บทที่ 230 ทำงาน

ใบหน้าของหวังเถี่ยเฉิงซีดเซียว แต่เขาไม่คิดว่าเด็กคนนี้เข้าใจเกี่ยวกับเหล้า!

เหมาไถปลอมที่เขาซื้อนั้นเป็นของเลียนแบบขั้นสูง และดีกว่าเหล้าปลอมที่ด้อยกว่ามาก มองจากรูปลักษณ์ยากลำบาก เพราะขวดนี้เป็นขวดเหมาไถจริง แต่เหล้าข้างในถูกแทนที่ด้วยเหล้าปลอมที่คุณภาพด้อยกว่า

คนในหมู่บ้านนี้ จะต้องดูไม่ออกหรือดื่มแล้วก็ไม่รู้อย่างแน่นอน แต่คาดไม่ถึงว่า จะมีคนที่แตกต่างออกไปอย่างฉินจุนอยู่คนหนึ่ง แม้กระทั่งรายละเอียดของริบบิ้นก็ยังสามารถมองออก

หวังเถี่ยเฉิงรู้สึกอายมากในเวลานี้ ใบหน้าของเขาร้อนผ่าว และเขาต้องการหาที่ที่จะเข้าไป!

หวังหย่งเซิงยิ่งอึดอัดมากขึ้นไปอีก เดิมทีพวกเขาสองคนพ่อลูก สามารถรับของขวัญวันเกิดเป็นการส่วนตัวได้

ต่อหน้าทุกคนในวันนี้ ตอนแรกเขาอยากจะอวดมัน แต่สุดท้าย เด็กคนนี้น่าผิดหวังมาก และได้นำเหล้าปลอมขึ้นมาจริง ๆ

“เหอะ ๆ เถี่ยเฉิงไม่มีประสบการณ์ในด้านนี้เลย เขาถูกโกงรึเปล่า ไม่สำคัญหรอก เหล้าปลอมคือเหล้าปลอม ในใจรู้ดี”

หวังหย่งเซิงพูดติดตลกหนึ่งรอบ โดยกล่าวว่าหวังเถี่ยเฉิงไม่ได้ซื้อมันโดยเจตนา แต่ถูกโกงโดยไม่ได้ตั้งใจ

แม้ว่าจะเป็นเหล้าปลอม แต่ก็ถึงเวลาต้องเสียเงิน

แต่โดยธรรมชาติแล้ว ทุกคนจะไม่เชื่อคำอธิบายบังคับนี้ คุณถูกหลอกเหรอ? สมัยนี้มีคนโง่แบบนี้?

แม้แต่คนในชนบทก็รู้ดีว่า พวกเขาต้องไปซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ หรือร้านยาสูบและแอลกอฮอล์เพื่อซื้อเหมาไถ ถ้าไม่อยากโดนหลอก เขาจะโดนหลอกได้อย่างไร

ทุกคนยังสะท้อนประโยคสองสามประโยคด้วย ดังนั้นจึงเป็นการดีที่จะก้าวลงจากตำแหน่ง

หลังจากทานอาหารเย็น และพูดคุยกันในหัวข้ออื่น ๆ ได้สักพัก บรรยากาศก็ค่อย ๆ คลายลงเล็กน้อย

หวังหย่งเซิงมองไปที่ฉินจุน และถามว่า “หนุ่มน้อย คุณอยู่ในธุรกิจเหล้าเหรอ?”

เมื่อเห็นสิ่งที่ฉินจุนพูดอย่างจริงจัง หวังหย่งเซิงก็คิดว่าเขาอยู่ในธุรกิจนี้

ฉินจุนกล่าว “ไม่ใช่ครับ ผมเป็นแพทย์แผนจีน”

“แพทย์แผนจีน”

ทุกคนต่างแสดงความผิดหวัง แพทย์แผนจีนไม่ใช่เรื่องแปลก มีแพทย์แผนจีน 2 คนในหมู่บ้าน ซึ่งทั้งคู่ได้เรียนรู้ฝีมือจากท่านอาจารย์ ไปแต่ละหมู่บ้าน หาเงินได้ไม่มาก

หวังเถี่ยเฉิงริมฝีปากของเขา ร่องรอยของการดูถูกปรากฏบนใบหน้าของเขา

“ฉันคิดว่านายจะเป็นอะไรกันแน่ ที่แท้กลายเป็นหมอ”

“ในสังคมนี้ หมอไม่มีค่าอีกต่อไปแล้ว พวกเขาไร้ความหมาย”

ญาติพี่น้องอีกหลายคนเข้ามาสนใจ และถาม

“เถี่ยเฉิง ตอนนี้นายทำอะไรอยู่เหรอ? ขับ BMW แล้ว เป็นเจ้านายแล้วล่ะสิ?”

หวังเถียเฉิงยิ้มจาง ๆ “ผมไม่ใช่เจ้านายหรอก ผมเป็นแค่ผู้รับผิดชอบ ฉันอยู่ในงานขนส่งตงเฝิงเอ็กซ์เพรส เคยได้ยินใช่มั้ย?”

ทุกคนต่างประหลาดใจ “ตงเฟิงเอ็กซ์เพรส? จริงเหรอ? ขนส่งนี้ดังไปทั่วประเทศ นายทำงานให้กับบริษัทที่มีอำนาจแบบนี้เลยเหรอ?”

หวังหย่งเซิงมีใบหน้าที่สดใสและยิ้ม “การทำงานในบริษัทอะไรกัน ลูกชายของฉันเป็นผู้นำ! คนที่ดูแลตงไห่!”

อันที่จริง หวางหย่งเซิงไม่ได้เก่งอะไรเลย แต่ชาวบ้านไม่เข้าใจ ดังนั้นพวกเขาจึงพูดพล่ามสองสามคำ

“ฮิฮิ ผมไม่ใช่คนใหญ่คนโต ผมทำงานให้คนอื่น เราเป็นหัวหน้าของตงเฟิงเอ็กซ์เพรสเสมอ ผมก็ทำงานให้คนด้วย”

ชาวบ้านดูอิจฉาทันทีเมื่อได้ยิน

“เฝิงกรุป? ตระกูลเฟิงมีชื่อเสียงที่สุดในตงไห่ใช่มั้ย? ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับพวกเขา”

“ฉันได้ยินมาว่าดูเหมือนว่าหลายอุตสาหกรรม มีเครื่องหมายการค้าของเฝิงกรุปด้วยนะ”

“เถี่ยเฉิงมีข่าวดีแล้วนะ สามารถเป็นหัวหน้าของบริษัทชั้นนำขนาดนั้น สุดยอดมาก”