บทที่ 283 พูดอะไรไร้สาระ

ฉินจุนใช้มือของเขาทุบลงไปบนไม้กฤษณาชิ้นนั้น และพูดกับทุกคนว่า

“แม้ว่าไม้กฤษณาจะมีความหนาแน่นมากกว่าอากาศ แต่ก็มีขนาดที่ไม่ใหญ่มากนัก หลังจากการตกตะกอนตามกาลเวลา ความหนาแน่นของมันก็จะน้อยลงเรื่อยๆและใกล้เคียงกับสภาพอากาศมากขึ้นเรื่อยๆ ”

“ดังนั้น ไม้กฤษณายิ่งเก่าแก่ก็จะยิ่งล้ำค่า เวลาที่จุดไฟยิ่งต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ”

“แต่เราจะเห็นได้ว่าไม้ชิ้นนี้ พวกเราพูดคุยกันเสียงดังขนาดนี้มันยังไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย ดังนั้นไม้ชิ้นนี้จึงเป็นของปลอม ”

หญิงชราขมวดคิ้วเพราะที่ฉินจินพูดก็มีเหตุผลอยู่

ไม้กฤษณายิ่งมีราคาแพง ข้อกำหนดของสิ่งแวดล้อมก็จะยิ่งสูงขึ้น และบางครั้งก็ไม่สามารถพูดเสียงดังหรือแม้แต่ไอได้ ห้องจะต้องปิดสนิท มิฉะนั้น การผันผวนของอากาศเพียงเล็กน้อยอาจทำให้รูปร่างของไม้กฤษณาเสียหายได้

และสิ่งที่เรียกว่าไม้กฤษณาป๋ายฉีสองร้อยปีนี้ ไม่ได้รับผลกระทบจากการพูดเสียงดังเช่นนี้ มันก็แปลกจริงๆ

สีหน้าของลู่ฟานเปลี่ยนไปเล็กน้อย และมีท่าทีโกรธ

“นายพูดบ้าอะไร นายมีความรู้เรื่องของล้ำค่าอย่างไม้กฤษณามากพอหรือเปล่า ? ”

หยางปิงเองก็ยังช่วยลู่ฟานพูดด้วยอีกแรง “บางทีไม้กฤษณานี้อาจจะแตกต่างจากชิ้นอื่นก็ได้ ไม่เช่นนั้นถ้ามันเป็นของปลอม จะสวยงามได้ขนาดนี้ได้ยังไง ? คงมีแค่ควันธรรมดาลอยขึ้นไปบนอากาศเฉยๆแล้วหละ ”

ฉินจุนตอบ “พวกไม้กฤษณาของปลอมเองก็จะมีวัสดุพิเศษของมัน และการที่จะทำให้ควันลดต่ำลงเหมือนของจริงก็ไม่ใช่เรื่องยาก ”

“อย่างเช่น การใช้มูลหมาป่ากับตะกอนของเถ้าถ่าน ก็สามารถทำให้เกิดประสิทธิภาพแบบเดียวกันได้ ”

หยางปิงขมวดคิ้วทันที “ถ้างั้นกลิ่นหอมพวกนี้มาจากไหน ? ”

“ถามเรื่องกลิ่นยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ แค่ใส่น้ำหอมเพิ่มก็จบแล้ว พวกไม้กฤษณาธรรมดา จะทำให้จิตใจสดชื่นและรู้สึกสบายหลังสูดดมเข้าไป แต่ไม้กฤษณาพวกนี้นอกจากมีกลิ่นหอมแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อย่างอื่นเลย ในทางกลับกันการสูดดมเป็นเวลานานจะทำให้รู้สึกปวดหัวเล็กน้อยและฉุนกลิ่นของมันอีกด้วย ”

เมื่อฉินจุนพูดจบ หยางปิงเองก็คิดแบบเดียวกัน เดิมทีแล้วเธอก็มีความรู้เกี่ยวกับไม้กฤษณาอยู่มากเช่นกัน และเธอก็รู้ว่าทุกสิ่งที่ฉินจุนพูดมานั้นเป็นความจริงทั้งหมด แต่เพราะว่ามันเป็นของที่ลู่ฟานตั้งใจเอามาให้ และก็มาหาเธอที่นี่ก่อน คิดว่าลู่ฟานไม่น่าจะเอาของปลอมมาให้เธอ ดังนั้นจึงค่อยมาสงสัยเอาตอนนี้

แต่ตอนนี้ดูๆไปแล้ว ไม้กฤษณาชิ้นนี้เป็นของปลอมจริงๆ ! สิ่งที่เธอสูดดมอยู่ตั้งนานที่แท้ก็คือมูลของหมาป่า !

สีหน้าของหยางปิงแย่มากๆ เหมือนกับว่าไปกินอุจจาระมาและเธอรู้สึกขยะแขยงสุดๆ

เธอหยิบกระถางธูปใบนั้นขึ้นมาและเขวี้ยงลงไปบนพื้นอย่างแรง !

เสียงดังเพล้ง กระถางธูปแตกละเอียด !

กระถางธูปที่แปดเปื้อนไปด้วยมูลหมาป่าเธอไม่ต้องการที่จะใช้มันอีกต่อไปแล้ว

ลู่ฟานหน้าถอดสี รีบเอ่ยว่า “อาจารย์ฉันขอโทษจริงๆค่ะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นของปลอม ฉันก็โดนหลอกเหมือนกัน ! ”

เมื่อฉินจุนได้ยินอย่างนั้น เขาก็ยิ้มบางๆ

“โดนหลอกหรอ ? ฉันว่าไม่ใช่นะ ไม้กฤษณาชิ้นนี้คงจะซื้อมาจากหม่าเหลียงเทียนใช่ไหมหละ ? ”

ลู่ฟานอึ้งไปทันที “นายรู้ได้ยังไง ? ”

เดิมทีลู่ฟานก็เคยได้ยินเรื่องไม้กฤษณาป๋ายฉีอยู่บ้าง ว่ามันอยู่กับหม่าเหลียงเทียน และเธอก็คุยราคาสูงลิ่วไว้เสร็จสรรพแล้วด้วย

เพราะถึงยังไงลู่ฟานเองก็มีเงิน จะจ่ายมากหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อถึงเวลาหม่าเหลียงเทียนกลับคำและบอกว่าไม่ขาย ไม่ว่าจะจ่ายเท่าไหร่ก็ไม่ขาย และก็ไม่ยอมรับสายเธออีกเลย

แม้ว่าลู่ฟานจะโกรธมาก แต่ก็ทำอะไรหม่าเหลียงเทียนไม่ได้ จึงทำได้แค่ไปหาของปลอมมาแทน คิดไม่ถึงว่าจะโดนแฉซะได้

ลู่ฟานพูดจบก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบหันกลับไปถามอย่างรวดเร็ว

“นายจะมาพูดมั่วไม่ได้นะ ไม้กฤษณานี้ประธานหม่า หม่าเหลียงเทียนเป็นคนขายให้ฉัน ”

ฉินจุนหัวเราะอย่างเย็นชา “เอาหละเธอเลิกแสดงได้แล้ว ฉันรู้ว่าหม่าเหลียงเทียนไม่ได้ขายให้เธอ ”

ลู่ฟานหน้าถอดสี “ไอ้บ้า แกรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ขายให้ฉัน ? ”

ฉินจุนหยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากระเป๋ากางเกงแล้ววางไว้บนโต๊ะ