บทที่ 263 ทำไมเป็นเธอได้

“เราลองไปดูข้างหน้า ไม่แน่เขาอาจจะเว้นที่ไว้ให้เราที่แถวหน้า！”

จู้หลินหลินพยักหน้า ก็จะเดินไปหาที่ด้านหน้า กลับกลายเป็นว่ามีชื่อของเธออยู่ที่แถวที่สอง

เธอหันกลับไปพยักหน้าให้คุณย่า ก่อนที่จะนั่งลงไป

ถึงแม้ว่าหญิงชราจะไม่ได้นั่งที่แถวด้านหน้า แต่ก็ปลื้มอกปลื้มใจ อย่างน้อยคนของตระกูลจู้ก็ได้นั่งแถวหน้าซึ่งมันแสดงถึงฐานะของเรา！

ทุกคนต่างเริ่มทยอยกันเดินเข้ามานั่งประจำที่ เมื่อได้เวลาแล้วไฟในงานก็เริ่มดับลง ไฟบนเวทีก็สว่างขึ้น

ภายในความมืดเห็นเงาของคนจำนวนหนึ่งเดินลงมา ทุกคนต่างรู้ดีว่านี่เป็นเหล่าบุคคลสำคัญที่นั่งอยู่แถวหน้า

จู้หมิงเองก็ตื่นเต้นมาก ๆ “คุณแม่ครับ ดูนั่นสิ นั่นใช่ท่านประธานเหอหรือเปล่าครับ！”

หญิงชราพยักหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเธอได้ใกล้ชิดกับบรรดาเศรษฐี พวกเธอตื่นเต้นมากจริง ๆ

นอกจากเมิ่งเหวินกัง ซุนเจี้ยนหมินแล้ว คนอื่น ๆ เธอก็ดูไม่ค่อยออกว่าเป็นใคร

“เอ้ะ？คนนั้นเป็นใครน่ะ？”

มีเงาของผู้ชายคนหนึ่งเดินนำหน้า โดยมีพวกเหอเนี่ยนอิงตามอยู่ด้านหลัง แม้แต่ซุนเจี้ยนหมินที่อยู่ด้านหลังจะยังต้องก้มโค้งเพื่อแสดงความเคารพให้

แต่ว่าดูจากเงาด้านหลังแล้ว พวกเธอกลับดูไม่ออกว่าเป็นใคร

หญิงชราเองก็ส่ายหน้า “ดูท่าทางแล้วน่าจะอายุไม่มาก เมืองตงไห่ของเรามีหนุ่มรุ่นใหม่ที่เก่งกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？”

ดูจากเงาด้านหลังแล้วไม่จะน่าใช่เซี๋ยต้าหลินแน่นอน อีกอย่างต่อให้เป็นเซี๋ยต้าหลิน ก็ไม่มีทางมีฐานะแบบนี้

เมืองตงไห่นี่มีซุกซ่อนคงเก่ง ๆ ไว้มากมาย หยิงชรากับจู้หมิงนั่งอยู่ที่ด้านหลังรู้สึกเกินเอื้อมจริง ๆ แม้แต่เด็กหนุ่มคนนึงพวกเธอยังต้องชะเง้อมอง

ฉินจุนนั่งอยู่ตรงกลางของแถวแรกตามธรรมเนียม โดยมีซุนเจี้ยนหมินและหวังจินไห่นั่งอยู่ด้านข้าง

เหอเนี่ยนอิงเตรียมเดินขึ้นไปบนเวที เพื่อเป็นพิธีกร

……

จู้หลินหลินนั่งอยู่ที่แถวที่สอง เธอค่อนข้างรู้สึกเกร็ง ๆ รอบข้างมีแต่นักธุรกิจที่เธอไม่รู้จัก หรือไม่ก็เป็นผู้นำตระกูลต่าง ๆ ฐานะทางสังคมอยู่สูงกว่าเธอมาก

ทันใดนั้น ก็มีหญิงสาวที่อยู่แถวหน้าคนหนึ่งหันหน้ากลับมาด้วยท่าทางตกใจมาก

“จู้หลินหลิน！ทำไมถึงเป็นเธอล่ะ！”

จู้หลินหลินขมวดคิ้ว “เฉาจิงจิง？”

เฉาจิงจิงคนนี้ เป็นเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของจู้หลินหลิน เป็นลูกคุณหนูเศรษฐี แต่เธอไม่ใช่คนท้องถิ่น เธอมาจากเมืองปังกิ่ง

พอจบมหาวิทยาลัย เฉาจิงจิงก็กลับปักกิ่งไป ทั้งสองคนไม่ได้เจอกันอีกเลยนับตั้งแต่นั้น ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกันที่งานนี้

เฉาจิงจิงหัวเราะอย่างเย็นชา “จู้หลินหลิน หลายปีมานี้ชีวิตเธอก็ไม่ได้ดีอะไรไม่ใช่เหรอ ทำไมได้มานั่งแถวสองล่ะ？”

ถึงแม้ว่าแถวที่หนึ่งกับแถวที่สองจะอยู่ใกล้กัน แต่ว่าฐานะทางสังคมก็แตกต่างกันมาก คนที่จะสามารถนั่งแถวแรกได้จะต้องเป็นบุคคลแถวหน้าจริง ๆ

จู้หลินหลินทำได้เพียงหัวเราะอย่างทำตัวไม่ถูก ถึงแม้ว่าจะภายในใจจะรู้สึกไม่ดี แต่ว่าบ้านของเฉาจิงจิงก็เหนือกว่าบ้านของเธอจริง ๆ

อีกอย่างการที่จู้หลินหลินได้มานั่งที่แถวที่สองก็ไม่ใช่เพราะความสามารถของเธอแต่เป็นเพราะตระกูลเหอจัดที่นั่งให้เธอ เพราะฉะนั้นจู้หลินหลินไม่พูดอะไรดีกว่า

งานกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ฉินจุนหันมามองเห็นจู้หลินหลินเข้าพอดี

“หลินหลิน！”

จู้หลินหลินหันไปมองตามเสียงทันใดนั้นเธอก็ตะลึงไปเลย

“พี่เสี่ยวจุน……”

เมื่อครู่นี้เธอเจอฉินจุนแล้วจะเจอเขาอีกครั้งก็ไม่ได้อะไร เพียงแต่ว่า……

ฉินจุนกลับนั่งอยู่แถวแรก？

แถมยังนั่งอยู่ที่นั่งตรงกลางสุด？

ที่นั่งแถวแรกไม่ใช่ที่ ๆ ใครจะนั่งก็ได้ ไม่อย่างนั้นเฉาจิงจิงคงไม่โอ้อวดใส่จู้หลินหลินแบบนั้น