บทที่ 312 อารองกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว

ตอนนี้สีหน้าของฉินจุนค่อนข้างซีด สีเลือดที่ริมฝีปากค่อย ๆ น้อยลง แต่ว่าเขายังคงพยักหน้าด้วยแววตามุ่งมั่น

ข่งฝานหลินเห็นว่าท่าทางของฉินจุนยังดีอยู่ ถึงแม้ว่าจะทำการเจาะเอาเลือดบริสุทธิ์ไปแล้วหนึ่งหยด แต่ก็ไม่ได้มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น ทำให้เขาเบาใจไปไม่น้อย

เขาเจาะเอาเลือดหยดที่สองออกมาอย่างระมัดระวัง

หลังจากเจาะเอาเลือดบริสุทธิ์หยดที่สองออกมา ฉินจุนก็ดูอ่อนแอมาก ๆ ท่าทางของเขาเหมือนกับผู้ที่ที่เพิ่งทำการคลอดลูกอย่างนั้นเลย

“ประคองผมขึ้นหน่อย”

ฉินจุนรู้ดีว่าครั้งนี้มันเป็นการเสี่ยงอันตราย แต่ว่าเพื่อรักษาอาการของอารอง การเสี่ยงอันตรายก็ถือว่าคุ้มค่า

ข่งฝานหลินกับเย่หวันเอ๋อช่วยกันประคองฉินจุนขึ้นมา ฉินจุนในขณะนี้ไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว เหมือนคนที่ป่วยหนัก แต่ว่าก็ยังคงกัดฟันฝืนนำเข็มที่มีหยดเลือดติดอยู่ทั้งสองเล่มออกมา

เข็มเล่มหนึ่งนำไปฝังลงกลางอกของอารอง

พอเข็มเล่นนี้ถูกแทงลงไป อารองก็หมดสติไปทันทีโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าแต่อย่างใด ราวกับว่าถูกฉีดยาสลบ

อาฉินคนรองขมวดคิ้วมุ่น ราวกับรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

ฉินจุนเอ่ย “พลิกตัว！”

ทั้งสองคนรีบเข้ามาจับตัวของอาฉินคนรองพลิกกลับด้าน แล้วก็นำเข็มที่สองแทงลงไปที่หลังหัวใจของเขา

โชคดีที่พวกเขาทั้งสองเป็นอาหลานกันแท้ ๆ ไม่อย่างนั้นคงใช้วิธีการนี้ไม่ได้

พอฝังเข็มทั้งสองเล่มลงไปแล้ว ทันใดนั้นอาฉินคนรองก็ลุกขึ้นนั่งทันทีจากนั้นก็พ่นเลือดสีดำออกมาเต็มปาก

สีหน้าของเขาดูมึนงง แววตาทั้งสองดูว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา เลื่อนลอย

ผ่านไปไม่กี่วินาที ดวงตาของอาฉินคนรองก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นทีละนิด มองสำรวจรอบด้านอย่างมึนงง ชั่วพริบตาความทรงจำตลอดสิบปีก็ประเดประดังเข้ามาในหัวของเขา อาฉินคนรอง รีบหันหน้ากลับไปมองอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นสุด ๆ

“เสี่ยวจุน！”

เมื่อเห็นดวงตาที่ลึกล้ำและการแสดงออกทางสีหน้าที่แน่วแน่ของอโดารอง ฉินจุนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ล้มลงไปบนเตียงก่อนจะสลบไปทันที

อาฉินคนรองรีบพลิกตัวขึ้นมาประคองตัวของฉินจุนเอาไว้ ราวกับว่าเขามีพละกำลังที่ไม่สิ้นสุด

“เสี่ยวจุน！เสี่ยวจุนเป็นอะไรไป！”

ไช่หยานที่อยู่ด้านข้างเห็นแบบนั้นก็ตะลึงตาค้าง เธอตื่นเต้นจนดวงตาแดงก่ำ

“คุณฉิน！คุณอย่าตื่นเต้นไป ที่ฉินจุนเป็นแบบนี้เพราะช่วยคุณไว้ ไม่ได้เป็นอะไร”

ข่งฝานหลินเองก็พยักหน้า “ถูกต้องครับ อาการของคุณฉินจุนไม่ได้มีอะไรร้ายแรง เพียงแค่ร่างกายอ่อนเพลีย ตามหลักการแล้วคงจะต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งปีครึ่งในการฟื้นตัว แต่ว่าดูจากสมรรถภาพทางกายของคุณฉินจุนแล้ว คาดว่าสองเดือนก็น่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมครับ”

เลือดบริสุทธิ์จะถูกสร้างขึ้นมาใหม่เร็วหรือช้านั้น ขึ้นอยู่กับสมรรถภาพทางด้านร่างกายบุคคล ถ้าเป็นร่างกายของคนปกติ ถ้าถูกเจาะเลือดบริสุทธิ์ไปสองหยดแบบนี้ โดยปกติคงจะนอนอัมพาตอยู่บนเตียงแล้ว

แต่ฉินจุนนั้นเหนือมนุษย์ธรรมดาทั่วไปเหมือนเป็นพรสวรรค์ ขนาดเจาะเลือดออกไปแล้ว เขายังสามารถรักษาคนต่อได้ ร่างกายแบบนี้ ความเร็วในการสร้างเลือดบริสุทธิ์จะต้องเร็วมาก ๆ ไม่แปลกใจเลยที่ฉินจุนกล้าที่จะใช้วิธีการนี้

เจิ้งผิงหลงเห็นฉินจุนสลบไปก็รีบเอ่ย

“ตอนนี้ร่างกายของคุณฉินจุนอ่อนแอแบบนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพวกเราตอนนี้เลยคือการรักษาความปลอดภัยให้คุณฉินจุน เรื่องนี้จะปล่อยให้เล็ดลอดออกไปไม่ได้เด็ดขาด”

อาฉินคนรองเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา “คนที่อยู่ในเหตุการณ์พวกนี้ก็เป็นคนสนิททั้งนั้น แต่ว่าต่อให้เป็นคนสนิท ฉันก็ขอเตือนเอาไว้ก่อนเลย ถ้าหากมีข่าวเล็ดลอดออกไป ก็รอรับผลที่จะตามมาได้เลย”

ขณะที่อาฉินคนรองพูดอยู่นั้น ในน้ำเสียงมีความน่าเกรงขาม ต่างกับท่าทางโง่เขลาก่อนหน้านี้ ไช่หยานที่ยืนมองดูด้านข้างยังรู้สึกไม่คุ้นเคย นี่ใช่สามีของเธอหรือเปล่า？

อาฉินคนรองเหลือบไปมองไช่หยาน ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความหดหู่

“เสี่ยวหยาน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอคอยดูแลฉันมาตลอด ลำบากแย่เลย”

สิบปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินเฟยหยูพูดกับเธออย่างจริงจัง ทำเอาเธอตื้นตันจนดวงตาแดงก่ำมีน้ำตาไหลออกมา

ในขณะที่ฉินเฟยหยูกำลังพูดอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีคนเดินเข้ามาจากประตู สีหน้าของเจิ้งผิงหลงก็เปลี่ยนไปทันที เดิมทีเขายนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู แต่เป็นเพราะเมื่อสักครู่ฉินจุนสลบไปทำเอาเขาเป็นกังวล จึงไม่ได้สนใจฝั่งทางนั้น