บทที่ 208 สั่งอาหารเมนูภาษาฝรั่งเศส

เมื่อเว่ยเจี้ยนจวินได้ยินอย่างนี้ สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลง

แม้ว่าวันนี้จะต้องเสียค่าอาหารไปหลายหมื่น แต่บนเตียงเมื่อกี้นี้ถังโหรวก็ได้ชดใช้จนหมดแล้ว ทำให้เขาพอใจมาก

ยิ่งไปกว่านั้นถังโหรวก็ไม่รู้เรื่อง ทั้งสองคนไม่เคยไปร้านอาหารฝรั่งเศสหรูหราเช่นนี้มาก่อนจึงคิดไม่ถึงว่าจะแพงขนาดนี้

“ได้ ผมจะช่วยคุณสักครั้ง”

“อ้อใช่สามี คุณจำสร้อยคอที่ให้ฉันเมื่อปีที่แล้วได้ไหม?”

เว่ยเจี้ยนจวินผงะไปครู่หนึ่ง “จำได้สิ สร้อยคอนั้นแพงมาก คุณเลยไม่ค่อยใส่มัน ครั้งนี้คุณจะใส่มันเหรอ?”

ใบหน้าของถังโหรวเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “ไม่ค่ะสามี ฉันต้องการให้คุณมอบให้ฉันใหม่”

เว่ยเจี้ยนจวินอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีร่องรอยของความเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเขา

เข้าใจแล้ว ถังโหรวต้องการเล่นละครต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นของเธอ

เพราะสร้อยคอนั้นค่อนข้างแพง มันเป็นเครื่องประดับชิ้นเดียวของถังโหรวที่มีมูลค่าหลายหมื่นหยวน วันนี้เว่ยเจี้ยนจวินจ่ายเงินไปเยอะแล้ว ถ้าให้เขาซื้อให้อีกอันก็คงจะเป็นไปไม่ได้

ดังนั้นก็มอบสร้อยคอเส้นนี้ใหม่อีกครั้งก็พอแล้ว เพราะยังไงก็แค่แสดงให้หวังตงเสวี่ยและคนอื่น ๆ เห็นก็พอแล้ว

ในตอนบ่าย เมื่อถึงเวลานัดหมาย หวังตงเสวี่ยและฉินจุนก็มาถึงร้านอาหารที่นัดกันไว้ ซึ่งเป็นร้านอาหารฝรั่งเศสระดับห้าดาว ชื่อร้านเป็นภาษาฝรั่งเศส

หวังตงเสวี่ยตะลึง “ร้านอาหารฝรั่งเศสอีกแล้ว รู้งี้ตอนเที่ยงก็คงกินอย่างอื่นไปแล้ว”

ฉินจุนก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าวันนี้จะต้องกินอาหารฝรั่งเศสสองมื้อติด แต่ก็ไม่สำคัญหรอก วันนี้เป็นงานเลี้ยง จะกินอะไรเขาก็ไม่ค่อยสนใจอยู่แล้ว

เมื่อมาถึงหน้าประตู ก็มีผู้หญิงและผู้ชายหลายคนมารวมตัวกันอยู่ที่นั่นก่อนแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นหวังตงเสวี่ย ผู้หญิงหลายคนก็ทักทายเธออย่างเป็นมิตร

“ตงเสวี่ย! ทางนี้!”

หวังตงเสวี่ยก็ยิ้มออกมา ลากฉินจุนให้ไปแนะนำให้เพื่อนๆ เธอรู้จัก

“นี่เป็นเพื่อนสนิทของฉัน นี่คือถิงถิง นี่คือเสี่ยวอวี้ และนี่คืออาชู”

“นี่คือ… นี่คือเพื่อนของฉัน ฉินจุน”

ถิงถิงและทั้งสามคนก็มีสีหน้าเจ้าเล่ห์ และพูดแซว “เพื่อนเหรอ? เธอพูดให้มันชัดๆ หน่อย เพื่อนหรือแฟนกันแน่?”

หวังตงเสวี่ยหน้าแดง “พวกเธอคิดว่ายังไงก็อย่างงั้นแหละ!”

เพราะยังไงนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉินจุนแกล้งเป็นแฟนของเธอ ทั้งสองคนก็ถือว่าผ่านประสบการณ์เรื่องนี้กันมาแล้ว

หลังจากที่ถามสารทุกข์สุกดิบกันไปครู่หนึ่ง เสี่ยวอวี้ก็พูดขึ้น

“อ้อใช่ตงเสวี่ย เธอรู้ไหมว่าถังโหรวรู้เรื่องปาร์ตี้วันนี้แล้ว และเธอก็จะมาด้วย”

หวังตงเสวี่ยขมวดคิ้ว “เธอรู้ได้อย่างไร?”

เมื่อกี้หวังตงเสวี่ยก็เพิ่งเจอกับเธอ เธอก็ไม่ได้หลุดพูดอะไรออกไปนะ แล้วทำไมถังโหรวถึงรู้ล่ะ?

เสี่ยวอวี้ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “เหมยเหม่ยน่าจะเป็นคนพูดน่ะ ทั้งสองคนติดต่อกันตลอดนี่ แต่ก็ช่างเถอะ เธอจะเป็นเจ้ามือจ่ายค่าอาหารวันนี้น่ะก็ปล่อยให้เธอมาสิ”

“อืม”

แม้ว่าหวังตงเสวี่ยจะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่ในเมื่อเธอรู้แล้วก็ช่วยไม่ได้ เพราะเธอก็ไม่สามารถปฏิเสธตรงๆ ได้

นอกจากนี้ถังโหรวหน้าด้านขนาดนี้ ดึงดันจะมาให้ได้พวกเขาก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

ทุกคนยืนรออยู่ที่ประตู เพื่อนส่วนมากก็มากันครบแล้ว เหลือแค่ถังโหรวเท่านั้นที่ยังไม่มา

ถิงถิงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “ทำอย่างกับเป็นคนสำคัญต้องให้ทุกคนรอ เราไม่ต้องรอเธอแล้วแหละเข้าไปข้างในกันก่อนเถอะ”

หลังจากพูดจบ รถออดี้คันหนึ่งก็ขับรถมาไกล ๆ ขับมาเร็วมาก และเบรกกะทันหันต่อหน้าทุกคน ราวกับกำลังโชว์สมรรถนะรถ ทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว

จากนั้นคนสองคนก็ลงมาจากรถ นั่นก็คือถังโหรวและเว่ยเจี้ยนจวิน