บทที่ 178 เผิงเทา

ฉินจุนขมวดคิ้ว “แพ้แล้ว แพ้อะไรกัน?”

จู้หลินหลินถอนหายใจ “มันคือการเดิมพันม้า แม่ของฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอติดต่อนักพนันม้า และแพ้ทั้งหมดนี้ที่สนามแข่งม้า ตอนนี้เธออยู่ในความเป็นและความตาย”

ฉินจุนพูดไม่ออก หวังหยุนคนนี้ดีที่สุดแล้ว เมื่อวานเธอบอกว่าเงินนี้ของฉินจุนเขาจะใช้หมด ปรากฏว่ามันอยู่ในมือของเธอ ใช้เวลาไม่ถึง 24 ชั่วโมง มันน่าทึ่งจริง ๆ

“ได้ ฉันจะไปดู”

ฉินจุนและจู้หลินหลินมาที่สนามแข่งม้าแห่งนี้ สนามแข่งนั้นใหญ่มาก คนเยอะมาก ที่ประตู แต่ละคนใช้เงินสองร้อยหยวนเพื่อซื้อเหรียญตรา

หลังจากสวมป้ายแล้ว ฉินจุนและจู้หลินหลินก็เข้ามาในสถานที่

ที่มุมของหอประชุม ก็พบหวังหยุน

หวังหยุนนั่งลงที่นั่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

ทันทีที่เธอเห็นจู้หลินหลินมา เธอก็ยิ้มและเริ่มร้องไห้

“หลินหลิน! แม่ไม่รอด …”

แม้ว่าจู้หลินหลินจะโกรธ แต่เธอก็รู้สึกใจอ่อนเมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่น่าสมเพชของหวังหยุน และเธอก็พูดไม่ออก

“แม่คะ แม่เริ่มเล่นของแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”

หวังหยุนรู้ว่าเธอคิดผิด และเธอไม่กล้าพูดอะไร “ฉันถูกพวกเขาหลอกพาเข้ามา เมื่อกี้ชนะได้เงินไม่น้อย พวกเขาก็ให้ฉันเพิ่มเข้าไปอีก ฉันก็เพิ่มเข้าไป ทุกครั้งฉันก็ชนะมาตลอด ต่อมาฉันก็เพิ่มมากขึ้นไปอีก แต่ม้าเหล่านี้เหมือนมันท้องเสีย แต่ละตัววิ่งช้ามาก! พวกเขาต้องโกงแน่ ๆ!”

ฉินจุนพูดไม่ออก เนื่องจากเธอกำลังเดิมพันการแข่งม้า แน่นอนว่าเจ้านายของเขาต้องการได้รับเงิน และสิ่งต่าง ๆ เช่น การแข่งม้า ก็สามารถถูกจัดการอย่างลับ ๆ ได้ ส่วนเขาจะชนะเงินได้หรือไม่ มันเป็นเรื่องของโชคส่วนตัวและวิสัยทัศน์

มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้เงิน หากคุณเป็นชนกลุ่มน้อยได้ คุณก็จะได้เงิน

จู้หลินหลินถอนหายใจ “แพ้แล้วก็แพ้ไป เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ”

แม้ว่าเงินสิบล้านจะไม่ใช่เงินจำนวนเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ช่วยไม่ได้ หากพวกเขาแพ้ โดยธรรมชาติแล้ว คนที่วิ่งในสนามแข่งนั้นมีพลังมาก และพวกเขาไม่ต้องการเงินคืนด้วยซ้ำ

หวังหยุนไม่ลุกขึ้น แต่นั่งอยู่ที่นั่น และทันใดนั้นก็พูดด้วยท่าทางที่ซับซ้อน

“หลินหลิน กลับไม่ได้แล้ว ทายสิว่าฉันเจอใคร?”

“ใครคะ?”

หวังหยุนหันศีรษะ และชี้ไปทางด้านหลัง

“ดูสิ”

ตามนิ้วของหวังหยุน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอัฒจันทร์ จู้หลินหลินเห็นชายในชุดสูท กำลังสวมใส่แว่นกันแดด

“เผิงเทา?”

การแสดงออกของจู้หลินหลินเริ่มแข็งกระด้าง การแสดงออกของเธอไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

การแสดงออกของหวังหยุนก็ดูแปลก ๆ เช่นกัน เธอเหลือบมองที่ฉินจุน แล้วไปที่จู้หลินหลิน

จู้หลินหลินหันหน้าของเธออย่างรวดเร็ว “เขาไม่ได้อยู่ที่อเมริกาแล้วเหรอ เขากลับมาได้ยังไง?”

หวังหยุนกล่าวว่า “สาวน้อย ฉันคิดว่าเผิงเทาเพิ่งเล่น และดูเหมือนว่าเขาจะชนะตลอด แล้วเราจะขอความช่วยเหลือจากเขาดีมั้ย?”

จู้หลินหลินขมวดคิ้ว “แม่คะ หนูไม่ต้องการที่จะติดต่อกับเขา”

เมื่อสองสามปีก่อน เผิงเทาเป็นคนในตงไห่ เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับจู้หลินหลิน ทั้งสองมีความคลุมเครือบางอย่าง เผิงเทาตามจีบจู้หลินหลิน แต่เมื่อเธอเรียนอยู่ที่โรงเรียน จู้หลินหลินไม่ต้องการทำให้เสียเวลาการเรียนของเธอ เธอจึงไม่เห็นด้วย

ตอนที่เขาเรียนจบ และกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย เผิงเทาได้ออกจากประเทศไปแล้ว ทั้งสองคนจึงขาดการติดต่อกัน

ต่อมาเมื่อจู้หลินหลินรู้ว่าเผิงเทามีแฟนใหม่ในสหรัฐอเมริกา เธอก็เลิกติดต่อไปโดยสิ้นเชิง

ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกหลายปีต่อมาขนาดนี้

มีคนไม่กี่คนที่หันกลับมามองด้านนั้น ซึ่งดึงดูดความสนใจของเผิงเทา แม้ว่าระยะทางจะไม่ใกล้ เผิงเทาก็เห็นจู้หลินหลินในฝูงชนได้อย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้น และเดินไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขามาถึง เผิงเทาก็ถอดแว่นกันแดดออก และดูสุภาพ

“หลินหลิน ไม่เจอกันนาน เธอยังสวยอยู่เลยนะ”

จู้หลินหลินไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกต่อไป ดังนั้นเธอจึงจับแขนของฉินจุน แล้วพูด

“ใช่ มันนานแล้ว”