บทที่ 41 ป้ารอง

ฉินจุนได้ยินข่าวใหม่จึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาซุนเจี้ยนหมิ่นทันที

“พี่ชาย มีอะไรให้ช่วยไหม？”

“ช่วยตรวจสอบหน่อยว่าตอนนี้ ถังหมิ่นคุณหนูคนที่สองของตระกูลถังอยู่ตงไห่ไหม？

“โอเค ได้เรื่องอย่างไร ผมจะรีบติดต่อกลับไป”

เรื่องแบบนี้ ให้ซุนเจี้ยนหมิ่นช่วยจะเป็นสิ่งที่มีประโยชน์มากที่สุดอย่างแน่นอน ไม่ถึงห้านาทีซุนเจี้ยนหมิ่นก็โทรกลับ

ฉันพบที่อยู่ที่ถังหมิ่นอาศัยอยู่ตอนนี้แล้ว

ฉินจุน รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าป้าคนที่สองจะยังอยู่ในทะเลจีนตะวันออก

ตอนเด็กๆ ถังหมิ่นและฉินจุนมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก สองพี่น้องพึ่งพากันดั่งชีวิต และติดต่อกันเสมอ

แม้ว่าจะไม่ได้เจอกันมาสิบปีแล้ว แต่ความสัมพันธ์ก็ไม่เสื่อมคลาย

ฉินจุนมาที่หมู่บ้านตามที่อยู่ที่ซุนเจี้ยนหมิ่นส่งให้เพื่อตามหาบ้านของถังหมิ่น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ประตูก็เปิดออก และผู้หญิงที่คุ้นเคยก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขา

แม้ว่าจะไม่ได้เจอหน้ากันมาสิบปีแล้ว ป้ารองก็แก่กว่าเดิมมาก แต่ก็รู้ได้ว่าเป็นใคร

เพียงแต่ว่าถังหมิ่นจำฉินจุนไม่ได้

“คุณคือ……”

“ป้ารอง ผมชื่อเสี่ยวจุน”

ตะหลิวในมือของถังหมิ่นหล่นลงพื้น ปากของเธออ้ากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“เสี่ยวจุน! เธอคือเสี่ยวจุน!? เธอยังมีชีวิตอยู่ สวรรค์มีตา!”

ถังหมิ่นร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น และจับมือของฉินจุนแล้วรีบลากเขาเข้าไปในห้อง

เมื่อเห็นความตื่นเต้นของป้า หัวใจของฉินจุนก็อบอุ่น เลือดข้นกว่าน้ำ

“ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ เสี่ยวจุนเป็นอย่างไรบ้าง”

ฉินจุนกล่าวว่า “ป้าที่รอง ไม่ต้องกังวล ผมได้เรียนรู้ทักษะทางการแพทย์จากอาจารย์ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา และชีวิตของผมก็โอเคประมาณหนึ่ง เงินที่ป้าให้ ผมได้รับแล้ว”

ถังหมิ่นปาดน้ำตาของเธอ “เอาล่ะ เธอมีความสามารถในการตั้งหลัก กลับมาคราวนี้ มาอาศัยอยู่ที่บ้านป้านะ หลินเยวี่ยเหยาลูกพี่ลูกน้องของเธอก็อยู่บ้านป้านี่แหละ ตอนนี้ทำงานในโรงพยาบาลเพื่อประชาชน เดี๋ยวอีกไม่กี่วันป้าจะไปหาเธอ เพื่อสร้างความสัมพันธ์ ลองดูว่าจะเข้าไปทำงานในโรงพยาบาลได้ไหม!”

“เอ่อ……”

ฉินจุนรู้สึกท้อแท้เล็กน้อย ด้วยทักษะทางการแพทย์ระดับโลกของเขา โรงพยาบาลขนาดเล็กจะรับเขาได้อย่างไร ？ พวกที่เป็นผู้เชี่ยวชาญในโรงบาลนั้น ถึงเป็นลูกศิษย์เขา แต่ยังจัดว่าโง่”

ฉินจุนทำได้แค่ยิ้มรับความอบอุ่นของป้ารอง

“นั่งลง แล้วป้ารองจะทำอาหารให้เธอกิน!”

หลังจากพูดคุยไม่กันเพียงกี่คำ ถังหมิ่นก็หยิบวัตถุดิบจำนวนมากออกมาจากตู้เย็นและเตรียมทำอาหาร

ฉินจุนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นมองดูเฟอนิเจอร์ภายในบ้าน

แม้ว่าจะไม่ต่ำมาก แต่ก็เป็นของเก่าทั้งหมด

ในฐานะที่ถังหมิ่นเป็นคุณหนูคนที่สองของตระกูลถัง คุณภาพชีวิตไม่ควรเป็นเช่นนี้

ตอนนั้นถังหมิ่นมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

บนฝาผนังของบ้านป้ารองมีรูปครอบครัวสามคน ป้ารองดูแก่ เธออยู่กับผู้ชายที่ดูมีอายุและสุขุม

หญิงสาวร่างผอมในภาพ น่าจะเป็นลูกของครอบครัวป้ารอง เธอชื่อหลินเยวี่ยเหยา

พูดไป พวกเขาเป็นเพื่อนเล่นกันตอนเด็กๆ แต่ไม่ได้เจอกันมาสิบปีแล้ว เลยไม่รู้ว่าเธอเปลี่ยนไปแค่ไหน

ไม่นานประตูก็เปิดออก หลินเยวี่ยเหยาใส่รองเท้าส้นสูงถือกระเป๋าของเธอเดินเข้าไปในบ้าน

เมื่อเห็นฉินจุนนั่งอยู่บนโซฟา เธอก็ขมวดคิ้ว

“คุณเป็นใคร？”

ถังหมิ่นรีบเข้ามาและพูดว่า

“เยวี่ยเหยา นี่คือลูกของป้าใหญ่พี่เสี่ยวจุน”

หลินเยวี่ยเหยาผงะไป ขมวดคิ้วและพูดว่า