บทที่ 147 รีสอร์ทหลงเฟิง

เมื่อฉินจุนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาก็ถูกเตะออกจากกลุ่มนี้แล้ว แต่ประวัติการแชทก่อนหน้านี้ยังคงปรากฏให้เห็น

เมื่อเห็นความเห็นถากถางดูถูกของคนเหล่านี้ ฉินจุนก็ขมวดคิ้ว พวกเขาก็เป็นแค่ทายาทรุ่นที่สองเท่านั้น

ในอดีตเมื่อตระกูลฉินยังรุ่งเรือง คนเหล่านี้ต่างก็มาเกาะแกะฉินจุนอย่างกับหนอน ตอนนี้ตระกูลฉินล่มสลายไปแล้ว คนเหล่านี้กลับมาซ้ำเติมถากถางกัน มันก็น่าขันจริงๆ

ปกติฉินจุนก็ไม่สนใจงานเลี้ยงแบบนี้อยู่แล้ว

เขากำลังจะปิดมือถือ สายของซุนเจี้ยนหมินก็โทรเข้ามา

“ฮัลโหล มีอะไรเหรอ?”

“ศิษย์พี่ ศิษย์น้องคนที่ห้ามาตงไห่น่ะ อยากเจอคุณสักหน่อย”

ฉินจุนขมวดคิ้ว “ศิษย์น้องคนที่ห้า?”

เมื่อก่อนอาจารย์รับลูกศิษย์มาเยอะมาก แม้ว่าแต่ละคนจะเป็นคนใหญ่คนโต แต่ฉินจุนก็ไม่ได้รู้จักมากนัก

นอกจากหวังจินไห่ศิษย์น้องคนที่สอง และซุนเจี้ยนหมินศิษย์น้องคนที่สามแล้ว คนอื่น ๆ ก็ไม่ค่อยรู้จักมากนัก แม้แต่เมิ่งเหวินกังก็เพิ่งมารู้จักเขาภายหลัง

ซุนเจี้ยนหมินรีบแนะนำ “ศิษย์น้องสาวคนที่ห้าคือเหอเนี่ยนอิง ที่ทำงานด้านอสังหาริมทรัพย์น่ะครับ และมีอิทธิพลมากทั่วโลก เป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ของตระกูลเหอ ไม่กี่ปีก่อนได้ขึ้นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศจีน เป็นผู้หญิงแกร่งคนหนึ่งเลยครับ”

ดูเหมือนว่าเหอเนี่ยนอิงศิษย์น้องสาวคนที่ห้าคนนี้จะเก่งกว่าเมิ่งเหวินกังเสียอีก ตอนที่เมิ่งเหวินกังรุ่งเรืองที่สุด ก็อยู่ในสิบอันดับแรกของประเทศ แต่เหอเนี่ยนอิงกลับกลายเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดเลย แต่ยังไงอุตสาหกรรมอสังหาริมทรัพย์ก็แข็งแกร่งกว่า

ฉินจุนพูด “ได้ เจอกันที่ไหน ให้เธอจองแล้วค่อยโทรบอกฉันก็ได้”

“โอเคครับ”

ไม่นานก็มีโทรศัพท์จากคนแปลกหน้าโทรเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นหมายเลขของเมืองหลวง ก็น่าจะเป็นศิษย์น้องสาวคนที่ห้า

“ฮัลโหล”

“สวัสดีค่ะศิษย์พี่ ฉันเหอเนี่ยนอิง ต้องขอโทษด้วยนะคะที่พี่กลับมาตั้งนานแล้ว แต่ฉันเพิ่งมาพบคุณที่ตงไห่ คุณสะดวกไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อไหมคะ?”

แม้ว่าเหอเนี่ยนอิงจะเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุด แต่การพูดของเธอนั้นสุภาพกว่าคนคนพวกนั้นเยอะ

“ผมสะดวกทุกเมื่อ คุณจองสถานที่เลย เดี๋ยวผมไปหา”

“โอเคค่ะ ๆ ๆ ฉันมีอสังหาริมทรัพย์หลายแห่งในตงไห่ ฉันมีรีสอร์ทหลงเฟิงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากชานเมือง เดี๋ยวฉันจะส่งคนไปรับคุณเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

“ได้”

หลังจากวางสายไม่นาน ก็มีชายหนุ่มขับรถเมอร์เซเดส-เบนซ์มาที่บ้านของฉินจุน

“คุณฉินครับ ผมคือคนขับรถของประธานเหอ ถ้ามีอะไรให้รับใช้ก็บอกผมได้เลยครับ”

ฉินจุนพยักหน้าและขึ้นรถ

……..

ในเวลานี้ที่ทางเข้าของรีสอร์ทหลงเฟิงมีรถหรูจอดอยู่เป็นแถว พอร์ช เบนซ์ลี่ มาเซราติ เฟอร์รารี่ ต่างก็เป็นรถสปอร์ตทั้งหมด สิ่งที่คู่ควรกับทายาทรุ่นที่สองผู้ร่ำรวย

มีชายหญิงหลายสิบคนมารวมตัวกันอยู่ที่หน้าประตู แต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหรา ต่างก็ดูมีสง่าราศี นาฬิกาแพงเด่นสะดุดตา เรียกได้ว่าสามารถมองเห็นได้จากไกล ๆ คนเหล่านี้คือกลุ่มลูกคนรวย

หลังจากที่จู้หลินหลินมาถึง เพื่อนเก่าหลายคนก็ล้อมเข้ามา

“หลินลิน ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้บริษัทของคุณได้รับความนิยมมาก จากทายาทรุ่นที่สองกลายเป็นมหาเศรษฐีผู้บุกเบิกเองแล้วเหรอ?”

จู้หลินหลินยิ้มทักทาย และพูดถ่อมตน

“มหาเศรษฐีผู้บุกเบิกอะไรล่ะ โชคช่วยทั้งนั้น”

“หลินหลินดูสินี่ใครเนี่ย?”

เมื่อมองตามสายตาของทุกคนไป ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนถือดอกกุหลาบอยู่ข้างหลังฝูงชน เดินเข้ามาหาจู้หลินหลินด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

“หลินหลินไม่เจอกันนานเลยนะ คุณยังสวยเหมือนเดิมเลย”