บทที่ 437 เข้าซื้อกิจการ

ใบหน้าของเฉินเค่อเอ๋อร์เปลี่ยนไป “นายว่าฉันว่าอะไรนะ? นายบอกว่าฉันกระจอก?”

ผู้จัดการหวังแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา “ทำไม ฉันพูดผิดเหรอ? หน้าตาก็ดีอยู่หรอกนะแต่กระจอก ผู้หญิงกระจอกยิ่งน่ากลัว”

ฉินจุนไม่ฟังอีกต่อไป เหลือบมองที่ผู้จัดการ และพูดเบา ๆ

“นี่มันมากเกินไปแล้วนะ? ถ้านายไม่ให้ฉันเข้าไป ทำไมต้องมาดูถูกคนอื่นด้วย?”

ผู้จัดการหวังเย้ยหยัน “ทำไม คนกระจอกไม่ยอมให้ใครพูดถึงเลยเหรอ? ร้านอาหารของเรามีกฎนี้ นายเข้าไปไม่ได้ แล้วยังไงล่ะ ถ้านายไม่พอใจ นายสามารถไปกินที่อื่นได้นะ”

เฉินเค่อเอ๋อร์โกรธมาก เธอไม่เคยเห็นผู้จัดการร้านอาหารที่หยิ่งผยองขนาดนี้มาก่อน!

“นายนี่มันวางมาดเก่งจริง ๆ นะ วันนี้ฉันต้องกินข้าวที่นี่!”

ฉินจุนก็มีอารมณ์เช่นกัน ผู้จัดการคนนี้ทำได้ดีตามกฎ แต่เขาไม่พอใจกับความเย่อหยิ่ง การประชด และการเสียดสีระหว่างความต่าง

“เรียกหัวหน้าของนายมาหน่อย”

ผู้จัดการหวังเย้ยหยัน “หัวหน้าเหรอ? ฉันจะบอกให้นะฉันนี่แหละหัวหน้า นี่คือร้านอาหารที่พ่อของฉันเปิด ฉันคือนายน้อยในทิวทัศน์ที่สวยงามนี้! ยังจะหาเจ้านายอยู่มั้ย? ฮ่า ๆ ๆ …”

ไม่แปลกใจเลยที่ผู้จัดการคนนี้หยิ่งจองหอง ปรากฏว่านี่คือร้านอาหารของเขา เขาเป็นแค่ผู้จัดการที่นี่ เขาจึงสามารถฆ่าเวลาได้

ฉินจุน เยาะเย้ย “เป็นร้านอาหารของนายเหรอ? งั้นก็ดี”

เดิมทีฉินจุนยังคงมีระงับทางจิตใจเล็กน้อยในการจัดการเขา เนื่องจากเป็นร้านอาหารของเขา อย่างนั้นเขาก็จะไม่เกรงใจแล้ว

หลังจากพูดเสร็จ ฉินจุนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และกดหมายเลขของเมิ่งเหวินกัง

เมิ่งกรุปเป็นบริษัทจัดเลี้ยงชั้นนำในจังหวัด อย่างไรก็ตาม อาหารและเครื่องดื่มทั้งหมดต้องมีความสัมพันธ์กับเมิ่งกรุป มิฉะนั้นจะไม่สามารถดำเนินการต่อได้

“ศิษย์น้อง นี่เมิ่งเหวินกัง!”

นี่คือเบอร์โทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเมิ่งเหวินกัง ซึ่งเปิดตลอด 24 ชั่วโมง

“นายรู้จักร้านอาหารชื่อจิ่นซิ่วหลี่มั้ย เป็นร้านที่อยู่ในเมืองหลวงของจังหวัด?”

เมิ่งเหวินกัง ผงะไปครู่หนึ่ง “ฉันรู้ ภัตตาคารหนึ่งเดียว ค่อนข้างมีชื่อเสียงและมีระดับ”

ฉินจุนพยักหน้า “ภายใน 20 นาที ฉันต้องการสัญญาซื้อร้านอาหารนี้”

“อืม ไม่เกินยี่สิบนาทีสิบนาที”

หลังจากพูดจบ เมิ่งเหวินกังก็วางสายไป

ผู้จัดการหวังมองดูท่าทางจริงจังของฉินจุน และทันใดนั้นก็หัวเราะ

“ฮ่า ๆ ๆ … ตลกมากใช่มั้ย? สัญญาซื้อกิจการของเรา นายจะซื้อของเราเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า … นายตลกมาก รู้มั้ยว่าพ่อของฉันเป็นใคร?”

“การซื้อกิจการของครอบครัวเรา อย่าพูดเลยว่านายจะจ่ายได้หรือเปล่า แต่ถ้านายสามารถจ่ายได้ นายคิดว่าพ่อของฉันจะขายมันมั้ย?”

“ในเมืองหลวง นายใหญ่เหรอ …”

ขณะที่ผู้จัดการหวังกำลังพูด ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

ผู้จัดการหวางขมวดคิ้ว สีหน้ากังวลเล็กน้อย และจู่ ๆ ก็มีลางสังหรณ์เป็นลางไม่ดีเมื่อเห็นหมายเลขผู้โทร

“สวัสดีครับพ่อ?”

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ก็มีเสียงคำรามดังสนั่น

“จะบ้าเหรอ! ไปรังแกทำไม!”

หูของผู้จัดการหวังต่างก็ส่งเสียงพึมพำ และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“พ่อ เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นครับ?”

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่ง และพ่อของฉันก็อ้าปากค้าง

“ร้านอาหารของเราถูกซื้อไปแล้ว”

“อะไรนะ!” ผู้จัดการหวังดูตกใจ “พ่อ มันเป็นของครอบครัวเราจะถูกขายได้ยังไง? พ่อขายมันได้ยังไง?”

ผู้จัดการหวังบ่นอย่างสิ้นหวัง “อีกฝ่ายคือคนที่ฉันไม่สามารถรุกรานได้ ถ้าฉันไม่ขายมัน ฉันก็มีแต่จะรอให้มันล้มละลาย แกนี่มันเป็นขยะจริง ๆ ไม่ช่วยทำให้ดีขึ้นยังจะทำลายมันอีก!”

“ในอนาคตครอบครัวของเราจะไม่มีธุรกิจทำ แกไปหางานทำด้วยตัวเองซะ!”

ผู้จัดการหวังตกตะลึง ใบหน้าของเขาดูน่าเกลียดอย่างยิ่งขณะถือโทรศัพท์ และฟังเสียงบี๊บที่วุ่นวายในโทรศัพท์

ซื้อไปแล้วจริงเหรอ?