บทที่ 320 ก็แค่หมาตัวนึง

จู้หลินหลินพูดด้วยสีหน้ามืดมน “ไอ่บ้า! พี่จุ้นเค้าไม่มีวันตายหรอก ไปตามคุณย่ามา ฉันมีเรื่องจะคุยกับย่า!”

เหล่าจางส่ายหัว แต่เค้าก็ยังเข้าไปในห้องแล้วตามนายหญิงมา

นายหญิงอยู่ที่ประตูพร้อมไม้เท้าและถอนหายใจ

“หลินหลิน”

จู้หลินหลินรีบตะโกนขึ้นมาว่า “คุณย่า ปล่อยหนูเถอะ หนูเป็นหลานย่านะคะ!”

นายหญิงพูดอย่างหมดหนทางว่า “หลินหลิน ไม่ใช่ว่าย่าไม่อยากปล่อยให้หนูออกไป หนูเองก็จ้องใจเย็นๆ อย่าโทษย่าที่ใจร้าย แม้ว่าจะเป็นนามสกุลจู้ แต่ไม่ช้าก็เร็วจะต้องแต่งงาน คุณลุงของหนูเอง เค้าก็มีลูกชายที่เก่งมาก เค้าจะเป็นคนที่มาสืบทอดตระกูลของเรา”

จู้หลินหลินไม่ได้พูดอะไร เธอรู้สึกหงุดหงิด

เธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าคุณย่าของเธอจะพูดแบบนี้

แม้ว่าจู้หลินหลินจะเป็นผู้หญิง แต่เธอก็สนับสนุนตระกูลจู้อย่างสุดใจมาเสมอ

ในตอนแรกจู้หมิงก็รังแกเธอตลอด หลังจากที่ย่าของเธอกลับมา เธอยังคงเพิกเฉยต่อเรื่องก่อนหน้านี้และรวมทั้งสามบริษัทเข้าด้วยกัน

แม้แต่ถังเสินหมายเลข 2 เองเธอก็มอบมันให้กับตระกูลอย่างไม่เห็นแก่ตัว

แต่สิ่งที่ได้กลับมามันคืออะไร มันคือความโลภ!

จู้หมิงต้องการครอบครองหุ้นทั้งหมดของเธอและควบคุมบริษัททั้งหมด คุณย่าของเธอเองก็สนับสนุนเค้า

แม้ว่าจู้หลินหลินจะถูกขังไว้ แต่คุณย่าของเธอก็ไม่สนใจเรื่องนี้เลย

จู้หลินหลินผิดหวังกับตระกูลนี้จริงๆ

“คุณย่า ย่าจำเรื่องที่ย่าทำกับหนูในวันนี้เอาไว้เลย ถ้าหนูออกไปได้ หนูจะไม่ใช่คนของตระกูลจู้อีกต่อไป”

นายหญิงก็อ้าปากของเธอขึ้นมา เธอต้องการที่จะพูด แต่ในที่สุดเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

จู้หลิงหลิงเองก็เป็นผู้หญิง แม้ว่าจะไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้น เธอก็ยังต้องการที่จะแต่งงาน

ตอนนี้ธุรกิจอันรุ่งโรจน์ของตระกูลจู้ มันจะต้องไม่ตกไปอยู่ในมือของคนอื่น

เมื่อเหล่าจางเห็นว่านายหญิงไม่พูดอะไร สีหน้าของเค้าก็มีรอยยิ้มเยาะเย้ยขึ้นมา “คุณหนูจู้ ใจดำเกินไปแล้วนะครับ ถ้าท่านประธานจู้ไม่สั่ง มันก็ไม่มีใครเอาตัวคุณหนูออกไปจากที่นี่ได้นะครับ ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูสิครับ”

หลังจากที่เหล่าจางพูดจบ ที่ประตูทางเข้ามันก็มีเสียงของผู้ชายที่ดังขึ้นมา

“ลอง งั้นก็ลอง”

เมื่อได้ยินแบบนี้ พวกเค้าต่างก็ตกตะลึงแล้วมองไปตามเสียง มันมีเพียงแค่ฉินจุนเท่านั้นที่ยืนอยู่ที่ประตู!

สีหน้าของนายหญิงกับเหล่าจางก็เปลี่ยนไป “ทำไมแกถึงยังมีชีวิตอยู่!”

การปรากฏตัวของฉินจุน มันทำให้พวกเค้าประหลาดใจจริงๆ

จูหลินหลินที่อยู่ในห้องเองก็ได้ยินเสียง แต่เธอไม่สามารถมองเห็นฉากข้างนอกนี้ได้เลย

“พี่เสี่ยวจุน! พี่เสี่ยวจุน พี่ใช่ไหม!”

“ฉันเอง หลินหลิน ฉันมาช่วยเธอแล้ว”

เพราะแบบนี้เอง ฉินจุ้นที่กำลังจะเดินเข้ามาข้างใน เหล่าจางก็ลุกขึ้นขวางและพูดอย่างเย็นชาว่า

“คุณเข้าไปไม่ได้! ที่นี่คือบ้านของตระกูลจู้ มันไม่ใช่ว่าใครจะบุกเข้ามาก็ได้!”

“บุก?” ฉินจุนก็ล็อคมือและคอของเหล่าจางด้วยนิ้วทั้งห้าของเค้า เหล่าจางหายใจไม่ออก สีหน้าของเค้ามันดูไม่ได้เลย มือทั้งสองข้างของเค้ามันจับข้อมือของฉินจุนจนแน่น ไม่ว่าเค้าจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม เค้าก็ดิ้นไม่หลุด

ฉินจุ้นก็พูดขึ้นมาอย่างเย็นชา

“แกมันเป็นก็แค่หมาของจู้หมิง แกกล้าที่จะมาดูถูกฉัน? ก่อนหน้านี้ตอนที่ตระกูลจู้ให้ฉันเป็นหมา ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแกไปขอทานอยู่ที่ไหน! หมาน้อยเอร้ย แกกล้าที่จะทำแบบนี้กับหลินหลิน แกนี่ไม่กลัวตายเลยจริงๆ! ”

หลังจากพูดจบ ฉินจุนก็บีบนิ้วทั้งห้าของเค้าดังคลิก จากนั้นเหล่าจางก็ถูกฆ่าตายในทันที!