บทที่ 356 นายคิดว่านายเป็นใคร!

ฉินจุนกวาดสายตาไป ค่อยๆมองไป ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความเยือกเย็น และดวงตานั้นราวกับว่าจะทำให้อุณหภูมิรอบๆลดไปหลายองศา

“ฉันต้องพูดอย่างไงกับนายนะ กล้ามาก่อเรื่องวุ่นวายในที่ของฉัน นายจะเอายังไง?”

ฉินจุนยิ้มและพูดออกมา “งั้นไหนนายลองบอกมาสิว่านายจะเอายังไง??”

เลี่ยงเกอยิ้มและถามออกมาว่า “นายกล้าถามฉัน? ไม่รู้ว่านายรู้จักกับเหมาเกอหรือไม่ ฉันกับเหมาเกอรู้จักกัน ไม่เชื่อนายจะลองดูอีกทีก็ได้!”

เหมาเกอ?

ฉินจุนทำหน้าเหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่พูดออกมา

ฉินจุนยิ้มและพูดออกมาว่า “ได้ ฉันให้เวลานายสองสามนาทีในการโทรไปเรียกคนมา เมื่อเรียกเสร็จแล้วฉันค่อยจัดการนาย”

ฉินจุนคิดแล้วคิดอีกจึงโทรไปหาต้วนเป่าตง

ตอนแรกเขาก็คิดที่จะลงมือเอง แต่วันนี้เป็นวันที่เขาเพิ่งจะได้เจอกับญาญ่าครั้งแรก ขืนลงมือไปแบบนั้นมันอาจจะรุนแรงเกินไป ให้คนอื่นลงมือจะดีกว่า

ไม่นาน ต้วนเป่าตงกับหลงอี้ฮุยก็มาถึง นำรถมาทั้งหมด 6 คัน คนทั้งหมดมีประมาณ 50-60 คน และล้อมรอบสะพานเอาไว้

ต้วนเป่าตงรู้ว่าคนพวกนี้ก็เป็นแค่พวกขอทาน เขาจึงไม่ได้ไปเอาอะไรกับพวกเขามาก แค่ทำอาชีพนี้ก็ทำให้คนอื่นรำคาญไม่น้อยแล้ว ต้วนเป่าตงเองจึงไม่อยากที่จะมาเอาเรื่องเอาราวกับพวกเขา

และคนพวกนี้ฆ่าตายไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร ดังนั้นจึงไว้ชีวิตพวกเขาไว้

แต่คิดไม่ถึงจริงๆว่าคนพวกนี้มันจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว พวกเขากล้ามาทำให้คุณฉินขุ่นเคือง แน่นอนว่าไม่มีใครที่จะช่วยพวกเขาได้

เมื่อเห็นว่ามีคนมามากมายขนาดนี้ เหล่าขอทานก็ตื่นตระหนกทันที

“เลี่ยงเกอ เอาอย่างไงดี?”

เลี่ยงเกอตะโกนออกไป “จะกลัวบ้าอะไร! พวกเราเองก็มีไม่น้อย ถ้าจะต้องสู้กันขึ้นมาจริงๆแล้วจะทำไม! รีบโทรหาเหมาเกอเร็ว ให้เขามาที่นี่เดี๋ยวนี้!”

ต้วนเป่าตงเดินลงมาที่ใต้สะพาน “คุณฉิน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ฉินจุนพยักหน้า “ไม่เป็นอะไร แต่น้องสาวของฉันถูกทำให้ตกใจจนกลัว”

เมื่อเห็นสาวน้อยที่อยู่ข้างกายของฉินจุน ต้วนเป่าตงก็หันหน้ากลับมาและจ้องมองไปที่เลี่ยงเกอด้วยสายตาของความโกรธ

“พวกแกมีตาหามีแววไม่ กล้ามาทำให้คุณฉินไม่พอใจอย่างนั้นเหรอ?”

เลี่ยงเกอที่เป็นหัวหน้าของขอทานกลุ่มนี้ ดังนั้นเขาจึงมีความกล้ามากกว่าคนอื่นๆ

เขาตวาดออกมาและชี้ไปที่หน้าของต้วนเป่าตง

“อย่ามาคุยเลย แกคิดว่าแกเป็นใคร ฉันรู้จักกับเหมาเกอนะ อีกเดี๋ยวเหมาเกอก็จะมาถึงแล้ว เชื่อไหมว่าแกจะถูกเหมาเกอฆ่าตายอย่างง่ายดาย?!”

มุมปากของต้วนเป่าตงกระตุก เขาหัวเราะออกมาทันที

“ดี! ฉันแหละอยากรู้จริงๆว่าต้วนเป่าตงของนายจะฆ่าฉันยังไง!”

ต้วนเป่าตงเองก็มีอารมณ์ขึ้นมาแล้วเช่นกัน ตอนแรกเขาไม่เห็นขอทานพวกนี้อยู่ในสายตา คิดไม่ถึงเลยว่าขอทานพวกนี้จะโอหังกันมากขนาดนี้

ผ่านไปสองนาทีก็มีรถอีกหลายคันขับมาจอดที่ใต้สะพาน

รถที่มานั้นมีราคามากกว่าของต้วนเป่าตงมาก ทำให้รถของต้วนเป่าตงดูเด็กไปเลย

รถที่เพิ่งจะขับมาจอดล้วนเป็นรถที่มีราคาประมาณ 8-9 แสนหยวน

ต้วนเป่าตงเบะปาก ขอทานพวกนี้มันรวยจริงๆ

ชายร่างสูงผมสีเหลืองเดินลงมาจากรถ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นสุรา เดินโซซัดโซเซ

“ใครกันวะที่กล้ามาอวดดีในถิ่นของฉัน?”

สีหน้าของต้วนเป่าตงจริงจังขึ้นมาทันที เขาพูดออกไปอย่างเยือกเย็น

“เจ้าหมาน้อย ตอนนี้เก่งกล้าขึ้นมากเลยนะ?”

เมื่อได้ยินคำเรียกว่าเข้าหมาน้อย คิ้วของเหมาเกอก็ขมวดขึ้นมาทันที

ในตอนที่เขาเพิ่งจะเริ่มมีอิทธิพล คนอื่นๆก็มันจะเรียกเขาว่าหมาน้อย แต่นี่มันก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ตอนนี้ใครๆก็เรียกเขาว่าเหมาเกอไม่ใช่เหรอ?

ใครที่กล้ามาเรียกเขาว่าหมาน้อยมันจะต้องตาย