บทที่ 498 ให้อาคารที่ยังไม่เสร็จ

ฉินจุนไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจมากนัก ท้ายที่สุด ไม่มีธุรกิจใดที่ผิด นักธุรกิจกลุ่มนี้ โดยเฉพาะอสังหาริมทรัพย์ กำลังคิดหาวิธีทำเงินเท่านั้น

ดังนั้นเขาจึงได้รับโอกาสให้ชาวบ้านได้บ้านใหม่ หรือให้ราคาที่สมเหตุสมผลกับชาวบ้านก็เพียงพอ ราคาต่อตารางเมตร ไม่ควรต่ำกว่าหนึ่งหมื่นหยวน

ซุนจงเซิ่งสัญญา แล้วเขาก็ส่งฉินจุนกลับไป

หลังจากที่ฉินจุนจากไป เลขาสาวเมื่อครู่นี้ก็กลับมานี้ เธอได้จัดเสื้อผ้าของเธอแล้ว และรีบช่วยพยุงซุนจงเซิ่งยืนขึ้น และถาม

“คุณซุน เราต้องการชดเชยชาวบ้านในหมู่บ้านเหลียนฮวาในราคาเดิมจริง ๆ เหรอ?”

เดิมพวกเขาชนะราคาเสนอซื้อที่ต่ำมาก หากได้รับการชดเชยในราคาปกติ บริษัทของพวกเขาจะสูญเสียเงินอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้มีคนมาขู่ ถ้าไม่เปลี่ยนก็กลัว จะถูกกำจัด

ตอนนี้พวกเขารู้สึกว่า หลงอี้ฮุยคุ้นเคยกันดี เขาน่าจะเป็นคนอันธพาล คนนี้ไม่ธรรมดา

ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้ารุกรานง่าย ๆ

ซุนจงเซิ่งส่ายหัว “ไม่เสียเงิน เสียบ้าน”

เลขาสาวหญิงขมวดคิ้ว “บ้านเหรอ? บ้านไม่ถูกเลย ถ้าได้บ้านมาตรฐานมา เราจะยังขาดทุนอยู่!”

ซุนจงเซิ่งแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา “ใครบอกว่าเราต้องการให้บ้านมาตรฐานกับพวกเขา มาทุบวงแหวนที่สามข้างนอกกันเถอะ มีอสังหาริมทรัพย์จงเซิ่งเฟสสอง จำได้ใช่มั้ย?”

เลขาสาวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “อาคารที่ยังสร้างไม่เสร็จนั่นน่ะเหรอ?”

“ใช่”

ข้างถนนวงแหวนรอบที่สามใกล้อ่างเก็บน้ำ มีอสังหาริมทรัพย์จงเซิ่งเฟสสอง เดิมทีบ้านสร้างมาอย่างดี แต่เนื่องจากระดับน้ำในอ่างเก็บน้ำสูงขึ้น พื้นดินจึงอ่อนตัว และรากฐานทั้งหมดไม่มั่นคง ดังนั้น โครงการไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปล่อยมันไป

โปรเจ็กต์นั้นเสียเงินไปมากมาย และไม่สามารถเอาคืนได้

ซุนจงเซิงกล่าวว่า “พอดีเลย พวกเราก็แค่เอาอันนั้นให้ไป ไม่เช่นนั้นตึกทรุดโทรมของเรามันจะอยู่อย่างนั้นตลอดไป หากเป็นแบบนี้ ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาได้ พวกเราก็จะได้ประหยัดเงินไปอีกก้อน”

เลขาสาวกังวลเล็กน้อย “แต่รากฐานของอาคารนั้นไม่มั่นคง ถ้ามันพังลงมาจริง ๆ …”

ซุนจงเซิ่งเยาะเย้ย “นั่นเป็นเหตุสุดวิสัย มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน มานี่สิ เรายังทำเรื่องของเราไม่เสร็จเลย …”

ด้วยเหตุนี้ ซุนจงเซิ่งจึงดึงเลขาหญิงคนนั้นมาไว้ในอ้อมแขนของเขา

เลขาสาวทำเสียงเขิน ๆ และมีเสียงสปริงดังขึ้นอีก

…

เมื่อเขากลับมาที่โรงพยาบาล พ่อของหวังตงเสวี่ยได้ใส่เฝือกของเขาแล้ว และเธอได้รับโทรศัพท์ เมื่อเธอนั่งอยู่ในรถของฉินจุน หลังจากที่เธอออกจากโรงพยาบาล

พ่อหวังฟังอยู่ครู่หนึ่ง และสีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงอย่างมากในทันใด

“ตงเสวี่ย ตอนนี้บริษัทอสังหาริมทรัพย์ได้ไปที่หมู่บ้านของเราอีกครั้ง โดยบอกว่ามีอสังหาริมทรัพย์ใหม่เข้ามาแทนที่ และสถานที่ตั้งก็อยู่บนอ่างเก็บน้ำปาอี”

ดวงตาของหวังตงเสวี่ยเป็นประกาย “จริงเหรอ? ราคาบ้านเหนืออ่างเก็บน้ำปาอีแพงมากใช่มั้ย? ดูเหมือนว่าจะมากกว่าสองหมื่นหยวนต่อตารางเมตร!”

พ่อหวังพยักหน้า คงจะจริง พวกเขาพาหัวหมู่บ้านไปดูบ้าน แล้วเราเข้าไปได้เลย

ฉินจุนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ดูเหมือนว่าซุนจงเซิ่งจะค่อนข้างคุ้นเคย และประหยัดแรงของฉินจุนที่จะลงมือครั้งที่สอง

ตอนนี้บ้านพังลงแล้ว หวังตงเสวี่ยและคนอื่น ๆ ก็รีบย้ายบ้านกัน ออกจากบริษัทอสังหาริมทรัพย์จงเซิ่งได้หาที่ใหม่ไว้ให้ชาวบ้านเหลียนฮวาไว้แล้ว เหตุผลหลักคือพวกเขาต้องการทำการรื้อถอน จึงตอนรีบย้ายออกไป

หวังตงเสวี่ยและครอบครัวของเธอย้ายไปอยู่บ้านใหม่ข้ามคืน คืนนั้นบ้านเก่าถูกทำลาย และหมู่บ้านเหลียนฮวาถูกรื้อถอนราบลงกับพื้น

หลังจากเข้าบ้านใหม่ ครอบครัวของหวังตงเสวี่ยค่อนข้างตื่นเต้น ท้ายที่สุด มันเป็นห้องที่ปิดทึบ และไม่จำเป็นต้องตกแต่ง ดังนั้นพวกเขาจึงย้ายเข้ามาพร้อมกระเป๋า

หลังจากกลับถึงบ้าน หวังตงเสวี่ยก็โทรหาฉินจุนเป็นพิเศษ เพื่อมาเลี้ยงอาหารค่ำให้เขา

“พี่เสี่ยวจุน เราอยากขอบคุณคุณในทุกอย่างในหมู่บ้านของเราในครั้งนี้”

เหล่าหวังก็ยิ้มเช่นกัน ปากของเขายิ้มจนจะหู และการมีบุตรเขยที่มีคุณธรรมเช่นนี้ให้เกียรติใบหน้าของเขาจริง ๆ

เมื่อหวังตงเสวี่ยกำลังทำอาหาร เธอเปิดก๊อกน้ำ

ด้วยเสียงแค่กอย่างกะทันหัน หัวก๊อกก็หลุดออก

หวังตงเสวี่ยขมวดคิ้ว “คุณภาพของก๊อกน้ำนี้แย่เกินไปรึเปล่า แค่นี้ก็พังแล้วเหรอ?”

แม่ของหวังตงเสวี่ยค่อนข้างใจดี และพูดว่า “พังก็พังสิ การตกแต่งของนักพัฒนาจะดีแค่ไหนกันเชียว กลับไปพวกเราเปลี่ยนอันใหม่ที่คุณภาพดีก็จบแล้ว”