ตอนที่ 499
บทที่ 503 ขโมยของ？
October 22, 2026
พอทุกคนเดินมาถึงห้องวงจรปิด ก็เห็นไป่หยายืนอยู่ภายในห้อง
ผู้จัดการซุนก็รีบเดินนำหน้ามาเลย
“ใครปล่อยให้พวกแกเข้ามา！นายจางนี่มันเกิดอะไรขึ้น สองคนนี้เข้ามาได้ยังไง？”
เมื่อครู่ที่ฉินจุนตบหน้าเธอ เธอยังไม่ได้จัดการเลย คิดไม่ถึงเลยว่ามาตอนนี้พวกมันจะบุกเข้ามาถึงในนี้！
ผู้จัดการซุนโมโหอย่างมาก ตอนนี้มีคนมากมาย พวกมันสองคนกล้าเข้ามาทำตัวป่าเถื่อนกับเธองั้นเหรอ？
หลิ่วชิงชิงหันกลับมา มองไปยังผู้จัดการซุนอย่างเย็นชาแล้วเอ่ย
“ฉันเป็นคนปล่อยให้พวกเขาเข้ามาเอง”
ผู้จัดการซุนที่กำลังทำตัวกร่างวางอำนาจก็เงียบไปทันที เธอแสร้งทำเป็นยิ้มออก “แฮะ ๆ ท่านประธานหลิ่วเป็นคนให้พวกเขาเข้ามาเหรอคะ ท่านประธานคะ ท่านไม่รู้อะไร ยัยไป่หยาคนนี้ดิฉันจับได้ว่าหล่อนขโมยของของบริษัท ดิฉันก็เลยไล่หล่อนออก แต่สุดท้ายหล่อนไม่ยอมแถมยังกลับมาก่อความวุ่นวาย ฉันก็เลยไม่ยอมให้หล่อนเข้ามาค่ะ”
หลิ่วชิงชิงได้ยินแบบนั้น ก็เผยรอยยิ้มอย่างสมเพชบนใบหน้า ยัยนี่นี่นอกจากจะไม่ยอมรับผิดแล้วยังใส่ความคนอื่นอีกนะ ไม่พูดว่าเป็นความผิดของตัวเอง แถมยังโยนขี้ให้คนอื่น
“งั้นเหรอ？หล่อนขโมยอะไรไปล่ะ？”
ผู้จัดการซุนรีบกล่าวอย่างกระตือรือร้น “หล่อนขโมยสินค้าของเราไปค่ะ เป็นสินค้าที่อยู่ในโกดัง อย่างน้อย ๆ ต้องขโมยไปมูลค่ากว่าห้าหกหมื่นได้ค่ะ”
หลิ่วชิงชิงเอ่ย “มีหลักฐานไหม มีภาพจากกล้องวงจรปิดหรือเปล่า？”
“ไม่มีค่ะ กล้องวงจรปิดถ่ายไม่ติดค่ะ แต่หล่อนเป็นคนดูแลโกดังสินค้า หล่อนต้องรู้มุมของกล้องวงจรปิดเป็นอย่างดีแน่นอนค่ะ ถ้าคิดอยากจะขโมยสินค้าจากตรงไหนก็ไม่ใช่เรื่องยากอยู่แล้วค่ะ”
เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ต่างจ้องมองไปทางไป่หยาด้วยสายตาตำหนิ ไม่คิดเลยว่าคนดูแลโกดังจะเป็นคนขโมยของเสียเอง นี่มันดูแลเองแล้วก็ยักยอกเองชัด ๆ
“เด็กนี่อายุยังน้อยอยู่เลย ทำไมทำแบบนี้？”
“นั่นน่ะสิ มีงานมีการให้ทำไม่ทำ ดันไปขโมยของ ท่านประธานหลิ่วดูแลเธอไม่ดีหรือยังไงกัน？”
“ไม่ลองไปถามที่อื่นดูล่ะ มีที่ไหนให้เงินเดือนสูงเท่าที่เครื่องสำอางแบรนด์เฉิงยวิน คนเรานี่มันไม่รู้จักพอจริง ๆ เลยนะ เงินเดือนก็สูงขนาดนี้ยังจะขโมยของ เธอรู้สึกผิดต่อท่านประธานหลิ่วบ้างไหม？”
“……”
เดิมทีไป่หยาก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรอยู่แล้ว พอมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ก็เลยโดนรุมโจมตีเข้าไปใหญ่
น้ำตาของไป่หยาหยดลงมาติ๋ง ๆ ไม่หยุด “ไม่ใช่ฉันนะคะ ไม่ใช่ฉันทำ”
ไป่หยาอายุยังน้อยแล้วก็ซื่อมาก ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอเหตุการณ์แบบนี้
ที่บริษัทเครื่องสำอางแบรนด์เฉิงยวินพนักงานส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง เมื่อไหร่ที่พวกเธอเริ่มด่าคน ความสามารถในการโจมตีคนอื่นถือว่าสุด ๆ ไปเลย
“พอแล้ว！”
หลิ่วชิงชิงตะโกนออกไป ทุกคนก็สงบปากทันที
ผู้จัดการซุนทำท่าทางโหดเหี้ยม เหมือนเป็นหัวหน้ากองทัพ
หลิ่วชิงชิงเอ่ยถาม “ผู้จัดการซุน ในเมื่อคุณรู้ว่าเธอขโมยของไป ทำไมคุณไม่แจ้งตำรวจ？”
ของมูลค่าหลายหมื่นหยวนถือว่าเป็นคดีอาญาได้แล้ว ตามหลักการแล้วควรแจ้งตำรวจจับเธอ
ผู้จัดการซุนหลบสายตา เธอยังคงแถ
“แฮะ ๆ ก็ฉันเห็นคนในบริษัทเดียวกันทั้งนั้น อีกอย่างเธอก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันมาก่อน ฉันสงสารเธอก็เลยให้โอกาสไม่แจ้งความ”
แน่นอนว่าผู้จัดการซุนไม่กล้าแจ้งความแน่นอน ถ้าหากแจ้งความขึ้นมา เมื่อตำรวจเข้ามาตรวจสอบก็ต้องค้นเจอความจริงแน่นอน ถ้าถึงเวลานั้นคนที่ต้องตกงานก็ต้องเป็นเธอไม่ใช่หรือไงล่ะ？
เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ มันก็แค่ความเสียหายแค่ไม่กี่หมื่นเท่านั้น สำหรับเครื่องสำอางแบรนด์เฉิงยวินที่เป็นธุรกิจอันดับหนึ่งของประเทศแล้ว ถือว่าเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วมาก ขอแค่ผู้บริหารไม่รู้ ก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร
หลิ่วชิงชิงหัวเราะอย่างเย็นชาออกมาแล้วเอ่ย
“ผู้จัดการซุน เมื่อกี้ฉันให้นายจางซ่อมกล้องวงจรปิดแล้ว เรามาดูพร้อม ๆ กันดีกว่า”
สีหน้าของผู้จัดการซุนเปลี่ยนไปทัน ซ่อมเสร็จแล้วงั้นเหรอ？