บทที่ 200 ไล่กลับไปแล้ว

คำพูดของซูเหวินฉีทำให้ทุกคนกรีดร้องทันที

ชีวิตส่วนตัวของซูเหวินฉีได้รับความสนใจอย่างมากในฐานะราชินี ตอนนี้แฟน ๆ ต่างสงบลงเพราะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่ราชินีอย่างซูเหวินฉีจะไม่ตกหลุมรัก

เนื่องจากกะหล่ำปลีที่ดีจะถูกหมูครอบงำ พวกเขาหวังว่าหมูตัวนี้จะเป็นหมูที่หล่อและรวยได้

เมื่อทุกคนต้องกรีดร้อง ซูเหวินฉีไม่ได้พูดต่อในหัวข้อนี้ เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย และเริ่มเล่นกีตาร์

ฉินจุนฟังด้านล่าง และแตะจมูกของเขา ซูเหวินฉีคนนี้แปลกจริง ๆ เขาเกือบจะคิดว่าเธอกำลังจะพูดอะไรในตอนนี้

ตกหลุมรัก? เขาเหรอ?

ฉินจุนยิ้มแบบขมขื่น คงจะคิดมากเกินไป

คอนเสิร์ตประสบความสำเร็จอย่างมาก นี่คือคอนเสิร์ตที่ดีที่สุดที่ซูเหวินฉีที่เคยจัดมา

หลังเลิกงาน ก็ทานอาหารง่าย ๆ กับหม่าเหลียงเทียนและเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ซึ่งถือเป็นงานเลี้ยงฉลอง จากนั้นพวกเขาก็กลับบ้าน

หม่าเหลียงเทียนจะอยู่ที่ฮั่นตงเป็นระยะเวลาหนึ่ง และพยายามติดต่อกับฉินจุนให้บ่อยขึ้น

วันรุ่งขึ้น ฉินจุนและเย่หวันเอ๋อมาที่โรงพยาบาล ทันทีที่พวกเขาเปิดประตูรับผู้ป่วย โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

หวังอี้สุ่ย คนใจดี พ่อของหวังจื่อ

“สวัสดี หมอฉิน ผมมีเพื่อนที่ป่วยหนัก ไปดูเขาสักหน่อยได้มั้ยครับ?”

ฉินจุนเอ่ย “ได้สิ บอกที่อยู่มาเลยครับ”

ผู้ป่วยจำนวนมากไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่จะเปิดคลินิกทางการแพทย์ ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้ป่วยสูงอายุแนะนำสิ่งนี้ และฉินจุนก็ยอมรับโดยธรรมชาติ

ตามที่อยู่ของหวังอี้สุ่ย ฉินจุนมาที่บ้านพักในเขตเมืองใต้ใหม่ ซึ่งเป็นย่านที่มั่งคั่ง นักธุรกิจที่ร่ำรวยเกือบทั้งหมดใน เขตใต้อาศัยอยู่ที่นี่

ทั้งเงื่อนไขของวิลล่า และทรัพย์สินนั้นยอดเยี่ยมมาก ดังนั้นผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่จึงรวยหรือแพง

ฉินจุนมาที่ประตูของวิลล่า หมายเลข 2 และกดกริ่ง

หลังจากนั้นไม่นาน ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินออกไป เขาขมวดคิ้วด้วยสีหน้ารำคาญ

“คุณคือใคร?”

ชายหนุ่มพูดอย่างดุดัน ราวกับแย่งยาของเขาไป

ฉินจุนไม่สนใจว่าสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยเป็นอย่างไร

“ฉันเป็นหมอที่แนะนำโดยหวังอี้สุ่ย เขาให้มาที่นี่เพื่อมาเยี่ยมเยียน”

ชายหนุ่มเหลือบมองที่ฉินจุน มองขึ้นและลง จากนั้นแสดงร่องรอยการดูถูกบนใบหน้าของเขา

“แค่คุณ? ไม่ต้องหรอก คุณสามารถกลับไปได้”

หลังจากพูดจบ ชายหนุ่มก็หันหลังเดินจากไป

ฉินจุนขมวดคิ้ว เขาสามารถมาได้ นั่นคือการให้หน้าหวังอี้สุ่ยอย่างมากแล้ว เนื่องจากอีกฝ่ายไม่สนใจ เขาไม่ใส่ใจ และขับรถกลับโดยตรง

ชายหนุ่มเดินกลับบ้าน พ่อของเขาถาม

“จื้อผิง นั่นใคร?”

เฝิงจื้อผิงกล่าวว่า “พวกเร่ร่อนนิดหน่อยครับ อย่ากังวลไปเลย อาการป่วยของคุณปู่เป็นยังไงบ้าง?”

เฝิงชู่เฉียงส่ายหัว “อาการไม่ค่อยดี คุณหวังไม่ได้แนะนำให้รู้จักกับแพทย์อัจฉริยะหรือ ทำไมเขายังไม่มาอีก?”

เฝิงชู่เฉียงแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา “นี่ อันที่หนึ่งเมื่อกี้นี้เอง ผมเห็นแล้วว่าเขาไม่แก่เท่าฉัน ผมเลยไล่เขากลับไปแล้ว”

เฝิงชู่เฉียงได้ยินว่า ลูกชายของเขาเห็นว่าคนนั้นยังไม่แก่เท่าไหร่ เขาไม่ได้จริงจังกับมันมากนัก เขาจึงจากไป

ในเวลานี้ ครอบครัวเฝิงทั้งหมดถูกล้อมรอบด้วยเตียงของโรงพยาบาล และชายชราคนหนึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียง หายใจค่อนข้างราบรื่น

ทันใดนั้น คุณพ่อเฝิงก็ลืมตาขึ้น ใบหน้าของเขาแดงก่ำ

“เร็วเข้า! ไปเอาอ่างให้ปู่!”

เฝิงจื้อผิงรีบหยิบอ่างมาวางไว้ตรงหน้าคุณปู่ของเขา ซึ่งหันศีรษะแล้วหันหลังกลับ

คายน้ำลายออกมาเล็กน้อย

ใบหน้าของสมาชิกในครอบครัวหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาดูน่าเกลียดมาก

“ไม่มีทาง พ่อไม่ได้กินอะไรเลยในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา และเขาก็อ้วก แบบนี้จะเกิดเรื่องได้ง่าย!”

“อ้วก …”

คุณพ่อเฝิงสะดุ้งอีกสองสามครั้ง จากนั้นเขาก็อาเจียนออกมาเป็นเลือด!