ตอนที่ 893
บทที่ 893 ไดอารี่ครั้งสุดท้าย
October 22, 2026
บทที่ 893 ไดอารี่ครั้งสุดท้าย
……….
ทันทีที่ถามออกไปเช่นนี้ สวี่ชีอันก็นึกได้ถึงกฎ ‘ผู้สอดส่องความลับสวรรค์จักถูกความลับสวรรค์ผูกมัดไว้’ จึงหุบปากเงียบทันที
“แม่ย่า ท่านเห็นอะไร?”
ลี่น่าถามตามสัญชาตญาณ แต่ก็นึกถึงกฎของเผ่าเทียนกู่ได้ทันที ‘ดูได้แต่ไม่พูด!’
ศาสดาพยากรณ์แห่งเผ่าเทียนกู่ ปฏิบัติตามกฎนี้มาโดยตลอด
ถึงอย่างไรลี่น่าก็ย่อมรู้ผลที่เกิดขึ้นจากการเปิดเผยความลับสวรรค์อยู่ดี…
เมื่อทั้งเผ่าไปทานอาหารเย็นที่บ้านศาสดาพยากรณ์ ทุกคนเพ่งความสนใจไปที่แม่ย่าแห่งเทียนกู่ เพ่งความสนใจไปที่ใบหน้าของนางและเริ่มตีความกันเอง
‘แม่ย่าแห่งเทียนกู่มองไปทางทิศใต้ อนาคตที่นางคาดการณ์นั้นย่อมเกี่ยวข้องกับชายแดนตอนใต้และเทพกู่’…
‘สีหน้าเคร่งขรึมของนางมีแต่ความสับสนวุ่นวาย แสดงให้เห็นว่านางไม่ได้ตีความถึงอนาคตอันใกล้นี้’…
‘ดูๆ ไป หน้าตาของแม่ย่าแห่งเทียนกู่ไม่นับว่าย่ำแย่ อย่างน้อยก็มิได้เลวร้ายนัก เอ๊ ถ้ามองดูดีๆ ใบหน้าของนางก็สะสวย นางย่อมต้องเป็นสาวงามระดับแนวหน้าแน่ๆ’…
ในขณะที่ทุกคนครุ่นคิดตีความกันไปต่างๆ นานา แม่ย่าแห่งเทียนกู่ก็ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา นางยืนอิงไม้เท้าพลางพูดจาสุ้มเสียงใจดีมีเมตตา
“ข้าเพิ่งเห็นอนาคตที่น่ากังขา ข้าไม่อาจลงรายละเอียดได้ ในตอนนี้ข้าบอกไม่ได้ว่าจะดีหรือร้าย แต่อย่ากังวลเลย มันจะไม่ใช่ภัยพิบัติฉับพลันน่าหวาดกลัว”
เมื่อได้ยินเรื่องนี้ ผู้แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ที่อยู่ในห้องโถงต่างพากันพยักหน้า นี่ก็เกือบเหมือนที่พวกเขาคาดการณ์ไว้
ผลลัพธ์สองประการจากการประชุมครั้งนี้คือ…การเลื่อนขั้นเป็นเทพยุทธ์อาจต้องใช้โชคชะตาและดาบสลักรู้วิธีเลื่อนขั้นเป็นเทพยุทธ์!
เป้าหมายต่อไปชัดเจนมาก เมื่อจ้าวโส่วได้เลื่อนเป็นขั้นสอง เขาย่อมปลดผนึกดาบสลักได้
ฮว๋ายชิ่งสรุปว่า
“ไม่สามารถชะลอการอพยพไปทางเหนือของเผ่าพันธุ์กู่ได้ หลังจากที่ผู้นำหลายคนกลับมาจากชายแดนตอนใต้แล้ว พวกเขาจะรวบรวมคนร่วมเผ่าของตนเดินทางขึ้นเหนือทันที ไม่ค่อยแน่ใจว่าเมืองยงโจวจะรองรับเผ่าพันธุ์กู่ทั้งเจ็ดชนเผ่าได้ ดังนั้นพวกท่านต้องขยับขยายกันเอง หลังสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวช่วงใบไม้ร่วงแล้ว ก็จะถึงฤดูหนาว ราชสำนักจะจัดเตรียมวัสดุต่างๆ ทั้งอาหาร เมล็ดพืช หญ้า เสื้อผ้าบุฝ้าย และอื่นๆ ให้”
หลงถูกำลังอยากรวบรวมอาหารและหาที่พำนักอยู่แล้วจึงพึงพอใจมาก
นางมองไปทางผู้แข็งแกร่งเหนือมนุษย์คนอื่นๆ แล้วพูดน้ำเสียงหนักแน่น
“ทุกคนต้องฝึกฝนบำเพ็ญเพื่อเตรียมรับมือกับมหาเคราะห์”
หลังการประชุม ลี่น่าพาหลงถูบิดาของนางไปพบโม่ซางพี่ชายของนาง ตอนนี้โม่ซางเป็นนายกองคนหนึ่งในกองทัพต้องห้าม มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลความปลอดภัยประตูพระราชวังทางทิศใต้
เช่นเดียวกับเหมียวโหย่วฟาง พวกเขาล้วนเป็นคนสนิทของจักรพรรดินี
เมื่อเข้าใกล้ประตูทิศใต้ หลงถูก็เห็นลูกชายที่พลัดพรากกันกว่าครึ่งปี สวมใส่ชุดเกราะลาดตระเวนไปมาอยู่บนกำแพงเมือง
“โม่ซาง!”
หลงถูตะโกนเรียกลูกชายเสียงดังลั่น
เสียงดังปานประหนึ่งฟ้าร้อง
ทหารรักษาวังที่อยู่บนกำแพงเมืองต่างตกใจ พวกเขาจับด้ามดาบโดยไม่รู้ตัว หันมองไปซ้ายทีขวาทีเพื่อค้นหาที่มาของเสียง
โม่ซางกระโดดลงจากกำแพงเมืองแล้ววิ่งไปอย่างกล้าหาญ ก่อนตัวจะไปถึง เสียงก็ดังล่วงหน้ามาก่อนแล้ว
“ท่านพ่อ ที่นี่คือพระราชวัง จะตะโกนไม่ได้ จะตะโกนไม่ได้…”
ลี่น่าพยักหน้าอย่างรุนแรง
“ท่านพ่อ พี่ชายคิดว่าท่านทำตัวน่าขายหน้า”
หลงถูเบิกตากว้าง เขาใช้มือขนาดใหญ่เท่าพัดธูปฤๅษีตบโม่ซางลงกับพื้น ทำให้อิฐเขียวแตกเป็นเสี่ยงๆ
“อย่าทะเลาะกัน อย่าทะเลาะกัน…” โม่ซางร้องขอความเมตตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าพลางพูดจาน้ำเสียงหงุดหงิด
“ท่านพ่อ ตอนนี้ข้าเป็นนายกองทหารรักษาวังแล้ว มีผู้ใต้บังคับบัญชามากมายเฝ้าดูอยู่ ช่วยรักษาหน้าข้าด้วย”
“ทำไมต้องรักษาหน้า!” หลงถูจ้องมองพลางพูดจากระแทกเสียง
“ข้าจะทุบตีเจ้าเหมือนที่เคยทำมาต่อหน้าเผ่าของเจ้าเอง มีปัญหาอะไรหรือไม่?”
“ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา…” โม่ซางยินยอมตามอย่างที่เคยทำมาและบ่นอยู่ในใจ ‘ท่านพ่อนิสัยหยาบคายจริงๆ’
หลงถูเหลือบมองไกลออกไปเห็นเหล่าทหารรักษาวังให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวเป็นกันเองครั้งนี้ บ้างก็ยิ้มบ้างก็ชี้ชม เขาหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยและถามว่า
“นายกองใหญ่แค่ไหน?”
จู่ๆ โม่ซางก็ฮึกเหิมมีพลังกล้าแสดงออก
“นายกองใหญ่เป็นอันดับหก สั่งการทหารหนึ่งร้อยยี่สิบนาย เป็นกรรมพันธุ์ด้วย ท่านพ่อรู้หรือไม่ว่ากรรมพันธุ์คืออะไร หมายความว่า ถ้าข้าตายท่านจะได้มรดก…โอ้ ไม่ ไม่ใช่ ถ้าข้าตาย ใช่แล้ว ลูกข้าจะได้มรดก”
“ถ้าตอนนี้ข้าออกไปข้างนอก คนธรรมดาๆ ถ้าเห็นข้าจะต้องเรียกข้าว่า ‘จวิน’ หรือ ‘ใต้เท้า’ ”
“เมื่อเห็นข้าเจ้าหน้าที่อาวุโสในราชสำนักจะต้องให้ความเคารพ ข้าเป็นคนทำให้ต้าฟ่งหลั่งเลือด ข้าเป็นสายตรงของฝ่าบาท ไม่มีใครกล้าทำให้ข้าขุ่นเคือง”
เขายืดอกและเงยหน้าขึ้น มีแต่ความภาคภูมิใจเต็มใบหน้า
ท่าทางการแสดงออกราวกับลูกชายที่อวดศักยภาพให้พ่อเห็นโดยหวังว่าจะได้รับการยกย่อง
แต่หลงถูกลับเอื้อนออกมาเป็นเพลงว่า
“เมื่อไหร่ก็ตามที่เจ้าเอาตัวไม่รอด ก็อย่าลืมกลับบ้านทำไร่ทำนาล่าสัตว์อีกครั้ง”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หันหลังจากไปพร้อมกับลี่น่า ลูกสาวคนโปรดของเขา
โม่ซางเม้มปาก หันกลับมาตะโกนใส่ทหารในกองทัพ
“เจ้าพวกนี้ มองอะไรกันอยู่”
หลังจากเดินไปได้ระยะหนึ่ง หลงถูก็หยุดและมองย้อนกลับไปยังโครงร่างเลือนๆ ทางประตูทิศใต้อยู่เงียบๆ
ลี่น่าเหลือบมองพ่อของนางอย่างระมัดระวัง เห็นความอ่อนโยนและความโล่งใจที่หาได้ยากยิ่งในดวงตาของชายผู้หยาบกระด้างและบ้าบิ่นผู้นี้
…
ในตอนบ่ายแสงแดดจัดจ้าน อารมณ์ประมาณช่วงฤดูใบไม้ร่วงที่แห้งแล้ง
ณ อาคารแห่งหนึ่งในเมืองชั้นใน ซ่งถิงเฟิงซึ่งสวมชุดฆ้องเงิน ถือขวดสุราอยู่ในมือและตบราวบันไดด้วยมืออีกข้าง ตามจังหวะเสียงเพลงจากเวทีชั้นหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
จูกว่างเสี้ยวยังเป็นคนน่าเบื่อเช่นเคย ดื่มอยู่คนเดียวและกินแต่ผัก บางครั้งบางคราก็คลำหาสาวงามที่รับใช้อยู่รอบตัว
ตรงข้ามเขาคือสวี่หยวนไหว ซึ่งมีท่าทางเย็นชาเหมือนก้อนน้ำแข็ง บางทีอารมณ์ของเขาอาจเย็นเกินไปจึงทำให้หญิงที่คอยรับใช้อยู่ข้างๆ ค่อนข้างสงบเสงี่ยมระมัดระวัง
“คนสวย อย่าได้ตั้งแง่นักเลย!” ซ่งถิงเฟิงกลับมาได้สติอีกครั้ง กอด ‘บริกร’ ของเขาพลางพูดไปยิ้มไป
“อีกหน่อยถ้าเขาพาเจ้าเข้าห้องขึ้นเตียง เจ้าจะรู้เองว่าเขาบ้าขนาดไหน”
สวี่หยวนไหวคุ้นเคยกับอารมณ์ของซ่งถิงเฟิงมานานแล้ว จึงยังดื่มต่อไปโดยไม่แสดงท่าที
ซ่งถิงเฟิงส่ายหัวและถอนหายใจ
“น่าเบื่อ!”
“หอยกาบสองตัวชัดๆ! ถ้าหนิงเยี่ยนอยู่นี่คงดีกว่านี้ ข้าไม่ได้ประชันกับเขามานานแล้ว หยวนไหว เจ้าไม่เหมือนเขาเลยสักนิด”
สวี่หยวนไหวยังคงไม่สนใจเขาต่อไป
ซ่งถิงเฟิงพูดซ้ำอีกครั้ง
“เจ้าถึงวัยที่ควรจะวิวาห์หาฮูหยินได้แล้ว ครอบครัวเจ้าหาแม่สื่อให้เจ้าหรือยัง?”
สวี่หยวนไหวส่ายหัว
“ที่บ้านวุ่นวายพอแล้ว แม่ห่วงนู่นห่วงนี้ทะเลาะกับพี่สะใภ้ทุกวัน ข้าไม่อยากวิวาห์หาสะใภ้อีกคนมาสร้างปัญหาเพิ่ม อีกปีสองปีค่อยมาพูดเรื่องนี้กันใหม่”
และตอนนี้ทุกอย่างก็ค่อนข้างดี
สวี่หยวนไหววางแก้วสุราลง อุ้มสตรีที่อยู่ข้างๆ เขาเข้าไปในห้องด้านหลัง
ซ่งถิงเฟิงหรี่ตา มึนเมาเล็กน้อยและฟังเพลงต่อไป
ช่วงเวลาที่สงบสุขและเจริญรุ่งเรืองย่อมเป็นเรื่องที่ดี
…
“ในรัชศกฮว๋ายชิ่งปีที่หนึ่ง วันที่สามเดือนเก้า มีน้ำค้างและน้ำค้างแข็งไปทั่ว
อดไม่ได้ต้องเขียนไดอารี่อีกครั้ง สำหรับข้า เพื่อนๆ และผู้คนที่อยู่ในที่ราบลุ่มภาคกลาง นี่อาจเป็นความสงบครั้งสุดท้ายก่อนเกิดพายุ
เมื่อถึงคราวมหาเคราะห์ สิ่งมีชีวิตทั้งปวงจักถูกทำลายล้าง สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในจิ่วโจวล้วนถูกสังเวยและจะกลายเป็นเครื่องสังเวยระดับสุดยอดเพื่อทดแทนวิถีแห่งฟ้า
แต่ก่อนหน้านั้น ข้ายังสามารถใช้พู่กันบันทึกทุกอย่างเกี่ยวกับพวกเขาได้ อืม ข้าสร้างดินสอถ่านไว้ใช้เองเพื่อที่ข้าจะได้เขียนเร็วขึ้น แต่น่าเสียดายที่ถึงแม้จะใช้ดินสอถ่านแล้ว ลายมือข้าก็ยังน่าเกลียดอยู่ดี
เผ่าพันธุ์กู่อพยพเสร็จสิ้นแล้ว พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองเฉพาะกิจเมืองกวนเป็นการชั่วคราว พวกเขามีเสบียงและวัสดุที่ราชสำนักจัดเตรียมไว้ให้ รวมทั้งอาหารและที่พัก พวกเขาอยู่กันอย่างเงียบเชียบ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือคนชนเผ่าลี่กู่กินเก่งจริงๆ
อืม ระหว่างการตรวจสอบเผ่าพันธุ์กู่นี้ ข้ามีการแลกเปลี่ยนเชิงลึกกับหลวนอวี้หลายครั้ง นางเสนอตัวเป็นอนุภรรยาของข้าและจะตามข้ากลับไปเมืองหลวง
ช่างเป็นสตรีที่โง่เขลาจริงๆ อยู่ที่นี่เป็นลูกพี่เผ่าฉิงกู่น่าจะดีกว่า ในเมืองหลวงมีทั้งจิ้งจอก มีลั่วอวี้เหิง มีจักรพรรดินีและมีจอมยุทธหญิงนกนางแอ่นเหิน น้ำย่อมลึกเกินกว่าที่นางจะหยั่งถึง
นางเพียงแค่ต้องยึดมั่นกับอนาคต”