บทที่ 193 กษัตริย์ที่พ่ายแพ้

หลังจากวางสาย ฉินจุนก็รีบออกรถ รถแล่นด้วยความเร็วสุดขีด และเหยียบคันเร่งจนสุดทาง และในไม่ช้าก็ไปถึงที่ศูนย์การแพทย์ซวนหยวน

ในเวลานี้ ศูนย์การแพทย์ซวนหยวนอยู่ในสภาพทรุดโทรม การตกแต่งและการแสดงชั้นวางยาด้านในพังยับเยิน ไม่มีคนอยู่ในห้อง มีรอยเลือดบนพื้นและร่องรอยการต่อสู้

ใบหน้าของฉินจุนเปลี่ยนไปอย่างมาก และชายวัยกลางคนก็เดินเข้ามาข้างหลังเขา

“หมอฉิน …”

นี่คือหมอจ้าวจากคลินิกการแพทย์ข้างบ้าน และทั้งสองเป็นเพื่อนบ้านกัน

“หมอจ้าว คุณต้องเห็นว่าใครเป็นคนทำ!”

หมอจ้าวส่ายหัว “ฉันเห็นป้ายทะเบียน มันคือ Han B35 …”

“เข้าใจแล้ว ขอบคุณครับหมอจ้าว!”

หลังจากพูดเสร็จ ฉินจุนก็โทรหาซุนเจี้ยนหมินทันที

“เช็กป้ายทะเบียนรถ เร็วเข้า”

แน่นอน ซุนเจี้ยนหมินไม่กล้าละเลยคำขอของศิษย์น้อง และทันทีหลังจากสอบถาม เขาก็ตอบฉินจุน

“นั่นมันรถของตระกูลฉี”

รูม่านตาของฉินจุนหดตัว ร่องรอยของเจตนาฆ่าบนใบหน้าของเขา

ซุนเจี้ยนหมินยังรู้สึกถึงออร่าผ่านโทรศัพท์ และถาม

“ศิษย์น้อง นายต้องการความช่วยเหลือของเราหรือไม่?”

“ไม่จำเป็น”

หลังจากวางสายแล้ว ฉินจุนก็ขับรถมุ่งหน้าไปที่บ้านของตระกูลฉี

เขาศึกษาศิลปะบนภูเขาเป็นเวลาสิบปี และเหตุผลที่เขากล้ากลับมาแก้แค้น ไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือจากซุนเจี้ยนหมินเหล่านั้น

ฉินจุนอาศัยความสามารถของเขาในการเรียนรู้จากเย่ซวนหยวน!

ถ้าแม้แต่ตระกูลฉีเล็ก ๆ ก็ยังไม่สามารถรับมือได้ มันจะไม่น่าละอายสำหรับท่านอาจารย์หรอกหรือ?

…

ข่งฝานหลิน เย่หวันเอ๋อ ฉีเจี้ยนหลงทั้งสามถูกมัดไว้ที่บ้านของบ้านตระกูลฉี เย่หวันเอ๋อและข่งฝานหลินยังดี แต่ฉีเจี้ยนหลงเพียงแค่ช่วยเถียนอิงระบายความแค้นเท่านั้น

แต่เจิ้งผิงหลงนั่นน่าอนาถมาก เจ้านายที่เคยว่าจ้างอยู่ต่อหน้าเขา จะปล่อยเขาไปง่าย ๆ ได้อย่างไร!

ในเวลานี้ เจิ้งผิงหลงถูกทุบตีจนเลือดนอง แขนและขาทั้งสองข้างหัก และเขากำลังนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น

ใบหน้าของข่งฝานหลินและเย่หวันเอ๋อที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็วิตกกังวล แต่พวกเธอไม่สามารถช่วยได้เลย

ฉีเจี้ยนหลงกัดฟัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

“นายเจิ้ง ตระกูลฉีของฉันไม่ได้ปฏิบัติต่อแกไม่ดีสินะ หลานชายของฉันฉีเซียว แกฆ่าเขาใช่มั้ย?”

เจิ้งผิงหลงนอนอยู่บนพื้น แม้ว่าเขาจะขยับร่างกายไม่ได้ แต่เขาไม่มีความกลัวเลย

“กษัตริย์ผู้แพ้ ไม่มีอะไรต้องพูด ฉันฆ่าหลานชายของนาย ถ้านายมีเมตตาทำให้ฉันมีความสุขด้วย!”

ฉีเจี้ยนหลงกำหมัดของเขาไว้ “เจิ้งผิงหลง! ได้ ฉันจะไม่ฆ่าแก แต่ฉันจะให้คุณลิ้มรสความยากลำบาก ให้แกได้สัมผัสกับการทรมานที่โหดร้ายที่สุดในโลก!”

ฉีเจี้ยนหลงหยิบเข็มยาวสองสามอันออกมา ปล่อยให้บอดี้การ์ดของเขาจับมือของเจิ้งผิงหลงไว้แน่น จากนั้นจึงเจาะเข็มยาวเข้าไปในนิ้วทั้งสิบของเจิ้งผิงหลง

สิบนิ้วที่เชื่อมถึงหัวใจ ความเจ็บปวดแบบนี้ที่เข็มยาวแทงเข้าไประหว่างนิ้วนั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะรับได้

“อ้า!”

แม้แต่ผู้ชายที่แข็งแกร่งอย่างเจิ้งผิงหลง ก็ไม่สามารถกรีดร้องออกมาได้

เย่หวันเอ๋อและทั้งสองมองไปด้านข้างอย่างกังวลใจ และทันใดนั้นก็ตะโกนขึ้น

“หยุดนะ! ถ้าพี่เสี่ยวจุนรู้เรื่องนี้ เขาจะไม่ปล่อยแกไป!”

ฉีเจี้ยนหลงโกรธในเวลานี้ และเมื่อเย่หวันเอ๋อพูดเช่นนี้ เขาก็ขมวดคิ้ว

“พี่เสี่ยวจุน นั่นใคร เจ้านายของแกเหรอ?”

“ใช่ เจ้านายของเรา ฉินจุน!”