บทที่ 166 พี่！

เมื่อเห็นฉินจุนปรากฏตัวขึ้น ภายในใจของหลินเยวี่ยเหยาก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา ราวกับว่าเห็นความหวังยังไงอย่างนั้น

พวกจ้าวเฟิงสามคนต่างมองหน้ากัน ก่อนจะปล่อยตัวหลินเยวี่ยเหยา แล้วจึงพุ่งเข้าไปหาฉินจุน

พวกจ้าวเฟิงสามคนภายในมือมีไขควงเป็นอาวุธ ฉินจุนแค่ตัวคนเดียวไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะต้องกลัวมัน

“ตายซะ！”

ฉินจุนยกขาขึ้นถีบออกไปอย่างรุนแรง

พลั่วะ！

ร่างของจ้าวเฟิงกระเด็นออกไปหลายเมตร ไม่ได้มีอะไรมากมายเลย ไม่มีท่ากังฟูเท่ ๆ แต่อย่างใด ก็แค่กระโดดเตะง่าย ๆ จ้าวเฟิงก็กระอักเลือดกลางอากาศแล้ว

จากนั้นก็หมดสติไปทันที

ส่วนที่เหลืออีกสองคนฉินจุนก็ไม่ได้เกรงใจแต่อย่างใด ถีบทั้งสองเช่นเดียวกัน

ทั้งสองคนโดนถีบจนลอยกระเด็นออกไปกระแทกเข้ากับรถBMW ทำเอากระจกของรถBMWแตะกระจายทันที อวัยวะภายในของพวกเขาเหมือนกับได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ที่มุมปากมีเลือดไหลออกมา ก่อนจะหมดสติไปตาม ๆ กัน

หลินเยวี่ยเหยานอนอยู่ที่พื้น เธอช็อกไปเลยกับสิ่งที่เห็น

การปรากฏตัวของฉินจุน ราวกับเทพที่ลงมายังโลกมนุษย์ เขารวดเร็วมาก ๆ เมื่อกี้สามคนนั้นยังคุกคามเธออยู่เลย ภายในเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตาก็หมดสติสลบอยู่ตรงหน้าเธอ

นี่ นี่ใช่ฉินจุนไหม？

พอเห็นหลินเยวี่ยเหยาของอยู่ที่พื้น เสื้อผ้าหลุดรุ่ย ฉินจุนก็รีบเดินเข้าไปประคองเธอขึ้นมา

“ไม่เป็นไรใช่ไหม？”

เมื่อได้เห็นสายตาที่เป็นห่วงเป็นใย ทันใดนั้นความรู้สึกผิดต่าง ๆ ก็ประเดประดังขึ้นมาในหัวใจของเธอ น้ำตาก็เริ่มไหลออกมา

หลินเยวี่ยเหยาซุกเข้าไปในอ้อมกอดของฉินจุน ก่อนจะร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา

“พี่……”

……

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลินเยวี่ยเหยาเริ่มรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ก็ผละตัวออกจากอ้อมกอดของฉินจุน ก่อนจะมองหน้าเขาอย่างรู้สึกผิด

“ขอโทษนะ เรื่องก่อนหน้านี้ทั้งหมดฉันผิดเอง”

ฉินจุนไม่ได้โกรธอะไรอยู่แล้วจึงเอ่ย “ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เรากลับไปกันก่อนเถอะ”

ฉินจุนโยนร่างของทั้งสามคนนั้นเข้าไปในรถBMW หลังจากนั้นก็พาหลินเยวี่ยเหยาขึ้นรถของเมิ่งเหวินกังกลับไป

“สามคนนั้นจะทำยังไงกันดี？”

“เมิ่นเหวินกังจะจัดการเอง”

จริง ๆ แล้วฉินจุนควรจะฆ่าสามคนนี้ด้วยซ้ำ แต่ว่าถ้าทำแบบนั้นต่อหน้าหลินเยวี่ยเหยามันไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นก็ช่างมัน เขาเชื่อว่าเมิ่งเหวินกังจะจัดการมันได้อย่างดี

หลังจากขึ้นรถมา ภายในใจของหลินเยวี่ยเหยายังคงหวาดกลัว เธอจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ โชคดีที่ฉินจุนมาช่วยเธอไว้ได้ทันเวลาพอดี

“เอ้อ นาฬิกาเรือนนี้……แพงมากใช่ไหม？”

จริง ๆ แล้วหลินเยวี่ยเหยารู้ราคาของมันอยู่แล้ว แต่ว่าเธอแค่อยากจะขอบคุณฉินจุนต่อหน้า เพราะถึงอย่างไรแล้วนี่ถือว่าเป็นของขวัญที่แพงที่สุดเท่าที่เธอเคยได้รับมา

อีกอย่างเธอแปลกใจมากว่า นาฬิกาอันนี้กลับสามารถส่งสัญญาณบอกตำแหน่งได้ด้วย ขนาดว่าโทรศัพท์ของเธอเป็นสัญญาณ5G แต่พอมาอยู่ที่ภูเขาใหญ่แห่งนี้กลับไม่มีสัญญาณเลยแม้แต่นิดเดียว

ฉินจุนเอ่ย “ก็ไม่เท่าไหร่หรอก ราคาเป็นเรื่องรอง ที่สำคัญคือมันมีฟังก์ชันที่สามารถช่วยชีวิตได้ นาฬิกาเรือนนี้ผู้คิดค้นเป็นทหารเก่าน่ะ สัญญาณครอบคลุมทั่วโลก สามารถระบุตำแหน่งได้อย่างแม่นยำ ไม่อย่างนั้นใครจะหาตัวเธอได้ในที่ภูเขาที่รกร้างไม่มีใครเลยแบบนี้？”

“อ๋อ” ทันใดนั้นหลินเยวี่ยเหยาก็รู้สึกว่า ฉินจุนในตอนนี้ไม่เหมือนกับฉินจุนที่เธอรู้จักเมื่อก่อน

เขารู้จักพวกทหารด้วยเหรอเนี่ย？

ถ้าสามารถผลิตคิดค้นเทคโนโลยีขนาดนี้ได้ จะต้องไม่ใช่นายทหารเล็ก ๆ ธรรมดาแน่นอน จะต้องเป็นนายทหารที่เก่งกาจมาก ๆ แต่ก่อนเธอคิดว่าฉินจุนไม่ได้มีคอนเนกชั่นอะไรกับใครเขา แต่ตอนนี้ดู ๆ แล้วเธอมองเขาต่ำไปจริง ๆ

“จะยังไปโรงแรมจื่อจิงฮวาไหม？”

หลินเยวี่ยเหยาส่ายหน้า ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะไปไหนแล้ว อยากกลับบ้านอย่างเดียว

พอกลับมาถึงบ้าน หลินเยวี่ยเหยาสวมเสื้อคลุมของฉินจุนเอาไว้ เพื่อไม่ให้แม่ของเธอสังเกตเห็น เรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่ทำให้คนช็อกได้ เพราะฉะนั้นเธอไม่บอกแม่ดีกว่า เธอไม่อยากให้แม่กังวลใจอีก