บทที่ 558 มงกุฏราชินี

กล่องถูกเปิดออก มงกุฎอันงดงามวางอยู่ด้านใน

ราวกับดอกบัวที่บานสะพรั่ง เป็นสีทองระยิบระยับ ด้านบนมีมรกตและอัญมณีล้ำค่าฝังอยู่

เช่นเดียวกับสร้อยข้อมือก่อนหน้านี้ เป็นงานฝีมือที่ตอนนี้ไม่มีใครทำแล้ว

กล่องถูกเปิดออก และมงกุฎที่สวยงามยิ่งวางอยู่ข้างในอย่างเงียบๆ

เหมือนดอกบัวที่บานสะพรั่ง เป็นสีทอง มีมรกตและอัญมณีล้ำค่าฝังอยู่

เช่นเดียวกับสร้อยข้อมือในตอนนี้ ยังเป็นงานฝีมือแบบฝังมือที่หลากหลายซึ่งตอนนี้ได้สูญหายไป

ประธานข่ากล่าวว่า “มงกุฏนี้ถูกทำขึ้นโดยศาสตราจารย์จิมมี่ และมีเพียงศาสตราจารย์จิมมี่เท่านั้นที่สามารถทำงานฝีมืออย่างนี้ได้”

“ในชีวิตของอาจารย์จิมมี่มีผลงานที่ประสบความสำเร็จเพียงสองชิ้นเท่านั้น หนึ่งคือมงกุฎ และอีกชิ้นคือสร้อยข้อมือที่ทำจากชิ้นส่วนของมงกุฎซึ่งมอบให้กับนางกำนัลคนโปรดของเธอ”

หลังจากประธานข่าพูดจบ ทุกคนก็เงียบทันที

จู่ๆ บรรยากาศก็แปลกมาก

ก่อนหน้านี้สร้อยข้อมือให้ความรู้สึกหรูหรามาก แทบจะเป็นสิ่งที่มีมูลค่าที่สุดในบรรดาเครื่องประดับ

เป็นงานฝีมือระดับสูง และยังเป็นของโบราณ เป็นของจากราชวงศ์ที่ประเมินค่ามิได้

แต่ทันทีที่มงกุฎนี้ปรากฏขึ้น เมื่อเปรียบเทียบทั้งสองชิ้นแล้ว พวกเขาก็พบว่ามันแตกต่างกันมาก

มงกุฎนี้ราชินีเป็นผู้สวมใส่ แต่สร้อยข้อมือเส้นนั้นนางกำนัลเป็นผู้ใส่

มงกุฏถูกทำขึ้นจากวัสดุหลัก แต่สร้อยข้อมือถูกทำขึ้นจากเศษวัสดุที่เหลือใช้

หลังจากที่รู้เรื่องนี้แล้ว คงไม่มีใครอยากใส่ของเหลือใช่ไหม?

หลังจากที่ประธานข่าแนะนำแล้ว ชิวหยวนฮวาก็ถอดสร้อยข้อมือออก และวางไว้ข้างๆ อย่างเงียบๆ ทันที

เมื่อมีมงกุฎนี้แล้ว สร้อยข้อมือก็ถูกบดบังทันที

“เป็นไปไม่ได้ นี่มันเป็นไปไม่ได้ นี่มันของปลอ…”

เจียงเหลียงอยากจะพูดว่านี่เป็นของปลอม แต่เขาก็ยังพูดไม่จบ แต่นี่ประธานข่าเป็นคนมามอบให้ด้วยตัวเองเลยนะมันจะเป็นของปลอมได้เหรอ?

หรือว่าจะสงสัยความสามารถของประธานข่า?

เมื่อได้จับมงกุฏนี้ ชิวหยวนฮวาก็ชอบจนวางไม่ลงแล้ว เธอไม่กล้าลองต่อหน้าผู้คนมากมายอย่างนี้ เธอจึงบิดไปมาด้วยความเคอะเขิน

“ขอบคุณมากนะลูกเขย ฉันเข้าบ้านก่อนนะ พวกคนหนุ่มสาวคุยกันไปนะ”

หลังจากรับของขวัญนี้ ชิวหยวนฮวาก็เปลี่ยนไปทันที ยิ้มให้ฉินจุน และเรียกเขาว่าลูกเขยอย่างสนิทสนม

หลังจากที่ชิวหยวนฮวาเข้ามาในบ้าน เจียงเหลียงก็หน้าเสียมาก จากเดิมที่เขานั่งอยู่บนรถเข็นก็ทำให้รู้สึกด้อยกว่าอยู่แล้ว ในขณะนี้ฉินจุนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาด้วยท่าทางหยิ่งยโสก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

ฉินจุนหัวเราเยาะ และพูดนิ่งๆ

“อ้อ

ถ้ามีอะไรที่ไม่ยอมรับ วันนี้ก็พูดออกมาให้หมดเลยนะ”

เขาดูออกว่าเจียงเหลียงเป็นเพียงแมลงวันตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น ถ้าไม่จัดการให้เขายอมจำนนเหตุการณ์แบบนี้ก็อาจเกิดขึ้นอีกได้ในอนาคต เคลียร์กันมาให้ชัดเจนในครั้งเดียวเลยดีกว่า จะได้ทำให้เขาเลิกคิดมายุ่งวุ่นวายอีก

เจียงเหลียงกำหมัดแน่น กัดฟันและพูดว่า

“ไอ้แซ่ฉินแกอย่ามาอวดดี พวกแกอย่ามาบีบบังคับฉันเลยจะดีกว่า!”

“ชิงชิง คุณก็น่าจะรู้ว่าพ่อของผมกับรองประธานธนาคารตงไห่เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสาบานกัน!”

หลิ่วชิงชิงขมวดคิ้ว “คุณหมายความว่ายังไง?”

แน่นอนว่าเธอรู้เรื่องนี้ดี พ่อของเจียงเหลียงและรองประธานธนาคารเป็นพี่น้องกันมาตั้งแต่เด็กๆ และต่อมาเมื่อได้ขึ้นเป็นรองประธานแล้ว เขาก็ได้ช่วยพ่อของเจียงเหลียงไว้ไม่น้อยเลย ดังนั้นธุรกิจของครอบครัวเขาจึงได้เจริญรุ่งเรือง

หลิ่วชิงชิงได้ยินน้ำเสียงของเจียงเหลียง ที่ดูเหมือนกำลังข่มขู่เธอ?

เจียงหลียงแค่นหัวเราะ “ชิงชิงผมรู้ว่าช่วงนี้บริษัทของคุณยื่นขอสินเชื่อจำนวนมาก ตอนนี้ผมจะบอกคุณให้ชัดเจนเลยนะ ให้คุณเลิกกับเขาเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นสินเชื่อจากธนาคารเหล่านั้นจะปฏิเสธคุณ”

“คุณ……”

หลิ่วชิงชิงพูดไม่ออกทันที

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเจียงเหลียงจะไร้ยางอายขนาดนี้ เอาเรื่องนี้มาขู่เธองั้นเหรอ?

ช่วงนี้บริษัทของหลิ่วชิงชิงต้องการกู้เงินก้อนใหญ่จริงๆ ถ้าหากจู่ๆ ธนาคารระงับเงินกู้กะทันหัน ก็เกรงว่าบริษัทจะมีปัญหาได้

ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติแล้วหลิ่วชิงชิงจะไม่ยอมให้บริษัทของเธอประสบกับวิกฤตเช่นนี้ แต่ตอนนี้เครื่องสำอางแบรนด์เฉิงยวินเป็นบริษัทด้านความงามที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในประเทศจีน และหลิ่วชิงชิงก็เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศ!

จะเป็นไปได้อย่างไรที่ธนาคารจะไม่อนุมัติเงินกู้?