บทที่ 93 ลำดับที่คู่ควรแก่ปัญญาชน

มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยหรือ… สวี่ชีอันตกตะลึง ได้แต่พูดในใจถึงท่านโหราจารย์อาวุโส ท่านจะหยิบกระจกออกมาแล้วบอกให้ข้าร่วมพรรคฟ้าดินเพราะเป็นพี่น้องไม่ได้!

ขณะที่เขายังคงมึนงง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงทะลุผ่านหูของเขาไปทางบันได

ก้อนสีดำหนึ่งก้อน ทองคำหนึ่งก้อน และก้อนเหล็กสองก้อนส่งเสียงหวีดหวิวพุ่งผ่านฆ้องทองคำสองนายและสวี่ชีอัน ไปยังท่านโหราจารย์

ก้อนเหล็กทั้งสองก้อนหลอมละลายในขณะที่พุ่งไปในอากาศและกลายเป็นเหล็กเหลวที่มีสีสันแพรวพราว สาดไปยังท่านโหราจารย์ราวกับน้ำกระเซ็น

เหล็กเหลวสองสายหลอมรวม เกิดเป็นเค้าโครงของกระบี่ด้ามยาวออกมา

“หึๆ”

หมอกบางเบาเกิดจากความว่างเปล่า แกนกลางดับมอดลง เมื่อตกสู่ฝ่ามือของท่านโหราจารย์จึงกลายเป็นชิ้นส่วนใบมีดของกระบี่

ท่านโหราจารย์ถือชิ้นส่วนใบมีดและปาดคมมีดด้วยมืออีกข้างหนึ่ง เกิดเป็นกระบี่เล่มยามสีทองเข้ม ตัวกระบี่มีความแวววาว ใบมีดคมกริบ

เพียงท่านโหราจารย์สะบัดนิ้ว กระบี่ก็หมุนคว้างและพุ่งไปยังเบื้องหน้าของสวี่ชีอัน ตัดแผ่นหินปูนออกจากกันราวหั่นเต้าหู้

ฆ้องทองคำไร้กระบี่ทั้งสองนายได้แต่จ้องมองไปยังกระบี่เล่มยาวสีทองเข้มเล่มนี้ด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ

นี่คือการเล่นแร่แปรธาตุอย่างนั้นหรือ!

นี่มันเวทมนตร์ชัดๆ การเล่นแร่แปรธาตุควรเป็นการสกัดและแยกสสารในขวดโหลไม่ใช่หรือ

ข้อสังเกตทั้งสามประการของสวี่ชีอันได้รับผลกระทบเป็นอย่างมาก

อารามตกใจ สวี่ชีอันเพิ่งจะฉุกคิดว่ามือของท่านโหราจารย์ที่ยื่นออกมาเป็นเพียงการส่งมอบของขวัญเท่านั้นหรือ ไม่สิ เขาตบหน้าข้าชัดๆ

เขาบอกข้าว่า ‘พ่อหนุ่ม เจ้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการเล่นแร่แปรธาตุเลย…’

ลักษณะของกระบี่เล่มนี้ อยู่กึ่งกลางระหว่างกระบี่ถังและกระบี่ไท่ในอดีตชาติ มันโค้งกว่ากระบี่ถังและตรงกว่ากระบี่ไท่

ใบมีดเรียวยาวถึงสี่ฟุต ดูหรูหราจากภายในและยังดูดีมากอีกด้วย

“ยังไม่รีบขอบคุณท่านโหราจารย์” เว่ยชิงอีกล่าว

“ขอบคุณท่านโหราจารย์”

สวี่ชีอันยับยั้งความปีติในใจ เขาถอดเสื้อคลุมออกมาพันใบมีดและถือไว้ในมือ

ใบมีดนี้คมเกินไปและเป็นอันตรายต่อผู้อื่น รวมถึงตัวเองได้ง่าย

“แค่มีกระบี่เล่มนี้ ขีดความสามารถในการต่อสู้ของข้าจะเพิ่มขึ้นเป็นหนึ่งขั้น ไม่สิ สองขั้น” สวี่ชีอันแอบตื่นเต้น

เว่ยเยวียนคำนับท่านโหราจารย์ และนำลูกน้องสามคนไปจากสำนักโหราจารย์

ในขณะที่ลงบันไดไปสวี่ชีอันได้พบกับฉู่ไฉ่เวยและองค์หญิงใหญ่ที่กำลังขึ้นไปชั้นบน ดูเหมือนพวกนางกำลังไปยังแท่นแปดทิศ

เขาลากแขนของฉู่ไฉ่เวยเดินตึกๆ ไปอีกทาง ท่ามกลางสายตาของเว่ยเยวียน องค์หญิงใหญ่และคนอื่นๆ

“คืนนี้เจ้าว่างไหม ข้าอยากชวนไปกินอาหารเย็นที่ร้านกุ้ยเยว่” สวี่ชีอันชวนออกเดต

ใครจะรู้ว่านักชิมอย่างฉู่ไฉ่เวยจะปฏิเสธโดยสิ้นเชิง “หลังจากนี้ข้าต้องเข้าไปยังเขตพระราชฐาน และวันนี้จะไปพักผ่อนที่ตำหนักขององค์หญิงใหญ่”

‘ตำหนักขององค์หญิงใหญ่มีขนมอบและอาหารอันโอชะมากมาย ถึงแม้อาหารที่ร้านกุ้ยเยว่จะอร่อยแค่ไหน แต่จะไปเทียบกับพ่อครัวในเขตพระราชฐานได้อย่างไร’

อย่างนี้นี่เอง…คืนพรุ่งนี้กับวันมะรืนต้องเข้าเวรยาม และอีกสามวันหลังจากนี้องค์จักรพรรดิจะไปกราบไหว้บรรพบุรุษ หน่วยลาดตระเวนยามวิกาลต้องรับผิดชอบอารักขา… สวี่ชีอันคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว

“เช่นนั้นหลังจากที่ฝ่าบาทกราบไหว้บรรพบุรุษเสร็จ เจ้ามากินอาหารเย็นบ้านข้าสิ”

เขาคิดว่าแค่ทำผงปรุงรสไก่แบบง่ายๆ ก็พอ การไปกินอาหารที่ร้านกุ้ยเยว่ค่อนข้างจะแพงเอาเรื่อง

“ให้ข้าทำบะหมี่ให้เจ้ากินดีหรือไม่” ฉู่ไฉ่เวยนึกขึ้นได้

“อืม”

“อืม” นางพยักหน้า

สวี่ชีอันยิ้มออกมา

จากนั้นทั้งสองจึงแยกจากกัน ฉู่ไฉ่เวยพาองค์หญิงใหญ่ขึ้นไปชั้นบน ส่วนสวี่ชีอันตามเว่ยเยวียนลงไปชั้นล่าง สวี่ชีอันเงยหน้าขึ้นและบังเอิญเห็นองค์หญิงใหญ่กำลังมองลงมาที่เขา

ทั้งสองสบตากัน สวี่ชีอันยิ้มกว้าง ทว่าสีหน้าขององค์หญิงใหญ่กลับเรียบเฉย และเมื่อสวี่ชีอันลับตาไปนางจึงบุ้ยปากเล็กน้อย

ระหว่างทางสวี่ชีอันได้เจอกับโหรชุดขาวคนหนึ่ง สวี่ชีอันหยิบกระบี่สีดำทองให้แก่อีกฝ่ายและขอให้เขาไหว้วานศิษย์พี่ซ่งให้หล่อด้ามจับให้ เขาจะมารับคืนในวันพรุ่งนี้

หลังจากออกจากหอดูดาว เว่ยเยวียนเดินขึ้นรถม้าไป และเมื่อหยางเยี่ยนเห็นสวี่ชีอันเข้าเขาจึงกวักมือเรียก

“ขับรถม้าเป็นหรือไม่”

สวี่ชีอันส่ายหัว ผู้สูงศักดิ์คนไหนเขาขับรถม้ากันหรือ

หยางเยี่ยนพยักหน้า ยัดบังเหียนใส่มือเขา จากนั้นตัวเองจึงเดินขึ้นรถม้าไป

“???” สวี่ชีอันตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบตกลง

หัวหน้าผู้มีใบหน้าไร้อารมณ์คิดจะฝึกฝนเขาสินะ

…

ณ แท่นแปดทิศ

ฉู่ไฉ่เวยนั่งอยู่ตรงมุมของแท่นแปดทิศ ในขณะที่นางห้อยเท้าอยู่กลางอากาศพร้อมด้วยรองเท้าหนังขนาดเล็ก

ในมือก็ถือผลไม้อบแห้งทานอย่างเอร็ดอร่อย

องค์หญิงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ กระโปรงพลิ้วไหวราวกับนางฟ้า

“ท่านโหราจารย์ ข้ามีคำถามมาโดยตลอด” น้ำเสียงขององค์หญิงใหญ่ช่างสุขุมและไพเราะ