บทที่ 248 หญิงสาวลึกลับ

ก่อนอื่นเลยการปลูกถ่ายผิวหนังในโรงพยาบาลศัลยกรรมพลาสติกมักจะเอาการปลูกถ่ายผิวหนังจากตัวเอง ผู้หญิงคนนั้นพับแขนเสื้อขึ้นขณะพูดโดยเปิดแขนออก

ผิวแขนของเธอก็เป็นเหมือนกับใบหน้าของเธอ

ไม่ใช่แค่แขน แต่จริงๆ แล้วทุกส่วนของร่างกายเธอก็เป็นแบบนี้ ไม่ใช่แค่หน้าตา มือ เท้า หรือแม้แต่ก้นของเธอก็เป็นแบบเดียวกัน การทำศัลยกรรมพลาสติกจึงเป็นไปไม่ได้

ข่งฝานหลินถอนหายใจ นี่ไม่มีทางไหนที่จะรักษาแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มจาง ๆ เธอมองออกจากการถอนหายใจของข่งฝานหลินว่าโรงพยาบาลนี้ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่เธอก็ชินกับมัน เธอหยิบเงิน 500หยวนออกจากกระเป๋าเงินของเธอแล้ววางลงบนโต๊ะ และเตรียมตัวเดินจากไป

ฉินจุนพูดขึ้นทันทีว่า “โรคนี้รักษาด้วยเงินห้าร้อยหยวนไม่ได้

การเคลื่อนไหวของผู้หญิงที่กำลังจะลุกขึ้นหยุดกะทันหัน จากนั้นเธอก็นั่งลงบนเก้าอี้แล้วมองที่ฉินจุนด้วยความอยากรู้

คุณหมายถึง มันมีทางรักษางั้นเหรอคะ?”

ฉินจุนยิ้มจาง ๆ “แน่นอน ถ้าในมือของผม ไม่มีโรคไหนที่รักษาไม่หาย”

คำพูดของฉินจุนฟังดูเย่อหยิ่งมาก มีแพทย์กี่คนในโลกนี้ที่กล้าพูดว่ารักษาได้ทุกโรคเช่นนี้?

แม้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะดูไม่ค่อยเชื่อ แต่เธอรู้สึกว่า ฉินจุนแตกต่างจากแพทย์คนอื่นๆ เล็กน้อย และเริ่มสนใจในตัวเขา

“งั้นคุณลองว่ามา จะรักษาอย่างไร? ”

ฉินจุนตอบ “ไม่ต้องรีบ ผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะถามคุณก่อน”

ทันทีที่เสียงหายไป ก็มีคนอีกคนหนึ่งอยู่นอกประตู

ชายในชุดลำลองระดับไฮเอนด์เดินเข้ามา เขาดูดีในชุดของเขา รองเท้าหนังเงาเพียงอย่างเดียวมีราคา 50,000 ถึง 60,000หยวน

หมอครับ ผมปวดท้อง ขอยาหน่อย! ”

เมื่อชายคนนั้นทำเช่นนี้ และบนร่างกายมีกลิ่นเหล้า และดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นผลจากอาการเมาค้าง

เขานั่งลงข้างหญิงสาวแล้วพูดว่า “รีบหน่อยเถอะ ผมรีบ”

ทันทีที่นั่งลง เขาก็ได้กลิ่นแปลกๆ บนร่างกายของผู้หญิงคนนั้นทันที และเมื่อมองย้อนกลับมาดูเขาก็ตกใจมาก

“เชี่ย!”

ชายขี้เมารู้สึกรังเกียจผิวของผู้หญิงคนนั้นและรู้สึกขยะแขยง “หน้าตาทุเรศแบบนี้ แล้วยังไม่รู้จักใส่หน้ากากอนามันปกปิดอีก ต้องการให้ผู้คนตกใจตายหรือไง!”

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็กลอกตาและมองไปที่ข่งฝานหลิน

“หมอครับ ตรวจให้ผมทีครับ”

ฉินจุนพูดอย่างเย็นชา “คุณต้องเข้าคิวไปพบแพทย์นะครับ”

ชายคนนั้นขมวดคิ้ว “อาการป่วยของผมมันง่าย ขอยาแก้ท้องเสียให้ผมก็พอแล้ว”

ฉินจุนพูดอย่างเย็นชา “ผมบอกว่า เข้าแถว”

“แม่ง ประสาทหว่ะ เสแสร้งเก่ง”

เมื่อพูดจบชายคนนั้นก็ลุกขึ้นเดินจากไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ ผู้หญิงคนนั้นไม่พูดอะไรสักคำ

ชายผู้นั้นเดินออกจากประตูไป และก่อนที่เขาจะไปไกล ทันใดนั้นก็มีชายชุดดำที่แข็งแกร่งสองสามคนเดินเข้ามา

ชายคนนั้นตกใจ “พวกนายจะทำอะไร…”

คนใส่ชุดดำหลายคนดูเฉยเมย “กล้าที่จะดูหมิ่นประธานหลิว แกมันรนหาความตาย!”

หลังจากพูดเสร็จ คนพวกนั้นก็กดเขาลงกับพื้นและหักที่มือและเท้าของเขา

แน่นอน ฉินจุนและคนอื่นๆ ไม่เห็นสิ่งภายนอก พวกเขาแค่คิดว่าชายผู้นี้หยาบคายเกินไป แม้ว่าเขาจะไม่ยอมไป เขาก็อาจถูกไล่ออกไป

ฉินจุนพูดต่อโดยมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วถาม “เกล็ดเหล่านี้บนร่างกายของคุณปรากฏขึ้นทีละจุดหรือปรากฏทั่วร่างกายตั้งแต่คุณเกิด?”

ผู้หญิงคนนั้นตกตะลึงครู่หนึ่ง ดูเหมือนหมอจะมีความสามารถจริงๆ และเธอก็ตอบประเด็นนั้นทันที

“ปรากฏเป็นทีละจุดค่ะ”

ผู้หญิงคนนี้เมื่อยังเป็นเด็กไม่ใช่แบบนี้ เมื่อเธอยังเด็กมีเพิ่งไม่กี่จุด และเธอคิดเสมอว่ามันคือปาน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเราอายุมากขึ้น รอยประทับแบบนี้จะมีมากขึ้นเรื่อยๆ และครอบคลุมทั่วร่างกายช่วงตอนอายุ 20 ปี

ฉินจุนเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ ครุ่นคิดอยู่นาน