ตอนที่ 128
บทที่ 129 กินเกี๊ยว
October 22, 2026
“ร่างกายของคุณไม่มีอะไรผิดปกติ คุณอาศัยอยู่ที่ไหน ผมจะส่งคุณกลับ หรือจะให้ผมส่งคุณกลับไปเรียนมั้ย?”
หวังตงเสวี่ยพยักหน้า “ขอบคุณนะคะ”
พูดจบ หวังตงเสวี่ยก็ลุกขึ้น แผลก็ยังปวดอยู่ ยังไงก็ตาม มันเป็นอาการบาดเจ็บที่ผิวหนัง และมันจะไม่ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว
ออกจากโรงแรม หวังตงเสวี่ยเดินกะเผลกเพราะต้นขาช้ำ
เมื่อพนักงานเสิร์ฟที่แผนกต้อนรับเห็น เขาก็ขดริมฝีปาก และมองฉินจุนอย่างดุเดือด
สัตว์ร้ายที่แกล้งทำเป็นเสริมเตียง เขาไม่ได้ให้ผู้หญิงอีกคนเข้านอนในท้ายที่สุดหรอกเหรอ? ไอ้เลว!
แน่นอน ฉินจุนไม่รู้ว่าเขาถูกดุเหมือนสัตว์ร้ายในใจใคร หลังจากช่วยพยุงหวังตงเสวี่ยออกไป เขาก็พาเธอไปกินข้าวเช้า
“ที่นี่ไม่มีร้านอาหารเช้าอยู่ใกล้ ๆ เหรอ?”
ฉินจุนมองไปรอบ ๆ และดูเหมือนจะไม่มีร้านอาหาร
หวังตงเสวี่ยกล่าวว่า “ฉันรู้จักร้านเล็ก ๆ ที่ขายเกี๊ยว ฉันมักจะไปที่นั่น ถ้าคุณไม่รังเกียจฉันของเลี้ยงคุณที่นั่นนะคะ”
“ได้สิ”
แม้ว่าฉินจุนจะเป็นนายน้อย เมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก แต่หลังจากที่ครอบครัวของเขาเสื่อมถอย เขากลับถูกพลิกผัน เขาไม่รู้ว่าตัวเองต้องทนทุกข์ทรมานขนาดไหน ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้ว เขาจะไม่จู้จี้จุกจิกเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมที่เขาอยู่กิน
หวังตงเสวี่ยพาฉินจุนเข้าไปในตรอก เลี้ยวเข้าซอยเล็ก ๆ ข้างถนนคนเดินอย่างรวดเร็ว และหญิงชราที่ประตูกำลังปรุงเกี๊ยวด้วยหม้อใบใหญ่
“คุณย่าเฉียน!”
หวังตงเสวี่ยล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม และคุณย่าเฉียนก็ยิ้มอย่างใจดี
“ตงเสวี่ยมาแล้วเหรอ นั่งลงสิ”
เก้าอี้นั่งขนาดเล็กสองตัว เก้าอี้ไม้เก่า ๆ หนึ่งตัว ก็ถือเป็นโต๊ะทานข้าวแล้ว
แม้ว่าโต๊ะจะโทรม แต่ก็สะอาดหมด หญิงชราเฉียนกำลังทำอาหารอยู่ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย ไส้ผิวบาง ๆ นั้นมีราคาไม่แพงมาก
“เหอะ ๆ ที่นี่ชามละห้าหยวน นี่ถูกและอร่อยมาก”
หวังตงเสวี่ยยิ้ม ดวงตาของเธอแคบลงเป็นพระจันทร์เสี้ยว น่ารักมาก
คุณย่าเฉียนใส่เกี๊ยวขนาดใหญ่สองชาม แล้วยื่นให้ฉินจุน เขายังขยับนิ้วชี้ของเธอด้วยความรู้สึกอยากอาหารมาก และทั้งสองก็เริ่มกิน
ขณะรับประทานอาหาร จู่ ๆ ก็มีจักรยานหลายคันแล่นออกจากซอย
เด็กผู้หญิงหลายคนนั่งอยู่ในรถ และเมื่อพวกเขาเห็นหวังตงเสวี่ย ใบหน้าของพวกเธอก็แสดงท่าทางขี้เล่น
“โอ้ นี่ไม่ใช่หวังตงเสวี่ย ทำไมมาที่แผงขายอาหารริมทางนี้อีกล่ะ?”
หวังตงเสวี่ยมวดคิ้ว “หลิวผิงผิง?”
หลิวผิงผิงเป็นผู้หญิงที่ร่ำรวย เธอมักจะหยิ่งผยองและเด็ดขาด ดังนั้นหวังตงเสวี่ยจึงหลีกเลี่ยงเธอ และมาพบกันที่นี่โดยไม่คาดคิด
“มากินเกี๊ยวด้วยเหรอ?”
หลิวผิงผิงและสองสาวที่อยู่เบื้องหลังพวกเธอทั้งคู่หัวเราะ
“ฮ่า ๆ ๆ พวกเรากินเกี๊ยวกันเหรอ ถึงเราจะกินเกี๊ยว ก็ไม่ยอมมาที่แผงลอยริมทางแบบนี้หรอก ที่นี่ลมแรงมาก และไม่ถูกสุขอนามัยเลย ฉันจะไม่พยายามไม่กินแบบนี้”
“ฮิ ๆ ไม่ใช่เพราะคุณยากจน และไม่มีเงินเพียงพอสำหรับอาหารเช้าธรรมดา แต่หวังตงเสวี่ย ฉันคิดว่าเธอกินแผงขายริมถนนให้น้อยลงดีกว่า ไม่งั้น ถ้าเธอป่วยเป็นหวัด ไปโรงพยาบาลจะแพงกว่านี้มาก”
หลิวผิงผิงหัวเราะเยาะ นั่งบนจักรยาน แล้วพูดขึ้น
“ออกไปซะ สุนัขที่ดีจะไม่ขวางทาง!”
หวังตงเสวี่ยเคยถูกเธอรังแก เพราะรู้ว่าเธอไม่สามารถยั่วยุคนเหล่านี้ได้ เธอจึงรีบย้ายออกไป เพื่อรับตำแหน่งที่กว้างพอ
เมื่อหลิวผิงผิงขี่รถเข้ามา เธอจงใจยกเท้าขึ้น และเตะหลังหวังตงเสวี่ย
“อ้า!”
หวังตงเสวี่ยเอนไปข้างหน้า และเกี๊ยวก็โรยบนร่างกายของเธอ
หลิวผิงผิงเยาะเย้ย “ทำไมเธอถึงเงอะงะอย่างนี้ มันสมควรแล้ว!”
“ฮ่า ๆ เธอไม่สามารถซื้อเกี๊ยวได้ในราคาชามละห้าหยวน แต่ตอนนี้มันแย่กว่านั้นแล้ว”
“ไม่เป็นไร เสื้อผ้าของเธอไม่คุ้มเงินอยู่แล้ว ถ้ามันสกปรกก็โยนทิ้งไป ฮ่า ๆ ๆ …”