บทที่ 410 ถึงจุดนั้นก็หยุด

เฉินหยวนต้องการให้ฉินจุนทำตัวเป็นเศรษฐีธรรมดา ๆ ไม่ใช่คนรวยมาก

การแสดงเกินจริงเกินไป ง่ายที่จะถูกเปิดเผย

ฉินจุนหมดหนทาง คำขอของเฉินหยวนค่อนข้างยาก เศรษฐีหลายล้านจะทำได้อย่างไร? เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาเป็นมหาเศรษฐี

มีเพียงเหล่าฝูเท่านั้นที่เชื่อในฉินจุน ในกลุ่มผู้ชมนี้ เพราะประธานเถียนตกลงให้กับรถของเขา ไม่ว่าจะเป็นของจริงหรือไม่ เขาจะต้องดูอย่างแน่นอน

เหล่าฝูตัดสินใจแล้ว แม้ว่าจะไปที่ร้าน 4s แล้วขายหน้า เขาก็จะต้องไปเพื่อถามสักหน่อย

หลังจากที่ทุกคนทานอาหารไปสองสามคำแล้ว บทสนทนาก็เริ่มขึ้นเล็กน้อย โต้วหมิงหยางกล่าวทันที

“เราพบพี่ฉินกันครั้งแรก ดื่มฉลองหน่อยมั้ย?”

เฉินหยวนมองไปที่ฉินจุนด้วยสายตาที่สงสัย เธอไม่รู้ว่าฉินจุนจะดื่มได้หรือไม่ เธอจึงไม่กล้าเห็นด้วย

ฉินจุนกล่าว “ได้”

เฉินหยวนรีบพูด “ดื่มให้น้อยลง แฟนของฉันเป็นคนดื่มธรรมดา ดังนั้นพวกนายอย่ามอมเหล้าเขานะ”

“ฮ่าฮ่า ไม่ต้องเป็นห่วง หยุดแค่นี้แหละ”

มีเหล้าขาวไม่กี่ขวด ทุกคนมีแก้วเล็ก ๆ

โต้วหมิงหยางลุกขึ้นก่อน และพูดกับฉินจุน

“พี่ฉิน คุณสามารถหาแฟนที่สวยอย่างเฉินหยวนได้ เธอสวยจริง ๆ ดื่มอีกสักหน่อยคงไม่เป็นไร? มา ฉันจะดื่มให้คุณ”

โต้วหมิงหยางยื่นมือออกมาโดยมีใบหน้าที่ยิ้มแย้ม มีทัศนคติที่ดีเมื่อเขาลุกขึ้นไปดื่มยินดี ฉินจุนหยิบแก้วขึ้นมาและดื่มกับเขา

หลังจากนั้น เติ้งเจียก็ยืนขึ้น “มาเลยพี่ฉิน เฉินหยวนเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ฉันจีบเฉินหยวนติดแล้ว พวกเรามาชนสักแก้วได้มั้ย?”

ฉินจุนยิ้ม “ตกลง”

ดื่มกับเติ้งเจียด้วย

เฉินหยวนขมวดคิ้วและพูดว่า “เฮ้ พวกนายคงจะไม่มอมเขาใช่มั้ย คอเขาไม่แข็งเท่าไหร่ พวกนายจะมอมเขาเยอะขนาดนั้นได้ยังไง?”

ชายอ้วนตัวใหญ่ยืนขึ้นข้างโต้วหมิงหยาง พูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ต้องห่วง พวกเรามีสติ ทุกคนต้องมีช่วงเวลาที่ดีในการรวมตัวกันครั้งแรก มันคือผองเพื่อนทั้งหมด คุณไม่สามารถปฏิเสธได้ใช่มั้ย พี่ฉิน?”

ฉินจุนยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน “คุณพูดถูก ดื่มนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก”

เฉินหยวนรีบดึงฉินจุน และพูดด้วยเสียงต่ำ

“คนอ้วนคนนี้ชื่อเหล่าไป๋ เขาเป็นเด็กหลังห้องของชั้นเรียน อย่าไปสู้กับเขา!”

เหล่าไป๋ผู้นี้เป็นตำนานในโรงเรียนแพทย์ของพวกเขา เขาดื่มเหล้าขาวได้ถึงหนึ่งกิโลกรัม ถึงจะเมา คนเดียวดื่มกับผู้ชายทั้งชั้นเรียน คอของเขาแข็งมาก ดูท่าทีของเขาคนนั้นก็สามารถมองออกได้

ร่างกายของฉินจุน ถ้าคุณดื่มกับเขา คาดว่าคุณจะถูกดึงลงมาในอีกไม่นาน

เฉินหยวนกังวลว่าฉินจุนจะดื่มมากเกินไป และจงใจขวางเขา

เหล่าไป๋หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาแล้ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขี้เล่น

“เฉินหยวน เธองี่เง่าเกินไป นี่เป็นการเจอกันครั้งแรกของเพื่อนฝูง ให้เขาดื่มหน่อยไม่ได้เหรอ? เพื่อน ๆ ต้องดื่มกันหลายแก้ว อย่ากลัว ใช่มั้ยพวกเรา?”

ฉินจุนหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา “ถูกต้อง ชน”

หลังจากพูดจบ ทั้งสองก็ดื่มมัน

เฉินหยวนขมวดคิ้ว และไม่สามารถพูดอะไรได้

ทันทีที่วางแก้วเหล้าลง เหล่าไป๋ก็รินอีกแก้วให้ฉินจุนทันที

“พี่ครับ ผมแสดงความนับถือคนอื่น ต้องสามแก้วติดกัน มา พวกเรามาดื่มสามแก้วกัน”

เฉินหยวนขมวดคิ้วอีกครั้ง “เหลาไป๋ ทำอะไร อย่าเยอะนัก”

เหล่าไป๋พูดขึ้น “ทำไม เหล้าสามแก้วเยอะนักเหรอ? ถ้าพี่ฉินกลัว ไม่ดื่มก็ได้”

หลังจากพูดเสร็จ เหล่าไป๋ดื่มแก้วสามแก้วด้วยตัวเอง แล้วนั่งลงด้วยท่าทางโกรธ

เฉินหยวนพูดไม่ออก เพื่อนร่วมชั้นเหล่านี้มุ่งเป้าไปที่ฉินจุนมากเกินไป แม้ว่าพวกเขาจะผลัดกันเล่น แต่ตอนนี้ เหล่าไป๋ก็กำลังโจมตีเขาเช่นกัน ใครจะไปทนได้

ฉินจุนยิ้มไม่สนใจ เหล้าสามแก้วที่อยู่ข้างหน้าเขาและดื่มจนแห้ง