บทที่ 100 มากินข้าว

เพื่อนร่วมชั้นหลายคนหัวเราะ ท่าทีไม่สนใจคำพูดไร้สาระ

คิดในใจว่า ฉินจุนคนนี้ตลกจริง ๆ นี่ไม่ใช่วันนี้เพื่อทำหน้าที่เป็นกระดาษฟอยล์ให้หนิงเฉียงเหรอ

ท่าทางแบบนี้ ยังกล้าคิดเรื่องซ่งซวงเอ๋อ แบบนี้ไม่เจียมตัวเกินไปเหรอ?

แต่สุดท้ายก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของหลินเยว่เหยา และทุกคนก็ไม่ค่อยกระตือรือร้นนัก ดังนั้นเขาจึงยื่นมือให้นายน้อยหนิง

ซ่งซวงเอ๋อกล่าวทันที หลังจากกินอาหารไม่กี่คำ

“คุณไม่จำเป็นต้องต่ำต้อยเกินไป ในเงื่อนไขของคุณ ถึงแม้ว่าคุณจะไม่สามารถหาคนแบบฉันได้ แต่ก็ไม่เป็นไรที่จะหาผู้หญิงธรรมดา ๆ แน่นอน หลักฐานก็คือคุณมีงานที่มั่นคง”

หลังจากนั้น ซ่งซวงเอ๋อถามว่า “ยังไงก็ตาม เยว่เหยา ลูกพี่ลูกน้องของเธอจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยไหนเหรอ?”

หลินเยว่เหยาดูอับอายเล็กน้อย “เขาไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัย”

“หะ? คุณไม่ไปวิทยาลัยแล้วเหรอ?” ซ่งซวงเอ๋อและคนอื่น ๆ แสดงสีหน้าที่เกินจริง ราวกับว่าพวกเธอได้ยินเรื่องใหญ่โต

“เธอบอกว่าเขาทำงานด้านการแพทย์ไม่ใช่เหรอ เขาทำได้โดยไม่ต้องเรียนมหาวิทยาลัยเหรอ?”

หลินเยว่เหยาไม่ได้บอกว่าฉินจุนเปิดศูนย์การแพทย์ อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีแม้แต่ประกาศนียบัตรจากมหาวิทยาลัย จะไม่ถูกถามมากขึ้นเหรอว่าเขาเปิดศูนย์การแพทย์ได้ยังไง?

เมื่อเผชิญกับคำถามของทุกคน หลินเยว่เหยาเพียงแค่ยิ้มอย่างตลกขบขัน “เหอะ ๆ เขาเรียนรู้จากฉันน่ะ”

อธิบายได้เพียงเท่านี้ ถ้าเขาเรียนรู้จากเธอ เขาก็ยังมีความน่าเชื่อถือ มันจะตลกกว่านี้ไหมถ้าเขาอยู่ข้างนอกกับโรงเรียนมัธยมเซียงเยว่หลาง?

“โอ้ ที่แท้ก็เรียนรู้จากเธอนี่เอง งั้นก็ไม่เลว ยังไงเธอก็เป็นวิทยาลัยแพทย์เหมือนกัน”

หลังจากพูดแล้ว ทุกคนจะไม่พูดต่อในหัวข้อนี้

ดวงตาของฉินจุนเย็นชา และเขาเฝ้าดูการแสดงของกลุ่มอย่างเงียบ ๆ

เพื่อนร่วมชั้นเหล่านี้ของหลินเยว่เหยาดีพอจริง ๆ พวกเขารวบรวมคนเป็นกลุ่ม หลินเยว่เหยาเองคิดว่าเธอหยิ่ง แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าเพื่อนร่วมชั้นของเธอจะพูดเกินจริง และหยิ่งไปทีละคน

เดิมทีฉินจุนกำลังจะคุยกับหลินเยว่เหยา ดังนั้นเขาจึงจากไปอย่างเงียบ ๆ

แต่ทันใดนั้น ตนเองก็ได้รับโทรศัพท์จากซูเหวินฉี

“สวัสดีค่ะหมอ คุณอยู่ที่ไหนเหรอ?”

ฉินจุนพูดถึงที่ตั้งของร้านอาหารที่เขากิน

ซูเหวินฉีประหลาดใจเล็กน้อย “ใกล้กันเลย ฉันไปกินข้าวกับคุณนะ?”

“เอ่อ … งั้นก็มาเถอะ”

ฉินจุนยังคงงงงวยเล็กน้อย คิดว่าซูเหวินฉีไม่กลัวที่จะพบปะผู้คน?

หลังจากวางสาย ซ่งซวงเอ๋อและคนอื่น ๆ ก็มองไปที่ฉินจุนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ใครกำลังมา?”

ฉินจุนกล่าวว่า “ฉันมีเพื่อนที่อยากจะมาด้วย แต่ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวฉันจะไปหาห้องส่วนตัวกับเธอ”

หลังจากที่ฉินจุนพูดจบ หนิงเฉียงก็ยืนขึ้นและกล่าว

“ไม่ต้องหรอก แค่คนสองคนไม่ใช่เหรอ แค่ตะเกียบสองอัน ฉันจ่ายได้ มานั่งด้วยกันสิ!”

หลินเยว่เหยาขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเรียกอีกคนมา?”

มันน่าละอายที่พาเขามาที่นี่ และผู้ชายคนนี้ดีพอที่จะชวนเพื่อน ๆ มาทานอาหารด้วยกันไหม?

ซ่งซวงเอ๋อเยาะเย้ย และกระซิบ

“เห็นแล้วอร่อย ลืมเพื่อนไม่ได้ ฉันเรียกเพื่อนมาด้วยกัน ไม่ต้องห่วง วันนี้นายน้อยหนิงจะเลี้ยงคุณ และสัญญาว่าจะทำให้คุณสนุก ถ้ากินไม่พอก็ห่อกลับไปได้เลย”

มีโต๊ะอาหารมา และฉินจุนก็เรียกเพื่อน ๆ มา ในสายตาของทุกคน นี่คือการเรียกเพื่อนมาทานอาหารด้วยกัน

ความคิดที่ไม่ดีโดยทั่วไป

ลูกพี่ลูกน้องของหลินเยว่เหยาคนนี้ดีพอ และไม่เคยได้ยินมาก่อนที่จะอยู่ในระดับดังกล่าว