูหนังสือปฐพีเพื่อพยายาม ‘คุยส่วนตัว’ กับสวี่ชีอัน
ในพื้นที่มิติว่างที่เต็มไปด้วยความโกลาหล กลุ่มแสงที่เป็นสัญลักษณ์ของชิ้นส่วนหนังสือปฐพีทั้งเก้าแผ่กระจายออกไปรอบทิศ แต่กลุ่มแสงที่เป็นตัวแทนของหมายเลขสามนั้นสลัวราง
หมายความว่าสูญเสียการติดต่อ
‘เจ้าบ้า ตระเวนไปนอกทะเลจนติดต่อไม่ได้แล้ว อย่าให้ข้าได้เจอเชียวว่าเจ้ากำลังรื่นเริงอยู่บนเกาะเงือก…’ หลี่เมี่ยวเจินคิดไปถึงว่าสวี่ชีอันตอบข้อความกลับมาอวดว่า ตนไปพบกับเงือกที่นอกทะเล พวกนางสวยราวกับบุปผา อ่อนโยนมีเสน่ห์ โดยเฉพาะราชีนีเงือก เป็นอย่างไรเล่า!
ขอเพียงนางเข้าไปใกล้ขอบเขตของสวี่ชีอัน หนังสือปฐพีก็จะสามารถติดต่อกันได้
แต่ต้องหาทิศทางให้ถูก มิเช่นนั้นจะขึ้นเหนือล่องใต้ไปทั่วจนไกลกันยิ่งกว่าเดิม
ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดท้องทะเลไร้ที่สิ้นสุดก็ปรากฏขึ้นที่ปลายสายตา
นางรีบพุ่งไปทางตะวันออกเฉียงใต้ทันที หลังจากผ่านไปหนึ่งเค่อ นางก็จมความคิดลงในชิ้นส่วนหนังสือปฐพี และสัมผัสได้ว่าชิ้นส่วนหนังสือปฐพีของหมายเลขสามสว่างขึ้นในที่สุด
เดี๋ยวดับเดี๋ยวสว่าง ไม่มั่นคงเลยสักนิด
หลี่เมี่ยวเจินใจสั่นไหว
…
สวี่ชีอันดีใจเป็นอย่างยิ่งที่จิต ปราณ วิญญาณผสานรวมกันเป็นหนึ่งได้อีกครั้ง แหจับปลาที่กลายมาจากจิตเดิมหลอมรวมเข้าสู่ร่างกายอย่างสมบูรณ์ มันแข็งแกร่งและไม่สั่นคลอนยิ่งกว่าเดิม
การเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่ที่สุดคือ ร่างกายทุกส่วนของเขาในตอนนี้ล้วนมีความคิดของตัวเองแล้ว
เมื่อครุ่นคิดก็ไม่จำเป็นต้องใช้สมอง แต่สามารถใช้มือเท้าหรือหัวข้างล่างได้
ทุกส่วนของร่างกายล้วนมีจิตเดิมส่วนหนึ่ง เหมือนกับเสินซูในตอนแรก แม้ว่าจะถูกตัดขาด วิญญาณก็จะไม่ถูกพรากจากไป
จอมยุทธ์ขั้นหนึ่งก็มีลักษณะพิเศษเช่นนี้ เพียงแต่จิตเดิมภายในเศษซากร่างกายไม่มีความสามารถที่จะครุ่นคิดอย่างอิสระ
นอกจากนั้น พลังกายและพลังปราณก็ก้าวหน้าเสียจนน่าสะเทือนขวัญ เขาในตอนนี้สามารถเอาชนะตัวเองเมื่อก่อนได้ด้วยหมัดเดียว (จอมยุทธ์ขั้นหนึ่ง)
นอกจากคุณลักษณะต่างๆ ที่เพิ่มพูนรอบด้าน จุดที่ทำให้สวี่ชีอันสนใจมากที่สุดในขอบเขตเทพยุทธ์ครึ่งก้าวก็คือ การเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาค…เพราะเซลล์ที่ประกอบเป็นร่างกายได้เกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว
สวี่ชีอันรวบรวมจิตมองเข้าไปข้างใน และพบว่าในเซลล์มีลวดลายบิดเบี้ยวคล้ายลูกอ๊อดเพิ่มขึ้นมา
พวกเขาดำรงอยู่ในนิวเคลียสของเซลล์ ราวกับสิ่งที่มาพร้อมกับยีนอยู่แล้ว
เซลล์แต่ละเซลล์ล้วนมีลวดลายราวลูกอ๊อดเหล่านี้ พวกมันดูคล้ายคลึงกัน แต่กลับมีจุดที่แตกต่าง
ถ้าหากรวมพวกมันเข้าด้วยกัน ก็เหมือนกับ…ค่ายกล?
สวี่ชีอันจมจ่อมอยู่ในลวดลายที่มีจำนวนมหาศาลจนน่าสะพรึงและพยายามวิเคราะห์พวกมันออกมา สุดท้ายก็รู้เพียงเรื่องเดียว
คุณสมบัติเป็นอมตะ!
ลวดลายเหล่านี้มีคุณสมบัติของการเป็นอมตะ!
มันแตกต่างจากจอมยุทธ์ขั้นเหนือสามัญ เพราะคุณสมบัติอมตะของพวกนี้มาจากพลังชีวิตอันเฟื่องฟูและมหาศาล มันสามารถทำให้ร่างกายงอกขึ้นมาใหม่ได้ง่ายๆ
ส่วนคุณสมบัติอมตะของเทพยุทธ์ครึ่งก้าวคือยากจะทำลายได้
สองอย่างนี้ต่างกันในด้านแก่นแท้
นอกจากสิ่งที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว สิ่งที่ทำให้สวี่ชีอันดีใจที่สุดคือ เมื่อเขาควบคุมหลิงอวิ้นส่วนหนึ่งของเทพมารบรรพกาลแล้วปล่อยออกมา พลังก็จะเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล
เมื่อเทียบกันด้านความแข็งแกร่งทางร่างกายล้วนๆ เสินซูถึงขั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาด้วยซ้ำ
ยิ่งรวมกับการเพิ่มขึ้นของวิชาสังเวยเลือดของลี่กู่ พลังของข้าก็มาถึงจุดสูงสุดของโลกใบนี้แล้ว…เขาล้มเลิกการมองภายในแล้วลืมตาขึ้นมา เขามองเห็นจิ้งจอกเก้าหางกำลังหลบอยู่ไกลๆ พลางสังเกตดูตัวเขาอย่างระแวดระวัง
ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความขลาดกลัวและความตื่นเต้น
นางเพิ่งได้เห็นการกำเนิดของเทพยุทธ์ครึ่งก้าว
ไม่ต้องสงสัยเลย พลังที่น่าสะพรึงกลัวเมื่อครู่นี้ไม่ด้อยไปกว่าของเสินซูเลยสักนิด
‘ฮู่ว’…
เมื่อสวี่ชีอันเก็บงำกลิ่นอายกลับไป จิ้งจอกเก้าหางก็ถอนหายใจออกมา แล้วเดินสะบัดหางจิ้งจอกหิมะขาวเข้ามาหา
“เมื่อเทียบกับเสินซู หลิงอวิ้นบนร่างของเจ้าทำให้ข้ารู้สึกกดดันมากกว่า”
จิ้งจอกเก้าหางพยายามคืนความน่าเคารพให้กับตัวเอง และหาเหตุผลสำหรับอาการสั่นเทาเมื่อครู่
“ลูกหลานเทพมารอ่อนไหวและหวาดหวั่นต่อเทพมารที่แข็งแกร่งมากกว่าอยู่แล้ว อืม เจ้ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง”
“ตีพ่อเจ้าได้ไม่มีปัญหา”
สวี่ชีอันเอ่ยยิ้มๆ
จิ้งจอกเก้าหางหรี่ตาลงแล้วเอ่ยกระตุ้น
“เจ้าไปสิ ไปเลย!”
สวี่ชีอันเล่าถึงสภาพของเขาให้นางฟังคร่าวๆ โดยเน้นถึง ‘ลวดลาย’ ที่ประทับอยู่ในรากฐานร่างกายของเขา
“เจ้าว่าอย่างไร”
จิ้งจอกเก้าหางมองพิจารณาเขา ดวงตาโตเรียวยาวมีเสน่ห์ฉายความประหลาดใจออกมา
“เจ้ากลายเป็นเทพมารแล้ว?”
ความหมายของนางคือ สถานการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับเทพมารและลูกหลานเทพมารเท่านั้น
คิดไม่ต่างจากข้าเลย ข้าค่อยๆ กลายเป็น ‘เทพมาร’ แล้วหรือ? บัดซบ เช่นนั้นข้ายังจะมีลูกได้อีกหรือไม่…เมื่อคิดถึงตรงนี้ สวี่ชีอันก็เริ่มร้อนใจ
ข้าปักดอกไม้หลอมหยกอยู่ทุกวัน แต่ในท้องกลับไร้การตอบสนอง
ฝูเซียงก็ไม่เป็นไปตามที่หวัง
หลินอันแต่งเข้ามาได้สองเดือน ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเหมือนกัน
ข้าคงมิได้มีปัญหากระมัง…อืม เทพมารก็สามารถมีลูกหลานได้เหมือนกันนี่ ถ้าไม่ได้จริงๆ เช่นนั้นก็หาลูกหลานเทพมารสักตนมาลองดู…เขาใช้สายตาพินิจพิจารณามองดูจิ้งจอกเก้าหาง
“มองอะไร”
จิ้งจอกขมวดคิ้วเอ่ย
สายตาของเจ้าบุรุษหน้าเหม็นผู้นี้ทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัวนัก
สมบัติอย่างข้าเป็นถึงเทพยุทธ์ครึ่งก้าวเชียวนะ…ในสมองของสวี่ชีอันผุดชื่อหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเอ่ยพึมพำ
“ถ้าหากนี่คือหลิงอวิ้น เช่นนั้นก็เป็นสัญลักษณ์ของ ‘อมตะ’ สถานการณ์เช่นนี้เกิดกับเทพยุทธ์ครึ่งก้าวเท่านั้น หรือว่าผู้อยู่เหนือระดับจากสายอื่นๆ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ขึ้นได้เหมือนกัน?”
จิ้งจอกเก้าหางส่ายหน้า
“ไม่ถูกสิ!”
“ผู้อยู่เหนือระดับและเทพมารนั้นแตกต่างกัน ดังนั้นพวกเขาไม่อาจได้รับมรรคาสวรรค์โดยตรงเหมือนอย่างเทพมาร จำเป็นต้องคว้าเอาโชคชะตาเพื่อให้ได้รับการยอมรับ
หนทางนี้เป็นสิ่งที่ปรมาจารย์เต๋าตายไปสามครั้งถึงจะพอคลำออกมาได้เสียด้วยซ้ำ
“อีกอย่าง ท่านโหราจารย์ก็เคยกล่าวไว้ว่า จอมยุทธ์ไม่อาจแทนที่มรรคาสวรรค์ เช่นนั้นการกลายเป็นเทพมารย่อมพูดได้ไม่สมเหตุสมผล สถานการณ์ของเจ้าไม่ใช่การกลายเป็นเทพมาร ข้าคิดว่าอาจจะเป็นความลับขั้นสูงสุดของสายจอมยุทธ์ที่เกี่ยวข้องกับเทพยุทธ์ก็ได้”
นางวิเคราะห์อย่างมีเหตุมีผลและไม่ต่างกับที่สวี่ชีอันคิดนัก
ขณะที่เขากำลังจะพูด จู่ๆ ก็รู้สึกว่าสมองถูก ‘เคาะ’
เอ๋ สมาชิกพรรคฟ้าดินก็ออกทะเลมาด้วยหรือ? สวี่ชีอันขมวดคิ้ว ลูกกระเดือกกลิ้งเกลือก จากนั้นก็คายชิ้นส่วนหนังสือปฐพีออกมา
หมายเลขสอง ‘สวี่หนิงเยี่ยน สวี่หนิงเยี่ยน สวี่หนิงเยี่ยน…’
เสียงของหลี่เมี่ยวเจินเข้ามาสู่สมองอย่างบ้าคลั่ง
หมายเลขสาม ‘เมี่ยวเจิน เจ้าออกทะเลมาได้อย่างไร’
ระยะห่างของเขาในตอนนี้ ห่างจากแผ่นดินจิ่วโจวไกลโพ้นเป็นอย่างยิ่ง ถึงขั้นหลุดออกจากขอบเขตส่งสัญญาณของชิ้นส่วนหนังสือปฐพีแล้ว
เมื่อได้รับการตอบกลับจากสวี่ชีอัน หลี่เมี่ยวเจินก็ราวกับยกภูเขาออกจากอก นางเอ่ยส่งข้อความด้วยน้ำเสียง ‘เจ้าผีบ้า เหตุใดถึงเพิ่งมา เจ้าไปตายที่ไหนแล้ว’
หมายเลขสอง ‘เจ้าไปอยู่ไหนแล้ว ไปเที่ยวกับนางปีศาจจนลืมชื่อแซ่ของตัวเองแล้วหรือไม่? เจ้าไปตายเสียเดี๋ยวนี้เลย ข้าจะใช้ดาบสับเจ้าเป็นชิ้นๆ’
หมายเลขสาม ‘มีเรื่องอะไรก็ว่ามา’
ฆ้องเงินสวี่ก็ไม่ได้กลัวสตรีหรอก
หมายเลขสอง ‘พระพุทธเจ้าบุกโจมตีจิ่วโจวแล้ว’
เพียงหนึ่งประโยคก็ทำให้นัยน์ตาของสวี่ชีอันค่อยๆ หดเกร็ง
หลี่เมี่ยวเจินเล่าเรื่องราวให้สวี่ชีอันฟังด้วยน้ำเสียงเร่งร้อนรวดเร็ว
หมายเลขสอง ‘เจ้านึกภาพไม่ออกหรอกว่าพระพุทธเจ้าแปลกประหลาดเพียงใด เขาไม่เพียงหลอมรวมเข้ากับภูเขาลำธารเมืองแม่น้ำเท่านั้น แต่ยังคิดจะกลืนกินเหลยโจวด้วย ถ้าหากไม่ได้เห็นกับตาข้าก็ไม่กล้าเชื่อหรอก’
หลังจากที่หลี่เมี่ยวเจินเอ่ยจบอย่างรวดเร็วก็เอ่ยถามด้วยความหวังเล็กน้อย
หมายเลขสอง ‘เจ้าเลื่อนขั้นเป็นเทพยุทธ์ครึ่งก้าวแล้วหรือ’
หมายเลขสาม ‘อืม!’
หมายเลขสอง ‘ไม่เป็นไร เทพยุทธ์ครึ่งก้าวไม่ใช่จะเป็นได้ในวันสองวัน อนาคตยาวไกล เจ้ากลับมาก่อนเถอะ ต้าฟ่งจำเป็นต้องมีจอมยุทธ์ขั้นหนึ่ง…’
นางยิ่งพูดยิ่งเสียงแผ่ว จากนั้นก็ค่อยๆ เงียบลงไป
ผ่านไปพักใหญ่ๆ
‘จะ จริงหรือ?!’
หมายเลขสาม ‘เดี๋ยวค่อยอธิบาย ข้าจะกลับไปทันที’