บทที่ 500 นายคิดมากเกินไปแล้ว

ซุนจงเซิ่งตะลึงงัน ชี้ไปที่บุคคลด้านล่างและก่นด่า

“แกทำอะไร! หยุด! รปภ. รปภ.!”

ซุนจงเซิ่งหันกลับมา และตะโกนบอกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคำ แต่การรักษาความปลอดภัยลดลงแล้ว

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยากทำ แต่มีคนจำนวนมากในทีมรื้อถอนด้านล่าง และพวกเขาทั้งหมดขับรถขุด และถือค้อนขนาดใหญ่ พวกเขาไม่กล้าทำเลย

พวกเขาสามารถปล่อยให้พวกเขาพังกำแพงเท่านั้น

ซุนจงเซิ่งยืนอยู่ในสำนักงานบนชั้น 5 มองดูผู้คนที่อยู่ด้านล่างทุบกำแพงอย่างต่อเนื่อง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

“ไอ้บ้า! นายฉิน แกกล้าทำลายอาคารของฉันใช่มั้ย!”

ฉินจุนเยาะเย้ย “แกคิดว่าฉันกล้ามั้ยล่ะ?”

“แก …”

ซุนจงเซิ่งเบิกตากว้าง และชี้ไปที่ฉินจุน และกล่าวว่า

“แกทำลายอาคารของฉัน แกต้องตายที่นี่ด้วย!”

ซุนจงเซิ่งเห็นว่าฉินจุนไม่ได้วิ่ง เขาไม่เชื่อว่าฉินจุนจะรื้อถอนอาคาร

เป็นไปได้มั้ยที่เขาต้องการฝังตัวเองในนั้น?

ขณะนี้เจ้าหน้าที่ในอาคารทั้งหมดได้ออกไปหมดลงแล้ว และเหลือเพียงสองคนในอาคาร ได้แก่ฉินจุนและซุนจงเซิ่ง

หากยังคงถูกรื้อถอนต่อไป ทั้งสองคนจะถูกฝังไว้ข้างในมากที่สุด

ซุนจงเซิ่งไม่เชื่อว่าฉินจุนกล้าที่จะทำลายล้าง ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาจะไม่ถูกฝังอยู่ในนั้นด้วยเหรอ

ฉินจุนยิ้มจาง ๆ “แกคิดมากไปแล้วล่ะ ฉันจะไม่ตายไปพร้อมกับแกหรอก”

หลังจากพูดเสร็จ ฉินจุนก็เปิดหน้าต่าง และกระโดดลงลึก!

กระโดดออกมาจากชั้นห้าโดยตรง!

ซุนจงเซิ่งตกตะลึง ทำไมฉินจุนหาที่ตายเหรอ!

นี่คือชั้นห้านะ!

คนธรรมดากระโดดลงมาจากชั้น 5 และถ้าพวกเขาไม่ตายก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ฉินจุนผู้นี้กระโดดลงไปจากทางหน้าต่างอย่างกะทันหันเช่นนี้ เขาแสวงหาความตายด้วยตัวเองหรือไม่?

อย่างไรก็ตาม ในเวลาต่อมา ซุนจงเซิ่งเห็นฉินจุนยืนอยู่บนพื้นอย่างมั่นคง!

การกระโดดลงมาจากชั้นห้า และลงจอดอย่างมั่นคง มันง่ายพอ ๆ กับการตกจากขั้นบันได

อาคารส่งเสียงดังกึกก้อง ซุนจงเซิ่งรีบซ่อนตัวอยู่ที่ขอบโต๊ะ ปกป้องศีรษะของเขาอย่างแน่นหนา ในเวลานี้เขาวิ่งออกไปไม่ได้

…

บูม!

ด้วยเสียงดัง อาคารพาณิชย์ 5 ชั้นพังถล่มลงมา

ผู้ชมต่างตกตะลึง ทำไมอาคารจงเซิ่งถึงถูกรื้อถอน?

นี่เพิ่งสร้างมาสองปีไม่ใช่เหรอ?

บ้านที่สร้างโดยบริษัทอสังหาริมทรัพย์จงเซิ่งนั้นไม่ค่อยดีนัก แต่บ้านที่พวกเขาสร้างขึ้นสำหรับบ้านของตัวเองนั้นดีมาก คุณภาพดี และน่าจะอยู่ได้นานหลายปี ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะพังยับเยินแบบนี้

ฉินจุนเดินเข้าไปในซากปรักหักพัง และดึงซุนจงเซิ่งออกมาจากคอนกรีตเสริมเหล็ก

โชคดีที่มีโต๊ะคอยปกป้องเขา ซุนจงเซิ่งได้รับบาดเจ็บที่ผิวหนัง และมีคราบเลือดจำนวนมากบนร่างกายของเขา แต่ไม่ได้ทำร้ายร่างกายร้ายแรง และแม้แต่กระดูกของเขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ

ฉินจุนเย้ยหยัน “เจ้าหนู แกตายแล้วจริง ๆ สินะ”

ซุนจงเซิ่งออกมาจากซากปรักหักพัง ราวกับว่าเขาประสบภัยพิบัติ

เมื่อเห็นซากปรักหักพังทั่วพื้น บริษัทของเขาถูกรื้อถอนลงกับพื้น ซุนจงเซิ่งคุกเข่าลงบนพื้นโดยที่ขาของเขาอ่อนแรงลง และเริ่มก้มหัวให้ฉินจุน

“ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดเอง ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ได้โปรดปล่อยฉันไป ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย!”

ตอนที่ตึกถล่มเมื่อกี้นี้ เขารู้สึกถึงความตายจริง ๆ ความกลัวตายนั้นอธิบายไม่ได้จริง ๆ เมื่อเทียบกับชีวิตของเขา สิ่งเหล่านี้คืออะไร?

ฉินจุนกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ตอนนี้แกรู้ว่ามันผิด ฉันจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง ชาวบ้านในหมู่บ้านเหลียนฮวา แกจะจัดการมัน”

“ได้ ๆ ๆ ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้!”