บทที่ 553 อวดดี

หลังจากที่ครอบครัวของหวังหรงหรงกลับไป ครอบครัวของซูฮวนก็ไม่มีอะไรต้องกังวล

ถึงแม้ว่าครอบครัวของซูฮวนหวังตงเสวี่ยจะเป็นคนใจเย็นกัน แต่พอเจอสองแม่ลูกนั่นก็ทำให้หัวเสียพอสมควร พวกเธอไม่เคยเจอญาติที่ไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน

มาขอให้คนอื่นช่วยแล้วยังทำท่าทางแบบนั้น ไม่ถนอมน้ำใจที่คนอื่นเขาหยิบยื่นมาให้เอาเสียเลย

“เสี่ยวจุนจ้ะ ทำให้เราลำบากแย่เลย น้าเองก็ไม่รู้ว่าพวกหล่อนจะเป็นคนแบบนั้น”

ฉินจุนยิ้ม “ไม่เป็นไรครับคุณน้า ต่อไปก็อย่าไปข้องแวะกับญาติแบบนี้บ่อยเลยนะครับ ไม่อย่างนั้นช่วยเธอไปก็ไม่มีดีอะไรขึ้นมา”

พูดจบฉินจุนกับหวังตงเสวี่ยก็กลับไป พอส่งหวังตงเสวี่ยถึงบ้านเสร็จ ฉินจุนก็ได้รับโทรศัพท์จากหลิ่วชิงชิง

“เกิดอะไรขึ้นคะ มีเรื่องทะเลาะกับพวกญาติ ๆ เหรอ？”

พอผู้จัดการซุนกลับไปแน่นอนว่าก็ต้องทำการรายงานให้หลิ่วชิงชิงทราบ เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นที่นั่นบ้างหลิ่วชิงชิงต่างกระจ่างหมดแล้ว

“หึหึ ไม่มีอะไรหรอก ตอนนี้ว่างแล้วเหรอ？ให้ฉันไปหาเธอไหม？”

“อื้ม พี่มาเลยค่ะ เดี๋ยวฉันรอ”

ไม่นานฉินจุนก็มาถึงบริษัทเครื่องสำอางแบรนด์เฉิงยวิน ตอนนั้นหลิ่วชิงชิงก็มารออยู่ที่ชั้นล่างอยู่แล้วพอดี

หลิ่วชิงชิงยืนอยู่ข้างรถออดี้Q7สีดำคันหนึ่ง ในมือของเธอถือกุญแจรถรอฉินจุนอยู่

พอเห็นฉินจุนมาแล้ว หลิ่วชิงชิงก็ยิ้มออกมาทันที เธอโยนกุญแจรถไปให้

ฉินจุนรับกุญแจรถมาแล้วก็ชะงัก

“นี่คือ？”

หลิ่วชิงชิงยิ้มแล้วเอ่ย “ฉันได้ยินมาว่าพี่โดนดูถูกเพราะว่าไม่มีรถ？ฉันเลยยกรถคันนี้ให้พี่ขับ”

ฉินจุนหัวเราะแห้ง ๆ ไม่ต้องถามก็รู้ว่าผู้จัดการซุนต้องเป็นคนบอก

“จริง ๆ แล้วฉันมีรถ เพียงแต่ว่าไม่สะดวกขับก็เท่านั้น”

ฉินจุนไม่เคยซื้อรถ ก่อนหน้านี้มีคนมอบรถสปอร์ตให้เขาเป็นของขวัญ แต่เป็นเพราะว่าทางไปบ้านของหวังตงเสวี่ยนั้นเป็นทางชนบท เพราะฉะนั้นจึงไม่สะดวกถ้าขับไป

ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะไปถึงหูหลิ่วชิงชิงเข้าจนมอบรถให้เขา

หลิ่วชิงชิงยิ้ม “รถคันนี้ของฉันว่าง ๆ ไม่ค่อยได้ใช้งานพอดีค่ะ เลยให้พี่เอาไว้ขับ”

“เอ่อ จริง ๆ ฉันโทรบอกเถียนเจียอิ้นให้ส่งรถมาให้สักคันก็จบแล้วนะ”

เถียนเจียอิ้นเป็นถึงท่านประธานใหญ่แห่งตงฉีกรุ๊ป ทำเหมือนรถคันนึงเป็นของเล่น แค่ฉินจุนโทรไปคุยนิดหน่อย เถียนเจียอิ้นก็มอบรถโฟล์คสวาเกนพาสสาทให้แล้วคันหนึ่ง

ถ้าหากว่าฉินจุนอยากได้เอง เถียนเจียอิ้นจะต้องมอบรถระดับไฮคลาสให้แน่นอน

หลิ่วชิงชิงกลอกตาใส่เขา “ทำไมกัน ฉันไม่ได้ซื้อรถไม่ไหวสักหน่อย ทำไมจะต้องไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่น？หรือว่าพี่ไม่อยากจะใช้เงินของผู้หญิง？ตรรกะชายเป็นใหญ่？”

พอเห็นท่าทางขี้เล่นและน้ำเสียงบ่น ๆ ของหลิ่วชิงชิง ฉินจุนก็ยิ้มอย่างจนใจ

เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรพวกนี้อยู่แล้ว อย่าว่าแต่ใช้เงินผู้หญิงเลย ต่อให้โดนบอกว่าเกาะผู้หญิงกินฉินจุนก็ไม่ใส่อะไร เขาไม่สนใจว่าใครจะมองยังไงตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

อีกอย่างในสายตาของหลิ่วชิงชิงแล้ว เธอมองว่าฉินจุนไม่ได้มีเงินมากมายเท่าเธอ

เพราะถึงอย่างไรหลิ่วชิงชิงก็เป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศ เรียกได้ว่าภายในประเทศจะหาคนที่มีเงินมากกว่าหลิ่วชิงชิงนั้นไม่มีอีกแล้ว นอกเสียจากฉินจุนที่เป็นอภิมหาเศรษฐีที่ปกปิดตัวตน

ฉินจุนหยิบกุญแจของหลิ่วชิงชิงขึ้นมา ตอนนี้มันก็ถือว่าเป็นรถคันใหม่ของเขาแล้ว รถคันนี้ไม่เลวเลยทีเดียว ทั้งใหญ่ทั้งมีระดับ สะดวกสบายมาก ๆ

พอทั้งสองขึ้นมานั่งบนรถ เตรียมจะขับออกไปทานอาหาร จู่ ๆ โทรศัพท์ของหลิ่วชิงชิงก็ดังขึ้น

พอเห็นชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ หลิ่วชิงชิงก็ขมวดคิ้วมุ่น เธอไม่ค่อยอยากจะรับเสียเท่าไหร่

เนื่องจากรถคันนี้เชื่อมบลูทูธของหลิ่วชิงชิงเอาไว้ ฉินจุนจึงเห็นชื่อที่โทรเข้ามาบนหน้าจอแสดงผลของรถ เป็นชื่อของผู้ชาย

ชื่อว่า “เจียงเหลียง”

ฉินจุนเองก็ไม่ได้หลีกเลี่ยงอะไรเอ่ยถามออกไปตรง ๆ “ทำไมไม่รับล่ะ？แฟนเก่าเหรอ？”

หลิ่วชิงชิงกลอกตาใส่เขา ก่อนจะกดรับสาย

“เจียงเหลียง โทรหาฉันมีอะไรหรือเปล่า？”

ทันใดนั้นปลายสายก็มีเสียงผู้ชายดังออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ชิงชิง ฉันกลับมาแล้วนะ ฉันไปเรียนเมืองนอกมาตั้งห้าปี ในที่สุดก็ได้กลับมาแล้ว อยากเจอเธอจัง”