บทที่ 227 ใช้รถเก่า ๆ ของนายก็แล้วกัน

ฉินจุนยิ้มเยาะเธอ แต่ไม่ได้พูดถากถางอะไร เขานอนลงบนเบาะและหลับตาลงโดยตรง

ไม่นานหลังจากนั้น เมื่อรู้สึกว่ามีของหนักวางพิงเขา ฉินจุนก็หันศีรษะ และเห็นว่าหัวของหวังตงเสวี่ยนอนอยู่บนแขนของฉินจุนแล้ว หญิงสาวนอนหลับอร่อยมาก

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หวังตงเสวี่ยลืมตาขึ้น และพบว่ามีคนอยู่ใต้เธอ

หวังตงเสวี่ยแทบกรี๊ด!

แต่รู้ทันทีว่านี่คือพี่ฉิน!

หวังตงเสวี่ยกำลังนอนอยู่บนร่างของฉินจุนในเวลานี้ เหมือนปลาหมึกยักษ์ โดยมีแขนสองข้างโอบแขนของฉินจุน และขายาวสองขาวางบนขาของฉินจุน

ไม่ต้องพูดถึงท่าทางที่คลุมเครือ หัวใจของหวังตงเสวี่ยเต้นเร็วขึ้นทันที

หน้าอกของเธอเต้นแรง และเมื่อเธอมองลงไป ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำ

เมื่อนอนหลับ หวังตงเสวี่ยสวมเสื้อผ้าหลวม ๆ เป็นผลให้เสื้อผ้าทั้งหมดขดตัวอยู่ใต้รักแร้ครึ่งหนึ่งของร่างกายของเธอถูกเปิดเผยมาภายนอก และเนื้อก็แนบชิดกับฉินจุน

เมื่อเห็นว่าฉินจุนยังคงหลับอยู่ หวังตงเสวี่ยก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว จัดระเบียบเสื้อผ้าของเธอ และถอนหายใจยาว ๆ ด้วยความโล่งอก โชคดีที่ฉินจุนไม่ตื่น มิฉะนั้น เธอจะอับอายจริง ๆ

ฉินจุนตื่นเช้าอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ไม่ได้เปิดเผยให้เธอรู้ นอกจากนี้ การนอนกับหวังตงเสวี่ยค่อนข้างสบาย …

หลังจากตื่นนอน ทุกคนก็อาบน้ำ กินอาหารเช้าง่าย ๆ แล้วตรงไปที่บ้านของลุง

แม้ว่าเขาจะอยู่ในหมู่บ้าน แต่ระยะทางค่อนข้างไกล ฉินจุนขับรถไปจนสุดหมู่บ้าน และบ้านปูกระเบื้องหลังใหญ่ที่สวยงามก็ปรากฏขึ้น

บนถนนในหมู่บ้านเหลียนหัว ไม่ค่อยเห็นบ้านที่ตกแต่งค่อนข้างทันสมัยเช่นนี้ โดยทั่วไปแล้วจะเป็นบ้านอิฐสีแดง บ้านของหวังหย่งเซิงนี้อยู่ในสภาพที่ดีจริง ๆ

รถของฉินจุนหยุดที่ประตู และครอบครัวก็ลงจากรถ ทันทีที่พวกเขาลงจากรถ หวังหย่งเซิงก็ขมวดคิ้วและเดินออกไป และพูดว่า

“นั่นใคร อย่าจอดรถนายที่นี่ เดี๋ยวลูกฉันมาจะไม่มีที่จอด รถนายราคาไม่แพงเท่าไหร่ ไปจอดด้านนู้นไป”

หวังหย่งเซิงชี้ไปยังที่ที่เป็นหลุมเป็นบ่อถัดจากเขา

ซูฮวนขมวดคิ้ว “พี่ใหญ่ ลูกของคุณยังไม่กลับมาเหรอ ที่นี่คือที่จอดรถ ทำไมคุณต้องขอให้เสี่ยวจุนเปลี่ยนสถานที่ด้วยล่ะ?”

หวังหย่งเซิงเม้มริมฝีปากของเขา “รถลูกชายของฉันคือ BMW x5 ถ้าเกิดรอยขีดข่วนขึ้นมา จะต้องใช้เงินจำนวนมากในการซ่อม เอาล่ะ เธอสามารถหาที่สำหรับตัวเองได้”

ฉินจุนไม่สนใจ “ตกลง ผมจะเปลี่ยนที่ครับ”

ไม่ได้อยู่ในเมือง มีสถานที่จอดรถบางแห่งในชนบทสิถึงจะถูก ฉินจุนเลี้ยวไปหามุมหนึ่ง และจอดรถใต้ร่มเงาของต้นไม้

หลังจากลงจากรถแล้ว เขาก็นำเหมาไถ และเดินเข้าไปในบ้าน

ลานบ้านของหวังหย่งเซิงนั้นไม่เล็ก เป็นคอนกรีตทั้งหมด และค่อนข้างสะอาด มีโต๊ะมากกว่าสิบตัว และมีพ่อครัวสองสามคนถูกจ้างมาทำงานใกล้ ๆ ความเอิกเกริกไม่น้อยเลยทีเดียว

ครอบครัวของหวังตงเสวี่ยนั่งอยู่บนโต๊ะหลักอย่างเป็นธรรมชาติ อย่างไรก็ตาม พวกเขาเป็นสมาชิกในครอบครัวทันที หลังจากนั่งลง BMW x5 ก็ขับผ่านไป เสียงลั่นดังเอี๊ยด และหยุดที่ประตู ทำให้เกิดฝุ่น

“ลูกฉันกลับมาแล้ว!”

ชายหนุ่มลงจากรถ เป็นลูกชายของเขาชื่อ อา หวังเถี่ยเฉิง

หวังเถี่ยเฉิงสวมกางเกงขายาวและเสื้อเชิ้ตสีขาว ดูมีพลังมาก ซึ่งสร้างความแตกต่างอย่างมากกับผู้คนในหมู่บ้านเหล่านี้

“พ่อครับ ผมกลับมาแล้ว!”

ใบหน้าของหวังหย่งเซิงเต็มไปด้วยความสุข และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยพับเก่าด้วยรอยยิ้ม

“โอเค จอดรถตรงนี้ไม่มีปัญหาใช่มั้ย?”

นี่เป็นบีเอ็มดับเบิลยูคันแรกในหมู่บ้าน และเขาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก

หวังเถี่ยเฉิงกล่าวว่า “ไม่เป็นไร แค่บอกเด็ก ๆ ว่าอย่าเข้าใกล้ก็พอแล้ว”

“ดูแลลูก ๆ ของพวกนายด้วยนะ อย่าทำรอยขีดข่วนรถลูกชายของฉัน พวกนายจ่ายไม่ไหวแน่!”

หวังหย่งเซิงตะโกนสองสามคำ ชาวบ้านรอบ ๆ ต่างดึงลูกของตัวเอง กลัวว่าเด็กจะซุกซนทำลายรถของคนอื่น พวกเขาไม่มีปัญญาจ่ายค่ารถราคาแพงขนาดนั้น

หลังจากที่หวังหย่งเซิงกลับมา กำลังจะนั่งลง ทันใดนั้นชายชราคนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากข้างนอก

“หย่งเซิง! ลูกชายของนายกลับมาแล้วเหรอ ฉันมีบางอย่างอยู่ในทุ่ง ยืมรถนายไปลากหน่อยได้มั้ย?”

หวังหย่งเซิงขมวดคิ้ว เขาสนใจรถของลูกชายมากที่สุด ถ้ารถเสียและสกปรก คงลำบากใจมาก เขาจะไม่เห็นด้วยกับคนอื่นแน่นอน ที่จะปล่อยให้รถของลูกชายไปที่ไร่นา

แต่เป็นผู้ใหญ่บ้านที่พูด และเป็นการยากสำหรับเขาที่จะปฏิเสธ

“ผู้ใหญ่บ้าน รถของลูกชายฉันแพงเกินไป เผื่อว่าเขาจะต้องใช้เงินมากในการซ่อมรถ อย่างนี้ก็แล้วกัน ลูกเขยของพี่ชายฉันเองก็ขับรถมาทางนี้ด้วย เขาเป็นรถวิบาก มันไร้ค่า และเป็นรอยได้ ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร ใช้รถเขาเถอะ”

ซูฮวนไม่มีความสุขอีกต่อไป “พี่ใหญ่ พูดแบบนี้ได้ยังไง รถของใครไม่ใช่รถบ้าง รถใครทำเป็นรอยก็ปวดใจกันทั้งนั้นแหละ”

หวังหย่งเซิงขมวดคิ้ว “ทำไม พวกเราครอบครัวเดียวกันพูดคนละเรื่องเหรอ? ไม่ใช่คนบ้านเดียวกันเหรอ รถใครพังก็ปวดใจกันทั้งนั้น แล้วงั้นไม่ต้องใช้รถที่ราคาถูกเหรอ ไม่ไหว้หน้าผู้ใหญ่บ้านบ้างเลยรึไง? เธอว่าใช่มั้ย?”

ท้ายที่สุด ซูฮวนยังคงซื่อสัตย์ หวังหย่งเซิงกล่าวเช่นนั้น และเธอต้องไว้หน้าผู้ใหญ่บ้าน ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถพูดได้ว่าจะไม่ยืม

“เสี่ยวฉิน ดูนี่ หรือว่านายช่วยอะไรหน่อยได้มั้ย?”

ฉินจุนพยักหน้า “ไม่มีปัญหา”

หวังเถี่ยเฉิงก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เด็กคนนี้ค่อนข้างมีไหวพริบ

“ไม่เป็นไร ถ้ามันเป็นรอยขีดข่วนจริง ๆ ฉันจะให้เงินค่าซ่อมรถ นายสามารถหาร้านซ่อมรถได้ เงินสามร้อยห้าร้อยจะซ่อมได้ ไปเถอะ”

หวังเถี่ยเฉิงจับมือไว้ข้างหลังด้วยท่าทางที่เย่อหยิ่ง ราวกับว่าเขาดีกว่าผู้ใหญ่บ้าน

ฉินจุนหยิบกุญแจรถ เดินเข้าไปในร่มเงาของต้นไม้ข้าง ๆ เขา สตาร์ทรถ และขับเข้าไปข้างในตามคำแนะนำของผู้ใหญ่บ้าน

ทันทีที่รถสตาร์ท หวังเถี่ยเฉิงก็ขมวดคิ้ว

บิ๊กเบน?

ชาวบ้านคนอื่น ๆ ก็มองไปที่รถเช่นกัน

“รถคันนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน เมอร์เซเดส-เบนซ์ ระดับเดียวกับบีเอ็มดับเบิลยูรึเปล่า?”