บทที่ 116 ร้านอาหารมิชลิน

เมื่อเหลือบมองไปที่ร้านอาหาร ติงหมิงเลี่ยงเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าของเขาดูเคอะเขินเล็กน้อย

ซัมซุงมิชลินนี่ ร้านนี้เน้นอาหารทะเลและอาหารญี่ปุ่นเป็นหลัก ราคาแพงกว่าร้านมิชลินทั่วไป บริโภคต่อหัวเกินหนึ่งพันกว่าคน อีกทั้งภายใต้สถาณการณ์ที่ไม่ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ หากสั่งไวน์สักขวด นั่นก็จะยิ่งแพงขึ้น

อาหารสำหรับสองคน อาจมีราคาหลายหมื่น

ติงหมิงเลี่ยงคนนี้เป็นแค่พนักงานออฟฟิศตัวเล็ก ๆ ที่มีรายได้สองหมื่นถึงสามหมื่นต่อเดือน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถจ่ายได้

เจิ้งซินใช้เงินไปเยอะแล้วในระยะเวลาสองวันที่ผ่านมา ไปร้านอาหารมิชลินนี้อีกครั้ง เกรงว่า …

เมื่อเจิ้งซินเห็นว่าการแสดงออกของติงหมิงเลี่ยงทำตัวไม่ถูกต้อง เธอก็รีบพูด

“ที่รัก! ทำไมไม่พูดล่ะ รักฉันมากที่สุดใช่มั้ย!”

ติงหมิงเลี่ยงพยักหน้า อย่างอดไม่ได้

“ได้ ๆ ๆ ไป ผมจะจองที่นั่งไว้”

ติงหมิงเลี่ยงหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาร้านอาหาร

“สวัสดีครับ ผมจะจองที่ครับ”

“สวัสดีครับท่าน เรามีที่นั่งสองแบบครับ แบบหนึ่งเป็นโต๊ะธรรมดา อีกแบบเป็นโต๊ะวีไอพีหรูหรา คุณจะจองแบบไหนครับ?”

ติงหมิงเลี่ยงขมวดคิ้ว “มันแตกต่างกันยังไง?”

“การบริโภคขั้นต่ำสำหรับโต๊ะปกติคือหนึ่งพันหยวน และการบริโภคขั้นต่ำสำหรับโต๊ะหรูหราวีไอพีคือสองหมื่นหยวนครับ”

ติงหมิงเลี่ยงพูดไม่ออก เป็นคนดี ใช้เงินไปสองหมื่นหยวน และการบริโภคขั้นต่ำสำหรับสินค้าชิ้นเดียวคือสองหมื่นหยวน ซึ่งแพงเกินไปจริง ๆ

ติงหมิงเลี่ยงถือโทรศัพท์ หันศีรษะและกระซิบ

“ธรรมดาก็ได้ครับ”

แม้ว่าเจิ้งซินจะได้ยิน แต่เธอก็ไม่สนใจ เธอต้องการมีสภาพแวดล้อมที่ดีในการกินและกินเป็นหลัก แค่ถ่ายรูปสองสามรูปแล้วโพสต์ในแวดวงเพื่อนก็พอใจแล้ว

ส่วนจานนั้นมีค่าจริง ๆ หรือไม่ เธอไม่สามารถกินมันได้จริง ๆ

“ที่รัก เสร็จแล้ว ไปกันเถอะ”

“ที่รัก คุณยอดเยี่ยมมาก!”

ทั้งสองขับรถมาที่ประตูร้านอาหารแห่งนี้

ทันทีที่เข้าไปในร้านอาหาร ก็รู้สึกตัวสูง ร้านอาหารทั้งหมดมีพื้นที่ขนาดใหญ่มาก ร้านอาหารมีพืชสีเขียวและบอนไซ เช่นเดียวกับหินและแม่น้ำ สภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยาคิดเป็นมากกว่าครึ่ง

สภาพแวดล้อมนี้เพียงอย่างเดียวดูแพงมาก

“ว้าว นี่มันไฮเอนด์เกินไปแล้ว!”

นี่เป็นครั้งแรกที่เจิ้งซินมาที่ร้านอาหารประเภทนี้ และรู้สึกสดชื่นทุกที่

“ที่รัก ดูนั่นสิ!”

ร้านอาหารติดทะเล อีกฝั่งเป็นทะเล มีหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานที่กว้างขวางมาก แพ็กการ์ด มีนักเปียโน และนักไวโอลินเล่นเป็นระยะ ๆ ข้าง ๆ ลานนั่งในอาหาร บรรยากาศดีมาก

“เรานั่งตรงนั้นได้มั้ย?”

พนักงานเสิร์ฟเข้ามาบอกว่า

“สวัสดีครับ ที่นั่งสำรองทั้งสองที่นั่งเป็นที่นั่งธรรมดาครับ เชิญทางด้านนี้ครับ”

พนักงานเสิร์ฟชี้ไปที่ที่ไม่เด่นอยู่ตรงกลาง

แม้ว่าเจิ้งซินจะผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่สนใจ ไม่ว่าอย่างไร เธอมาทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารมิชลินแห่งนี้

ทั้งสองรีบนั่งลง และหลังจากสั่งอาหารแล้ว เจิ้งซินก็เริ่มยุ่งกับการถ่ายรูป

ติงหมิงเลี่ยงถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่เธอปวดท้อง และไม่ได้สั่งอาหารใด ๆ ไม่เช่นนั้น อาหารจะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นหลายพัน

เมื่อเจิ้งซินกำลังถ่ายรูป เขาเห็นฉินจุนและเย่หวันเอ๋อกำลังเดินเข้ามา

จู่ ๆ เขาก็ขมวดคิ้ว

“ทำไมพวกเขาถึงมาที่นี่?”

ไม่นานหลังจากที่เราได้พบกัน ตนเองไม่คาดหวังว่าจะได้พบกันอีกที่นี่

พวกเขามาทำอะไรที่นี่ ร้านอาหารระดับไฮเอนด์ พวกเขาสามารถจ่ายได้?