บทที่ 233 ลูกชายเศรษฐี

เซี๋ยต้าหลินรู้สึกเซ็งมาก เวลาอยู่ข้างนอกเขามักจะเป็นคุณชายเอาแต่ใจที่ชอบวางอำนาจบาตรใหญ่ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเหอเนี่ยนอิงแล้วนับว่ายังมีความหวาดเธออยู่บ้าง

เขาจึงทำได้เพียงยอมนั่งทานข้าวอยู่ที่นี่กับฉินจุนแต่โดยดี

เหอเนี่ยนอิงยิ้มอย่างเขินอาย “คุณฉิน ขอโทษด้วยนะคะ ลูกชายของฉันวันๆพอไม่มีเรื่องอะไรก็เอาแต่หนีไปเล่นกีฬา ขายหน้าคุณซะแล้ว ”

ฉินจุนเองไม่ได้ถือสาอะไร “ดีมากเลยนะที่ชอบเล่นกีฬา ดีต่อสุขภาพร่างกายด้วย ”

เซี๋ยต้าหลินเบะปากไม่พอใจ “พวกพี่ก็ไม่ได้แก่กันขนาดนั้น ทำไมคำพูดคำจาเหมือนกับแม่ผมเลย หัวโบราณกันจริงๆ ”

เหอเนี่ยนอิงจ้องตาแข็ง “ใครอนุญาตให้แกเรียกเขาว่าพี่น่ะ ? ไม่มีมารยาท เรียกคุณฉินเดี๋ยวนี้ ! ”

ฉินจุนหัวเราะ “ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอก ”

เซี๋ยต้าหลินนับว่าเป็นเด็กที่ค่อนข้างมีนิสัยตรงไปตรงมาทีเดียว น่าสนใจจริงๆ

เมื่อเห็นท่าทีที่อ่อนโยนของฉินจุน แถมเขายังสามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ค่อนข้างดี เซี๋ยต้าหลินก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อย

“ผมไม่ได้เล่นกีฬาสักหน่อย ฝึกกังฟูจีนต่างหากหละ พูดไปพวกคุณก็ไม่เข้าใจ ”

ฉินจุนหัวเราะอีกครั้ง “โห ? จริงหรอ ฉันก็รู้เรื่องกังฟูอยู่บ้างนิดหน่อยนะ ”

เหอเนี่ยนอิงตาเป็นประกายและไม่ได้คัดค้านอะไร เธอรู้อยู่แล้วว่าฉินจุนรู้จักกังฟู

กังฟูของท่านอาจารย์นั้นเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า หวังจินไห่ศิษย์พี่คนที่สองของเขาหลังจากเรียนรู้ไปแค่ผิวเผิน ก็สามารถเอาชนะทหารทั้งกองทัพได้แล้ว แต่ฉินจุนฝึกอยู่กับอาจารย์ถึง10ปี และวิชากังฟูของเขาต้องเหนือกว่าหวังจินไห่แน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย

เซี๋ยต้าหลินเริ่มสนใจขึ้นมา “พี่รู้จักจริงๆหรอ ? ดี งั้นผมขอแสดงให้พี่ดูหน่อยก็แล้วกัน ”

พูดจบ เซี๋ยต้าหลินก็หยิบตะเกียบขึ้นมาจากโต๊ะ จับปลายตะเกียบไว้ในมือของเขาและกำมือเป็นกำปั้น

หลังจากนั้นก็พุ่งหมัดออกไป

อ้าชช่า !

ทันใดนั้นตะเกียบก็หักทั้งที่ยังไม่แตะโดนอะไรเลย

กระบวนท่าหักตะเกียบ !

ท่าประเภทนี้ขึ้นอยู่กับความเร็วและความแข็งแกร่งของนักชกเป็นหลัก ทำลายตะเกียบด้วยหมัดเดียวได้ เซี๋ยต้าหลินเองก็ถือว่ามีความสามารถอยู่ไม่น้อย และดูเหมือนว่าเขาก็ได้รับการฝึกฝนมาบ้างเช่นกัน

แต่ว่าเรื่องพวกนี้สำหรับฉินจุนนั้นมันเด็กน้อยเกินไปจริงๆ

“ฮ่าๆ ไม่เลวเลยนะ ”

เมื่อเห็นท่าทีที่ไม่ค่อยสนใจของฉินจุน เซี๋ยต้าหลินก็รู้สึกผิดหวังอย่างมาก ดูเหมือนว่าฉินจุนคงจะไม่เข้าใจ

หลังจากนั้นท่าทีของเขาก็กลับมาเบื่อหน่ายเหมือนตอนแรก แม่ของเขาเองก็เหนื่อยจะพูดแล้ว

“เจ้าลูกคนนี้…… “เหอเนี่ยนอิงเองก็หงุดหงิดเต็มที โอกาสดีๆแบบนี้ยังไม่รู้จักรักษาไว้ “ฝีมืออ่อนแอแค่นี้ยังกล้ามาแสดงให้คุณฉินดูอีกนะ ”

ฉินจุนไม่ได้ถือสาอะไร “ไม่เป็นไรครับ ถือว่าแข็งแรงใช้ได้ ไม่เลวเลย ”

เซี๋ยต้าหลินเบะปาก โตกว่าเขาแค่ไม่กี่ปี ทำพูดจาอย่างกับคนแก่อายุ70-80ไปได้

ขณะที่กำลังรับประทานอาหารกันอยู่นั้น จู่ๆเหอเนี่ยนอิงก็พูดขึ้นมา

“คุณนายหวัง เนื่องในโอกาสเราเจอกันเป็นครั้งแรกฉันมีของขวัญจะให้คุณ เป็นสร้อยคอที่ฉันซื้อตอนที่ไปต่างประเทศ ฉันว่ามันเหมาะกับคุณมากๆเลย ”

หวังตงเสวี่ยรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย “หา ? คงไม่ดีมั้งคะ…… ”

ฉินจุนยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอก เธอก็เอาผักดองที่คุณน้าให้มาให้เป็นของขวัญแลกกันสิ ”

หวังตงเสวี่ย : ……

ผักดองมันสมควรให้หรือไงกันเล่า !

คนเขาให้เครื่องประดับมา จะให้เอาผักดองเป็นของขวัญตอบแทนได้ยังไง !

เหอเนี่ยนอิงหัวเราะออกมา “เอาล่ะๆพอแล้ว ฉันชอบกินผักดองที่บ้านตัวเองทำ ”

พูดจบเหอเนี่ยนอิงก็ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ก็มีผู้หญิงสวมชุดสีดำคนหนึ่งเดินเข้ามา

“เสี่ยวลี่ ขึ้นไปชั้นบนเปิดตู้เซฟของฉัน แล้วนำกล่องสีแดงข้างในนั้นมาให้ฉัน ”

“รับทราบค่ะประธานเหอ ”