บทที่ 567 สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ฉิน

“ปรมาจารย์ฉิน ผมหลี่จงเจิ้ง ตอนนี้ผู้ป่วยหลายรายโคม่าแล้ว ผมอยากขอให้ปรมาจารย์ฉินช่วยด้วย!”

ฉินจุนขมวดคิ้ว และพูดว่า

“อธิบายให้ละเอียดหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“ปรมาจารย์ฉิน หลังจากผู้ป่วยรับประทานยาของเจิ้งกัง ผู้ป่วยเหล่านี้เริ่มมีอาการบวมน้ำ มีอาการบวมน้ำรุนแรงมาก หากยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป อาจทำให้ผิวหนังแตก และทำให้เกิดเส้นเลือดฝอยแตก และเลือดออกเป็นวงกว้าง”

ฉินจุนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันจะไปดู”

หลังจากวางสาย ฉินจุนก็มาที่โรงพยาบาลอีกครั้งในเวลาไม่ถึงสิบนาที

เมื่อเข้าโรงพยาบาลในครั้งนี้ ทุกคนต่างมองมาที่ฉินจุนด้วยสายตาที่ต่างไปจากเดิม และทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตารอ ดวงตาของพวกเขาแสดงความเคารพ

ในช่วงเวลาวิกฤติ คุณยังต้องพึ่งพาปรมาจารย์ฉิน!

เจิ้งกังและพ่อชายของเขามีใบหน้าที่มืดมน ยืนข้างพวกเขาเพื่อดูละคร

หัวหน้าเจิ้งกล่าวอย่างเย็นชาว่า “คณบดีหลี่ คุณต้องคิดเกี่ยวกับมัน ถ้าคุณปล่อยให้คนคนนี้รักษาผู้ป่วย คุณจะต้องรับผิดชอบสำหรับปัญหาใด ๆ ก็ตามที่เกิดขึ้น!”

หลี่จงเจิ้งตอบอย่างเย็นชา “หัวหน้าเจิ้งครับ ไม่ต้องขู่ผมหรอก ถ้าวันนี้คนไข้มีข้อบกพร่องสามข้อแม้แต่น้อย ตำแหน่งคณบดีนี้ผมจะไม่ทำแล้ว!”

เสียงหายไป และทันใดนั้นก็ไม่มีเสียง

ทั้งห้องโถงเงียบงัน และคำพูดของคณบดีหลี่ก็ดังและดังขึ้น แสดงความมุ่งมั่น และไว้วางใจในตัวของฉินจุน

ในสายตาของหลี่จงเจิ้ง คนที่น่าเชื่อถือที่สุดคือปรมาจารย์ฉิน

ฉินจุนเพิกเฉยต่อข้อพิพาทภายนอก แต่หลังจากเข้าไปในห้องผู้ป่วย เขาเห็นว่าผู้ป่วยหญิงเหล่านี้หมดสติไป พร้อมกับอาการบวมทั่วตัว ราวกับว่าพวกเธอถูกแช่ในแม่น้ำเป็นเวลาหลายวัน

ฉินจุนขมวดคิ้ว และหยิบเข็มเงินออกมา แล้วเจาะไหล่ของผู้ป่วยทันที

เส้นเมอริเดียนบนไหล่เป็นจุดสิ้นสุดของร่างกายมนุษย์ จุดไหล่ ถูกผนึกไว้เพื่อไม่ให้สูญเสียพละกำลังของร่างกาย

หลังจากนั้น ฉินจุนก็ประคบเย็นที่ช่องท้องส่วนล่างของผู้ป่วย

เมื่อเห็นการก่อตัวของฉินจุน เจิ้งกังและพ่อของเขาก็ส่ายหัวอย่างแรง

“เจ้าบื้อ นี่มันไร้สาระสิ้นดี ตอนนี้ผู้ป่วยอ่อนแอมาก และอากาศก็ยังหนาวอยู่ นี่มันแย่กว่าอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีผู้ป่วยรายใดรับมือได้หรอก ฉันจะบอกนายให้นะ ว่าหากพวกเขาตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ฉันและลูกชายของฉันจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ เลย ทุกความสัมพันธ์”

ทุกคนเย้ยหยัน และเพิกเฉยต่อหัวหน้าเจิ้ง

แม้ว่าหัวหน้าเจิ้งจะมีตำแหน่งสูง แต่ทุกคนก็เป็นหมอ เป็นแก่นของแพทย์คือการรักษาผู้ป่วยและรักษาผู้บาดเจ็บ เช่นเดียวกับเขา จิตใจของเขาเต็มไปด้วยความรับผิดชอบ ไม่ว่าผู้ป่วยจะเสียชีวิตหรือยังมีชีวิตอยู่ เขาไม่สมควรที่จะเป็นหมอ

ฉินจุนพูดกับพยาบาลที่อยู่ถัดจากเขาไปครึ่งทาง โดยกระตุ้นเข็มเพื่อให้ได้รับความเย็นไปได้ครึ่งทางแล้ว

“เตรียมเก็บปัสสาวะ”

“ค่ะ!”

พยาบาลวางโถปัสสาวะใต้ร่างกายผู้ป่วย เตรียมเก็บปัสสาวะ

ตามเข็มสุดท้ายของฉินจุน การเจาะเก้าครั้งและการกระตุ้นถึงเก้าครั้ง ผู้ป่วยก็เริ่มระบายน้ำ

ในขณะที่ผู้ป่วยปัสสาวะ อาการบวมน้ำบนร่างกายของเธอจะหายไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

และลักษณะเพศชาย เช่น เคราบนใบหน้าของผู้ป่วย และขนที่ขาก็ค่อย ๆ หายไป

ดวงตาของหลี่จงเจิ้งเป็นประกาย และเขาก็รู้สึกประหลาดใจทันที

“ตามคาดของปรมาจารย์ฉิน!”

ฉินจุนมองกลับไปที่เจิ้งกัง แล้วพูดกับหลี่จงเจิ้ง

“การรักษาแบบนี้ไม่ได้ผิดอะไร การผสมผสานระหว่างปลาสเตอร์ ใบสั่งยา การฝังเข็ม การใช้ภายนอกและการใช้ภายใน ยังช่วยให้ผู้ป่วยขับสารพิษออกจากร่างกายได้”

“อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้พิจารณาความอ่อนแอทางร่างกายของผู้ป่วย เมื่อสารพิษเหล่านี้เข้าสู่ไต พวกมันจะกดดันไตอย่างมาก และทำให้ไม่สามารถขับออกได้ในเวลาอันสั้น”

“นอกจากนี้ยังต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามวันหรือมากกว่านั้น ในการขับสารพิษออกทางปัสสาวะอย่างช้า ๆ ”

“แต่ในสามวันนี้ เป็นไปไม่ได้ที่ผู้ป่วยจะไม่กินหรือดื่ม เมื่อดื่มน้ำเข้าไป ร่างกายจะปกป้องและเจือจางสารพิษโดยอัตโนมัติ ส่งผลให้เกิดอาการบวมน้ำ”