บทที่ 403 เหมือนสุนัขกก็ไม่ปราน

ฉินจุนไม่สนใจ และพูดกับเจ้าของสุนัข

“ไม่มีปัญหาอะไรมาก รักษาได้ทันทีที่นี่”

หลังจากพูดจบ ฉินจุนก็หันหูสุนัข และหลังจากถูหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็เอามืออีกข้างลูบหลังตามขนของมัน

ไม่กี่นาทีต่อมา ฉินจุนหันอุ้งเท้าของสุนัข แล้วใช้เข็มสีเงินเจาะฝ่าเท้าของมัน หลังจากนั้น สุนัขก็หยุดจามทันที เหยียดลิ้นออกและกระดิกหาง ราวกับว่ามันมีอาการดีขึ้นในทันใด

โกลเด้นรีทรีฟเวอร์เขย่าร่างกายของมันอย่างรุนแรง ถูกับฉินจุนไปมา ราวกับแสดงความกตัญญู

ทุกคนในกลุ่มผู้ชมก็หัวเราะเยาะ “รักษาสัตว์ได้ดีขนาดนี้ ยาจีนเหมาะกับการเป็นสัตวแพทย์จริง ๆ ”

“ฮ่า ๆ ถูกต้อง ในความคิดของฉัน ไม่ต้องเป็นแพทย์แผนจีนแล้ว เป็นสัตวแพทย์ และให้ประโยชน์แก่สัตว์น่าจะดีกว่า”

“ฝากโรคของมนุษย์ไว้กับแพทย์ชาวตะวันตกของเรา และโรคของสัตว์เป็นของคุณ!”

“…”

ทุกคนเยาะเย้ยอย่างรุนแรงในกลุ่มผู้ชม โดยคิดว่าฉากของฉินจุนที่ดูแลสัตว์เป็นเรื่องตลกมาก และพรุ่งนี้ต้องเป็นข่าวใหญ่แน่ ๆ

อย่างไรก็ตาม เมื่อโกลเด้นรีทรีฟเวอร์เขย่าร่างกายของมันในตอนนี้ ขนสุนัขจำนวนมากก็ลอยขึ้นไปในอากาศ หยางเวยแพ้ขนสุนัข ดังนั้น ตอนนี้เขาจามอย่างรุนแรง และตอนนี้มันบ่อยมากขึ้น

“ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว … ฮัดชิ้ว!”

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยางเวยก็เต็มไปด้วยจมูกและน้ำตา และเขาก็นั่งยอง ๆ บนพื้น จามไม่หยุด

หลังจากจามไปนับสิบครั้ง ใบหน้าของหยางเวยก็แดง และผิวของเขาดูน่าเกลียดมาก ในเวลานี้ เขาเกือบจะพูดไม่ออก คุกเข่าลงกับพื้น จามซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ชวีถิงรีบไปข้างหน้า “หยางเวย! คุณเป็นอะไรมั้ย? ฉันควรทำยังไงดี? มียารักษาโรคภูมิแพ้รึเปล่า?”

ในเวลานี้ หยางเวยจามอย่างแรง เขาจะแพ้ยา เขาก็ไม่สามารถกินมันได้ เว้นแต่จะฉีดเข้าไป แต่ยารักษาภูมิแพ้ที่ฉีดกลับไม่ตรงจุด ถ้าคุณไม่รู้ว่าจะต้องกินอีกนานแค่ไหน หากพาไปโรงพยาบาลใช้เวลานานแน่นอน ตอนนั้นหยางเวยน่าจะหายใจไม่ออก

ชวีถิงตื่นตระหนก ใบหน้าของเธอดูน่าเกลียดมาก

พิธีกรก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “ได้โปรดคุณฉินจุนช่วยเหลือเขาที!”

ชวีถิงขมวดคิ้ว “ไม่ต้อง! ต้องให้ตายก็ไม่ต้องให้เขาช่วย!”

“ฮัดชิ้ว แค่ก ๆ ฮัดชิ้ว!”

การจามของหยางเวยนั้นมาพร้อมกับอาการไอ และน้ำมูกก็มีเลือดปน และดูรุนแรงมาก

หยางเวยยื่นมือออกอย่างแรง และชี้ไปที่ฉินจุน ซึ่งหมายถึงขอให้ฉินจุนช่วยเหลือ!

ชวีถิงขมวดคิ้ว ท่าทางของเธอตื่นตระหนก เพราะนั่นคือแฟนของเธอ

“ได้! หมอฉินจุน ช่วยด้วย!”

ฉินจุนยิ้มจาง ๆ และเดินไปหาหยางเวย

ในขณะนั้น หยางเวยคุกเข่าลงกับพื้น ใช้สองมือหนุนพื้น จมูกและน้ำตาของเขาไหลออกมา และเขาไม่สามารถลืมตาได้เลย

ฉินจุนพลิกหูและลูบหลังใบหูเบา ๆ

อีกมือหนึ่งตามคอของเขา และนวดเอวของเขา ซึ่งเป็นเทคนิคเดียวกับการนวดโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ในตอนนี้

และหยางเวยก็นอนอยู่บนพื้นในเวลานี้ เหมือนสุนัขจริง ๆ

ฉากนี้ทำให้ทุกคนในกลุ่มผู้ชมหัวเราะ

โดยเฉพาะบรรดาแพทย์ที่ถูกเยาะเย้ยเมื่อครู่นี้ ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจเจตนาดีของฉินจุน เขารักษาสุนัข และโดนคนดูถูก

นี่เพื่อการเผชิญหน้าแบบฟันต่อฟัน!

ในเวลานี้ ฉินจุนใช้วิธีการเดียวกันนี้ในการรักษาโรคของหยางเวยก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างพากันเยาะเย้ย โดยกล่าวว่าแพทย์แผนจีนมีความเท่าเทียมกับสัตวแพทย์

ตอนนี้ หยางเวยได้เปรียบสุนัขโดยตรง

ที่น่าทึ่งคือ หลังจากการนวดของฉินจุน เป็นเวลาน้อยกว่าสามสิบวินาที อาการจามของหยางเวยก็บรรเทาลงทันที!

ฉินจุนหยิบมือของหยางเวย และแทงมันด้วยเข็มเงิน เหมือนกับการฝังเข็มของสุนัขในตอนนี้

เย็บเพียงครั้งเดียวก็ได้ผลในทันที