บทที่ 188 ท่านหลง

การรังแกหวังตงเสวี่ยนี้ หลิวผิงผิงเป็นผู้บงการแต่เพื่อนร่วมชั้นเหล่านี้ก็ไม่สามารถหนีไปได้

เมื่อฉินจุนยืนอยู่ที่นั่นพวกเขารู้สึกกลัวทุกคนตัวสั่นและไม่กล้าพูดอะไร

“ตบตัวเองเดี๋ยวนี้ ถ้าฉันไม่ได้บอกให้หยุดก็ห้ามหยุด”

หลังจากที่ฉินจุนพูดจบเพื่อนร่วมชั้นหญิงก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งและจากนั้นก็เริ่มตบใบหน้าของพวกเธอทีละคน

เมื่อเทียบกับหลิวผิงผิงและเพื่อนของเธอการตบนี้เป็นการลงโทษที่ค่อนข้างเบา

หลิวผิงผิงซึ่งนอนอยู่ข้างนอกดูน่าเกลียดมาก รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหานายน้อยคุน

“นายน้อยคุน! ฉันถูกทำร้าย รีบเรียกคนมาที่โรงเรียนเดี๋ยวนี้เลย!”

เมื่อนายน้อยคุนได้ยิน เขาก็รีบตบรับทันที

หลิวผิงผิงนั่งลงกับพื้นราวกับว่าเธอกำลังนอนอยู่บนพื้นเธออยากจะตายด้วยความเจ็บปวด

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังกัดฟันและพูดอย่างชั่วร้าย

“หวังตงเสวี่ย! พวกแกรอดูอีกไม่นานหรอก พวกแกได้เจอดีแน่!”

ฉินจุนกอดหวังตงเสวี่ยและเดินผ่านพวกเขาไป

“ได้สิ แล้วฉันจะรอ”

หลังจากพูดแล้วฉินจุนก็พาหวังตงเสวี่ยเข้าไปในรถ

ไม่กี่นาทีต่อมารถตู้ก็มาจอดที่ประตู ประตูเปิดออกและผู้ชายที่ดุร้ายสองสามคนก็เดินลงมาจากรถตู้นำโดยนายน้อยคุนซึ่งก่อนหน้านี้เคยนั่งกับฉินจุนในร้านอาหาร

เมื่อเห็นหลิวผิงผิงถูกทำร้ายอย่างรุนแรงนายน้อยคุนก็โกรธจัด

“แม่งเอ้ย! ไอ้สารเลว แกกล้าที่จะแตะต้องผู้หญิงของฉัน แกมันรนหาที่ตาย!”

เมื่อเสียงลดลงคนไม่กี่คนก็ล้อมฉินจุนทันที

และนั้นมันก็เป็นสังคมอันธพาลและอารมณ์ของนักเรียนแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทันทีที่คนเหล่านี้ปรากฏตัว นักเรียนโดยรอบก็ถอยกลับทันทีและไม่กล้าเข้าใกล้

นักเลงในกลุ่มนั้นคนหนึ่งรู้สึกคุ้นๆกับฉินจุน แต่เขาไม่กล้าที่จะคิดไปเอง เขาก้าวถอยหลังอย่างเงียบ ๆ ถ่ายรูปด้วยโทรศัพท์และส่งไปให้หลงอี้ฮุย

“ท่านหลง คนผู้นี้ดูคุ้นๆ ท่านดู…”

หลงอี้ฮุยโทรมาทันที

“นี่มันอาจารย์ฉิน พวกแกรนหาที่ตายหรือ!”

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน อาจารย์ฉิน? คนที่ท่านหลงเรียกว่าอาจารย์ฉิน มันไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถจะเทียบเทียมได้

เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็รีบถอยห่างจากที่นี่ทันที

ผู้คนที่นายน้อยคุนพามานั้น ต่างคนต่างปลีกวิเวก และพวกเขาก็กระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบ ดังนั้นต่อให้เขาจะพูดอะไรก็ไม่มีประโชน์ พวกเขารีบวิ่งหนีไป โดยไม่สนใจว่าพวกเขาจะเป็นหรือตายแล้ว

หากหาเรื่องอาจารย์ฉิน คนเหล่านี้อาจจะจบเห่ที่นี่ก็ได้

เมื่อเห็นใครบางคนวิ่งหนี นายน้อยคุนก็ถอนหายใจอย่างเย็นชา พวกอันธพาลกลุ่มนี้ไม่มีความจงรักภักดีเอาซะเลย เอาเงินไปแล้ว ก็วิ่งหนีเนี้ยนะ? เรื่องนี้มันน่าขำซะจริง

กลุ่มคนหลายคนล้อมรอบคนๆเดียว แต่กลับกลัวคนแค่คนเดียวเนี้ยนะ?

นายน้อยคุนรีบช่วยหลิวผิงผิงอย่างรวดเร็ว

“ไอ้หมา กล้าแตะต้องผู้หญิงของฉัน ถ้าแกไม่คุกเข่าให้ฉันร้อยรอบ ฉันจะฆ่าแก!”

ไม่นานหลังจากที่นายน้อยคุนพูดจบ ทันใดนั้นก็มีรถสองคันเข้ามา รถแลนด์โรเวอร์หนึ่งคันและโตโยต้าอีกคัน

ทั้งหมดเป็นรถวิบากและส่งเสียงแหลมด้วยความเร็วที่รวดเร็วมากๆและหยุดอยู่ที่ประตูโรงเรียน

เมื่อประตูเปิดออก ก็มีคนกระโดดลงจากรถอย่างรวดเร็ว เขาสวมชุดสูทสีดำและแว่นกันแดด ดูแล้วเป็นคนมีฐานะ รีบก้าวยาวๆเข้ามาที่จุดนั้นทันที และบนหน้าผากของเขาก็เหงื่อหยดลงมา

เมื่อเดินไปหาฉินจุน หลงอี้ฮุยรีบก้มศีรษะลงและกล่าวว่า “อาจารย์ฉิน ขอโทษด้วยเป็นเพราะการจัดการที่ไม่เรียบร้อยของฉัน ที่ทำให้เจ้าพวกเล็กน้อยพวกนี้มากรบกวนอาจารย์ได้ ”

ออร่าของหลงอี้ฮุยนั้นแข็งแกร่งกว่าพวกอันธพาลมาก

แต่นายน้อยคุนขมวดคิ้วและตะโกนขึ้น

“แกเป็นใครอีกหวะ มาทำอะไรที่นี่?”

หลงอี้ฮุยหันไปและมองนายน้อยคุนอย่างเย็นชา

“ไม่รู้จักฉันใช่ไหม?”