บทที่ 406 ปรมาจารย์ฉิน

แม้ว่าฉินจุนจะดูไม่แข็งแรงเท่าเยว่เฉิงกัง แต่เขาก็ยังให้ความรู้สึกที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ผู้ป่วยเมาเรื้อรังลูบแขนของเขาและนอนบนเตียงด้วยท่าทางเศร้าโศก

ฉินจุนหยิบเข็มเงินออกมาหกเข็ม แล้วเจาะจุดสำคัญที่ด้านหลังศีรษะของเขา

เมื่อจิ้มเข็มเงินหกเข็มลงไป ใบหน้าของผู้ป่วยเมาเรื้อรังก็เปลี่ยนไปในทันใด และเขาก็เริ่มที่อาเจียนต่าง ๆ ค่อย ๆ ออกมาจากท้อง

อาเจียนตกลงไปในอ่างที่ฉินจุนเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ และมันก็เป็นสีดำ และเต็มไปด้วยแอลกอฮอล์

ฉินจุนกล่าวว่า “ผู้จัดงานยังอยู่ในระดับเล็กน้อย มันยุติธรรมที่จะนำผู้ป่วยสองคนนี้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ แม้ว่าผู้ป่วยทั้งสองจะมีอาการต่างกัน แต่พวกเขาทั้งหมดมีปัญหาเกี่ยวกับกระเพาะอาหาร”

อาหารที่ผู้ป่วยเมาเรื้อรังกินจะเข้าสู่กระเพาะเพื่อหมักเป็นแอลกอฮอล์ ซึ่งไม่เหมือนกับกระบวนการย่อยอาหารของคนปกติร่างกายขาดฮอร์โมนบางชนิด ซึ่งสามารถวินิจฉัยได้หากรักษาโดยแพทย์แผนตะวันตก

ผู้จัดงานหลายคนบนอัฒจันทร์ดูตกตะลึง พวกเขาไม่คิดว่านี่เป็นผู้ป่วยสองรายจะเป็นเหมือนกัน แต่พบโรคที่รักษาไม่หายสองโรค ฉินจุนเอ่ยแบบนี้พวกเขารู้สึกละอายใจมาก

หลังจากที่ผู้ป่วยเมาเรื้อรังอาเจียนแล้ว ฉินจุนก็สั่งยาให้เขาด้วย แต่ยาก็ไม่ได้ทำให้เขาทรมาน มันถูกบดและให้เขากินไปโดยตรง

ไม่กี่นาทีต่อมา อาการของผู้ป่วยเมาเรื้อรังก็หายไป และคนทั้งหมดก็ตื่นขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้นมาก

“แพทย์อัจฉริยะ ขอบคุณมากครับแพทย์อัจฉริยะ! ขอบคุณมากครับ!”

ทันใดนั้น เสียงปรบมือดังสนั่นจากผู้ชม!

แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญบนอัฒจันทร์ก็ยืนขึ้นปรบมืออย่างตื่นเต้น

คิดว่ามันไม่มีอะไรให้ดูในการแข่งขันนี้ แต่ไม่ได้คาดหวังว่ายอดฝีมือหนึ่งคนมาปรากฏตัว

ทันใดนั้นมีคนในกลุ่มผู้ชมพูดว่า “คุณคิดว่าเขาดูเหมือนปรมาจารย์ฉินมั้ย?”

“ปรมาจารย์ฉิน? ปรมาจารย์ฉินที่การประชุมใหญ่การแพทย์แผนจีนเหรอ?”

“ไม่มีทาง ปรมาจารย์ฉินยังเด็กขนาดนี้เลยเหรอ?”

“พวกคุณลืมไปเหรอว่าปรมาจารย์ฉินอายุน้อยกว่าสามสิบปีนะ เมื่อได้รับการแนะนำให้รู้จักกับทีวี แพทย์คนนี้ก็มีนามสกุลว่าฉิน มันเป็นเรื่องบังเอิญรึเปล่าที่เขาเชี่ยวชาญด้านการแพทย์?”

“เมื่อคุณพูดแบบนั้น ฉันคิดว่าเขาค่อนข้างคล้ายกับปรมาจารย์ฉิน ท่าทางที่เขาพูด ทัศนคติและการกระทำของเขานั้นคล้ายกันมากจริง ๆ ”

“ปรมาจารย์ฉิน? ปรมาจารย์ฉินใช่มั้ย?”

“…”

ฉินจุนเห็นใครบางคนในกลุ่มผู้ชมเห็นตัวตนของเขา ยิ้มจาง ๆ และออกจากเวทีโดยตรง

แม้ว่าจะไม่มีสื่อในที่เกิดเหตุ แต่ก็ยังหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่หลายคนใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายวิดีโอ ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะไม่มีใครรู้จัก

หลังจากที่ฉินจุนจากไป เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายใน เขาจึงส่ง WeChat ไป โดยบอกว่าเย่หวันเอ๋อร์ว่าให้รับรางวัลแทนเขา

ฉินจุนยิ้ม นี่ถือได้ว่าเป็นการสนองความปรารถนาของเย่หวันเอ๋อร์ที่จะคว้าแชมป์ได้ใช่มั้ย?

เมื่อฉินจุนกำลังจะออกจากสถานที่ ทันใดนั้นก็มีเสียงเยือกเย็นมาจากข้างหลังเขา

“หยุด!”

ฉินจุนหันศีรษะ และเห็นเฉินหยวนกำลังยืนอยู่ข้างหลังอย่างเฉยเมย กอดอก ท่าทีของเธอดูบูดบึ้ง

“คุณเฉิน มีธุระอะไร?”

เฉินหยวนเดินไปหาฉินจุน และถามว่า “ทำไมจู่ ๆ คุณถึงจากไปในทันที คุณอ่อนข้อให้ฉันเหรอ?”

ฉินจุนตกตะลึงครู่หนึ่ง “เข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้พยายามอ่อนข้อให้คุณหรอก แค่กลัวว่าจะถูกจำได้

เฉินหยวนแค่นเสียงอย่างเย็นชา “คุณยอดเยี่ยมมาก คุณมีความสุขมากไหมที่คุณชนะฉัน?”

ฉินจุนยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ฉันไม่ได้ต้องการชนะ ฉันแค่รักษาอาการป่วยตามปกติ”

เฉินหยวนกัดฟัน “ฉันไม่สน ท่าทีของคุณทำให้ฉันไม่พอใจ คุณต้องชดเชยให้ฉัน”

ฉินจุนพูดไม่ออก จะให้ตอบแทนยังไงดีล่ะ?

ผู้หญิงไม่มีเหตุผลจริง ๆ

“เอาล่ะ คุณต้องการให้ฉันทำอะไร เลี้ยงข้าวเหรอ?”

จู่ ๆ เฉินหยวนก็ลืมตาขึ้น มองไปที่ฉินจุน และกล่าวว่า

“เป็นแฟนของฉัน”