บทที่ 30 เย่หวันเอ๋อ

คนคนนี้ยังหนุ่มแน่นเช่นนี้ ทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้ได้?

อู๋เฟิงเหนียนรีบหมุนตัวในทันที และก็ต้องการตามออกไป

แต่ด้านหลังพลันมีเสียงของฉินจุนดังออกมา

“ให้พวกเขาไป แต่ไม่ได้ให้คุณไป”

ฝีเท้าของอู๋เฟิงเหนียนหยุดชะงัก เหงื่อเย็นๆของทั้งร่างกายไหลออกมา หันหน้าไป กำหมัดแน่น สีหน้าเขียวครึ้ม

“เรื่องนี้ผมจะไม่เอาเรื่องอีกแล้วก็ได้!”

อู๋เฟิงเหนียนยอมรับสภาพแล้ว

ลูกชายถูกทำร้ายจนพิการ เขากลับบอกว่าไม่เอาเรื่องอีก เห็นอย่างชัดเจนว่าไม่กล้าเป็นศัตรูกับฉินจุนอีก

ฉินจุนหัวเราะอย่างเย็นชา “พวกคุณคนตระกูลอู่ ไม่ได้ผิดอยู่ที่อู๋เฉียงและอู๋ฟาง”

“ความผิดของพวกคุณ อยู่ที่ ไม่ควรเป็นหมาให้กับตระกูลซู”

ฉินจุนเดินไปทีละก้าวๆจนถึงตรงหน้าของอู๋เฟิงเหนียน ลดใบหน้าลงมองต่ำไปยังเขา พูดอย่างเยือกเย็น

“ในเมื่อพวกคุณชอบที่จะเป็นหมา ผมก็จะเติมเต็มความต้องการให้คุณ”

มือของฉินจุนตบลงบนไหล่ของอู๋เฟิงเหนียนอย่างเบาๆ ฉับพลันนั้น ทั้งร่างกายของอู๋เฟิงเหนียนเหมือนถูกกินแรง พริบตาเดียวก็ลงไปคุกเข่าที่พื้น สองมือยันพื้นไว้ ข้อมือและหัวเข่ามีความเจ็บปวดกระจายมาในเวลาเดียวกัน

อู๋เฟิงเหนียนร้องอย่างอนาถไม่กี่คำ กระดูกร่างกายของเขาจะเทียบกับอาจารย์ทั้งสองท่านนั้นได้อย่างไร ฝ่ามือนี้ของฉินจุนแทบเกือบจะทำให้เขาสลบไป

ในตอนที่อู๋เฟิงเหนียนมีสติกลับมาอีกครั้ง ลำคอพลันเย็นวาบ โซ่ล่ามหมาก่อนหน้านั้น ถูกฉินจุนใส่ไว้บนลำคอของเขา

สีหน้าของอู๋เฟิงเหนียนเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“คุณทำอะไร! คุณกล้าทำกับผมแบบนี้ คุณไม่กลัวตระกูลซูเหรอ!”

กล้าทำให้เขาอับอายเช่นนี้ อู๋เฟิงเหนียนโกรธเคืองอย่างที่สุด ตระกูลอู๋ของเขาไม่ว่าจะพูดยังไงก็เกี่ยวดองกับตระกูลซูไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นเขาอู๋เฟิงเหนียนเป็นมือขวาของตระกูลซู กิจการจำนวนมากของตระกูลซูล้วนอยู่ในการควบคุมดูแลของเขา ฉินจุนทำอย่างนี้ เห็นชัดว่าไม่ได้เอาตระกูลซูวางไว้ในสายตา!

ความโกรธของตระกูลซู คุณสามารถรับมันได้ไหวเหรอ!

ฉินจุนหัวเราะเย็นชา “ตระกูลซู? ผมเกรงว่าพวกเขาจะไม่กล้ามา”

ฉินจุนหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้อง ตอนที่ถึงหน้าประตู ฝีเท้าก็หยุดลง พูดว่า

“น้าเฝิง ต่อไปถ้าหมากินอะไร ก็ให้เขากินอย่างนั้น ถ้าไม่เชื่อฟังสักเล็กน้อย ผมก็จะเอาชีวิตของเขา”

สิ้นเสียงคำพูดของฉินจุน ทั้งตัวของอู๋เฟิงเหนียนเกิดอาการสั่นเทิ้ม ตกใจจนเหงื่อเย็นๆไหลเต็มทั่วร่าง

มือเท้าถูกฉินจุนทำให้ใช้งานไม่ได้ หมอบคลานอยู่บนพื้น บนลำคอแขวนโซ่ไว้อยู่ โซ่อีกด้านผูกไว้บนกำแพง มองจากไกลๆ ก็เหมือนกับหมาตัวหนึ่งจริงๆ

…

ก็เป็นเช่นนี้ อู๋เฟิงเหนียนถูกฉินจุนเลี้ยงไว้ในบ้าน เหมือนหมาเฝ้าบ้านตัวหนึ่ง

เพียงแต่ว่าน้าเฝิงจิตใจดี ไม่เหมือนกับที่ตระกูลถังทำต่อเธออย่างก่อนหน้านี้ ทุกวันก็ให้อู๋เฟิงเหนียนกินข้าวจนอิ่ม ทำหิวตาย

ตอนค่ำทำอาหารให้ฉินจุน แม้ว่าตอนนี้ในบ้านจะมีเพียงพวกเธอสองคน แต่น้าเฝิงก็ยังคงไม่ได้ทำแตกต่างจากเดิม

คุณชายกินข้าว เธอก็ยืนคอยรับใช้อยู่ด้านข้าง

เห็นว่าคุณชายยังคงชอบกินสันในหมูผัดเปรี้ยวหวานอยู่ น้าเฝิงก็พูดอย่างปลื้มปริ่มว่า

“เฮ้อ จำได้ว่าเมื่อก่อนคุณชาย คุณหนูจู้ ทั้งยังมีคุณหนูเย่ พวกคุณทั้งสามคนชอบกินสันในหมูผัดเปรี้ยวหวานที่ฉันทำที่สุดแล้ว ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ตระกูลเย่เป็นยังไงบ้างแล้ว”

ฉินจุนวางตะเกียบลง แล้วพูดว่า

“น้าเฝิงวางใจได้ ไม่กี่วันนี้ผมก็จะไปหาน้องหวันเอ๋อ”

ในปีนั้นที่ฉินจุนสามารถหลบหนีมาได้ โชคดีที่มีน้องหวันเอ๋อ ทำให้ตระกูลจู้อยู่ตัวแล้ว แน่นอนว่าขั้นต่อไปฉินจุนก็จะต้องไปตามหาน้องหวันเอ๋อ

แล้วก็ เขาให้ซุนเจี้ยนหมินไปสืบหาข่าวแล้ว

ตอนนี้ครอบครัวของเย่หวันเอ๋อใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาทั่วๆไป

ตอนนี้เย่หลงพ่อของน้องหวันเอ๋อไม่ได้ทำงาน หวังเหมยผู้เป็นแม่ทำงานเป็นพนักงานอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

และเย่หวันเอ๋อ ก็ทำงานอยู่ที่คลีนิกแห่งหนึ่ง

สิบปีก่อน ตระกูลฉินถูกทำลาย สาเหตุที่ฉินจุนสามารถหลบหนีออกมาได้ ทั้งหมดล้วนอาศัยความช่วยเหลือของน้องสาวตระกูลเย่