บทที่ 419 ครอบกระบอกไม้ไผ่

ไม่นานเหยาเหยาก็ซื้อกระบอกไม้ไผ่กลับมาเต็มคันรถ จะรักษาคุณปู่ทั้งทีเธอจะชักช้าไม่ได้ เธอซื้อกระบอกไม้แผ่นทุกประเภททุกชนิดจากร้านขายยาจีนชั้นนำ เพื่อให้ฉินจุนได้เลือกสรร

จริง ๆ แล้วกระบอกไม้ไผ่เหล่านี้ก็ใช้ได้ทั้งหมดนั่นแหละ เขาให้ชายชราลงไปนอนฟุบบนเตียง ถอดเสื้อผ้าออกให้หมดไม่เว้นแม้แต่กางเกงใน

เหยาเหยาและเหลยหงต่างออกไปกันหมด ภายในห้องเหลือเพียงท่านอาจารย์หมอเหยียนกับฉินจุน

ขณะนี้ท่านอาจารย์หมอเหยียนแพทย์ระดับประเทศผู้สูงส่งกลายมาเป็นผู้ช่วยของฉินจุน คอยเป็นลูกมือ

ฉินจุนหยิบกระบอกไม้ไผ่ขึ้นมา นำสำลีแอลกอฮอล์ที่เผาไหม้เช็ดเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่อย่างรุนแรงหลายสิบวินาที

ท่านอาจารย์หมอเหยียนขมวดคิ้ว เขาเคยเห็นการครอบแก้ว โดยปกติเขาแค่จะเช็ดด้านในกระบอกเบา ๆ เท่านั้นเอง

วิธีการนี้จะทำให้ไม่เหลืออากาศภายในกระบอก และก็จะทำให้สามารถครอบแก้วได้

แต่ทว่าฉินจุนนั้นเช็ดแล้วเช็ดอีก ขนาดว่าภายในกระบอกไม้ไผ่ติดประกายไฟแล้วเขาก็ยังเช็ดต่อ การกระทำแบบนี้ทำเอาท่านอาจารย์หมอเหยียนงงจนต้องเกาหัว

ฉินจุนเองก็ไม่ได้อธิบาย เขาทำกระบอกไม้ไผ่ที่ติดไฟไปครอบบริเวณจุดฝังเข็มของชายชรา

ทันใดนั้น กระบอกไม้ไผ่ก็กลายเป็นสีแดง ค่อย ๆ มีควันลอยออกมา

จากนั้นฉินจุนก็ทำแบบเดิม นำกระบอกไม้ไผ่ครอบลงไปทั้งร่างกายของชายชรา

ทั้งร่างกายมีจุดฝังเข็มทั้งหมด 108 จุด กระบอกไม้ไผ่จึงครอบติด ๆ กัน เรียงกันตลอดร่างกายของชายชรา

จากนั้น ฉินจุนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เช็ดเม็ดเหงื่อที่ไหลออกมาบนหน้าผาก แล้วเอ่ย

“กระบอกไม้ไผ่ปกตินั้นมีพลังไม่พอ จำเป็นต้องใช้กระบอกไม้ไผ่ร้อน ๆ ถึงจะสามารถดุงความร้อนในร่างกายของท่านอาวุโสออกมาได้ ！”

ท่านอาจารย์หมอเหยียนทำสีหน้าอย่างเข้าใจในทันที ที่แท้ก็เพราะเหตุนี้นี่เอง

หลังจากทำการครอบแก้วแล้ว ชายชราก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกเหมือนมีคนดึงอยู่ทั้งแผ่นหลัง

“สุดลมหายใจเข้าลึก ๆ ครับ แล้วค่อย ๆ ปล่อยออกช้า ๆ ”

ชายชราสูดลมหายใจเข้าไป หายใจออกช้าๆ เขาพยายามหายใจเข้าให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดที่หลังของเขา

ขณะที่ชายชราหายใจอยู่นั้น เห็นได้เลยว่ามีควันออกมาจากปากของเขา

ชายชรานั้นไม่ได้สังเกต แต่ท่านอาจารย์หมอเหยียนนั้นเห็นอย่างชัดเจนจึงเอ่ยถาม

“ควันนี่เกิดอะไรขึ้นหรือครับ？”

“มันคืออากาศที่เป็นพิษในร่างกาย”

“ภายในร่างกายของคนไข้มีสิ่งสกปรกเยอะมาก นอกจากการครอบกระบอกไม้ไผ่แล้ว ยังจำเป็นต้องอาศัยการปรับลมหายใจเพื่อขับออกมา”

ท่านอาจารย์หมอเหยียนออกอาการตกใจ “ท่านอาวุโสไห่ ปรับลมหายใจถอนพิษเป็นด้วยเหรอครับ？”

ฉินจุนยิ้ม “ใคร ๆ ก็สามารถปรับลมหายใจถอนพิษได้ เป็นแต่ต้องปรับวิธีการหายใจนิดหน่อยก็ทำได้แล้ว เพียงแต่ว่าภายในร่างกายของคุณไม่ได้มีพิษหรือของเสียมากมายขนาดนั้น จึงดูไม่ออก”

ท่านอาจารย์หมอเหยียนพยักหน้าอย่างเข้าใจ ได้ถกเถียงทักษะการแพทย์กับท่านปรมาจารย์ฉินนี่ได้รับความรู้มากมาย

ปัง ปัง ปัง ！

ทันใดนั้นกระบอกไม้ไผ่ก็แตกออกมาทีละอัน ภายในมีควันลอยออกมา ส่งกลิ่นเน่าคละคลุ้งไปทั่ว

หลังจากแตกออกมา กระบอกไม้ไผ่ก็ตกลงพื้น แผ่นหลังของชายชราก็กลายเป็นสีดำไปหมด

ดำไปหมดจนมันดูน่ากลัวมาก ๆ

ชายชราพยายามใช้แรงในการพลิกตัว รู้สึกเหมือนหลังตัวเองไร้ความรู้สึกไปหมดแล้ว เขานอนเองลงก่อนจะถอนหายใจออกมา

“นานแล้วที่ไม่ได้รู้สึกโล่งสบายแบบนี้ ท่านปรมาจารย์ฉิน ท่านเก่งสมคำร่ำลือจริง ๆ ก่อนหน้านี้เป็นเพราะผมตาถั่วดูถูกท่าน”

ฉินจุนเอ่ย “โรคนี้ของคุณจำเป็นต้องใช้ระยะเวลายาวในการพักฟื้น ถ้าหากคุณไม่ปรับวิถีการกิน มันก็จะเป็นไปเรื่อย ๆ ”

“ผมจะออกสูตรยาให้คุณ อันหนึ่งเป็นสูตรยา ส่วนอันหนึ่งสูตรอาหาร”

“มีทั้งยาเสริมและอาหารเสริม ยังไงก็เห็นผลครับ”

ท่านอาวุโสไห่หนิงนอนอ่อนแรงอยู่บนเตียง เอ่ยอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ท่านอัจฉริยะหมอฉิน ต่อไปท่านถือเป็นผู้มีพระคุณของผม สิ่งที่ท่านพูดมา ผมจะส่งให้คนไปทำตามทันทีครับ！”

ถึงแม้ว่าจะอ่อนแรงขนาดนี้ แต่ว่าชายชราก็อยากจะเอ่ยคำขอบคุณออกมา