บทที่ 381 แสกนลายนิ้วมือ

จอห์นรับกล่องมาและทำหน้างงเล็กน้อย ของที่มีมูลค่ามากมายขนาดนี้ไม่น่าจะถูกบรรจุอยู่ในกล่องธรรมดาๆแบบนี้ กล่องนี้เป็นกล่องโลหะที่มีชั้นกระจกใสเพียงชั้นเดียว

จอห์นสังเกตมันอยู่นาน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากตรงไหนก่อน

“นี่….ฉันจำไม่ได้แล้วว่าจะเปิดมัยได้อย่างไร หรือจะทุบมันเลย ดีไหม?”

หวังหยุนแยกมันกลับคืนมาทันที “ทำแบบนั้นไม่ได้ ทับทิมนะไม่ใช่เพชร มันเปราะบางมาก ถ้าหากไม่ทันนะวังและไปทำมันแต่กเข้าจะทำอย่างไง และอีกอย่างกล่องสวยๆแบบนี้ทุบแตกไปก็เสียดายแย่ ตอนที่นายไปซื้อมาเขาไม่ได้สอนวิธีเปิดอย่างนั้นเหรอ?”

“ฉันจะลองดู”

จอห์นหยิบกล่องกลับมาอีกครั้ง เขาเริ่มใช้แรงในการเปิดมัน ตอนนี้ใบหน้าของเขาแดงก่ำ

ฉินจุนพูดออกมาอย่างเหนื่อยใจ “มันไม่ได้เปิดอย่างนั้น”

เจียงนานาพูดขมวดคิ้วและพูดออกมาว่า “นายรู้ได้ไง？นายไม่ได้เป็นคนซื้อมา แล้วจะมาพูดได้ไง อย่างน้อยจอห์นก็ซื้อของขวัญมาให้ป้าหวัง แล้วนายไม่เห็นจะซื้อของขวัญมาสักชิ้นเลย?”

จู้หลินหลินรีบพูดออกไปทันทีว่า “พวกเขาไม่ได้เจอกันครั้งแรกสักหน่อย ไม่เห็นจำเป็นจะต้องซื้อของขวัญอะไรมาให้เลย….”

หวังหยุนหันมาและพูดว่า “ทำไมมันจะไม่จำเป็น ฉันคิดว่ามันจำเป็นมาก การให้ของขวัญก็เหมือนกับการแสดงน้ำใจอย่างหนึ่ง ไม่ว่าจะเอาอะไรมามันก็ยังดีกว่ามามือเปล่าไหม? ของขวัญชิ้นนี้เป็นของที่จอห์นเป็นคนซื้อเอามาให้ ถ้าหากเขาทำมันพังมันก็เป็นเรื่องของเขา”

ฉินจุนพูดออกมาว่า “เขาเป็นคนซื้อมา? คุณมั่นใจเหรอ?”

จอห์นยังคงใช้แรงเพื่อเปิดกล่องๆนั้นแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง สุดท้ายเขาก็ต้องล้มเลิก พักผ่อนเล็กน้อย หันมามองที่ฉินจุนและพูดออกมาว่า

“ฉันซื้อแล้วจะทำไม ได้ยินมาว่านายเองก็กำลังจะจีบน้องจู้อยู่เหมือนกันใช่ไหม? ตอนแรกก็คิดว่านายจะเป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัว แต่ตอนนี้ดูแล้วนายมันก็ไม่เห็นมีอะไรอะ”

ฉินจุนเหลือบมองจอห์นอย่างเฉยเมยด้วยใบหน้าดูถูกเหยียดหยาม

“คู่ต่อสู้? นายเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่เคยคิดจะแข่งกับนายตั้งแต่แรกแล้ว เนื่องจากนายไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ”

ถ้าพูดถึงเรื่องที่ฉินจุนจะไปเป็นคู่แข่งกับใคร ยังไงก็ไม่มีทางที่คนอื่นจะเอาชนะเขาได้

และยิ่งเป็นคนอย่างจอห์น มันไม่เหมาะสมกับเขาจริงๆ

หวังหยุนหยิบกล่องนั้นมาอีกครั้ง ดูไปพร้อมกับพูดออกมาว่า

“แน่นอนว่าเขาไม่ใช่คู่แข่งของนาย ของที่มีมูลค่ามากมายขนาดนี้ฉันเองก็เพิ่งจะได้รับเป็นครั้งแรก เหลือแต่จะเปิดมันออกมาอย่างไง เราลองไปหาในเน็ตกันดูไหม?”

เจียงนานาเองก็โน้มตัวไปมองเพื่อช่วยเหลือ

“กล่องนี้มันต้องเปิดอย่างไงกันแน่?”

“ไปหาไขควงมา!”

“เอาไขควงมาก็ไม่มีประโยชน์ ด้านบนกล่องมันไม่มี”

“ดูสิตรงนี้มีรอยตะเข็บ แต่มันเล็กมากเลย เอามีดปอกผลไม้เล็กๆมางัดมันก็คงจะออกแล้ว”

“พวกนายระวังหน่อยนะ อย่าทำทับทิมของฉันแตกหละ!”

“……”

เมื่อเห็นคนเหล่านี้ใช้แรงในการเปิดกล่อง ฉินจุนก็ไม่รู้จะพูดอะไร เดินออกไปด้านหน้าและหยิบกล่องนั้นมา

สีหน้าของหวังหยุนเปลี่ยนไปทันที “จะทำอะไร นี่มันไม่ใช่ของของนาย นายจะเอามันไปได้ยังไง! นายอย่าทำของของฉันพังนะ!”

เจียงนานาก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที “นายจะทำอะไรของนาย อย่าไปทำให้ทับทิมข้างในมีรอยเชียวนะ มีรอยแค่นิดเดียวราคาก็ตกไปหลายแล้ว นายมีปัญญาชดใช้ไหม!”

เมื่อทั้งสองคนพูดจบ ฉินจุนก็พลิกกล่องที่อยู่ในมือ กดนิ้วหัวแม่มือลงในกลไกด้านล่าง เพื่อเปิดโดยระบบจดจำรอยนิ้วมือ

แกร๊ก

กล่องถูกเปิดออก

หลังจากที่กล่องถูกเปิดออก ทุกคนก็ตกตะลึง สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

การเปิดกล่องต้องเปิดด้วยลายนิ้วมือ นั่นก็แสดงว่าทับทิมที่อยู่ด้านในเป็นของฉินจุน!