บทที่ 570 ผู้ป่วยฉุกเฉิน

คำพูดของฉินจุนทำให้เกิดความโกลาหล

มันบ้าไปแล้ว!

เมื่อเทียบกับพวกเขา พวกเขามีความชำนาญ และนี่เป็นเพียงการเยาะเย้ยกลุ่มคน

ฉินจุนเป็นผู้ชาย เป็นเรื่องปกติที่จะไม่เชี่ยวชาญด้านนรีเวชวิทยา

มันไม่ได้เป็นปัญหาเลย

แต่เมื่อเทียบกับนักศึกษาเหล่านี้แล้ว แผนกอื่น ๆ ก็มีความเชี่ยวชาญอย่างแน่นอน

เป็นเพียงว่าฉินจุนเชื่อว่าแพทย์แผนจีนนั้น ไม่มีที่สิ้นสุด และถ้าคุณอยากจะเชี่ยวชาญ มันต้องเรียนแบบควบคู่กันไป

หวังซูตงและคนอื่น ๆ มีสีหน้าที่ดูถูกเหยียดหยาม และเยาะเย้ยทันที

“ปรมาจารย์ฉิน สิ่งที่คุณพูดมันเกินจริงเกินไปรึเปล่า อย่าพูดถึงแผนกอื่นเลย พูดถึงจักษุวิทยาก็พอ คุณคิดว่าระดับการศึกษาของคุณสูงกว่าของเรามั้ย?”

ไช่จ่างฝูขมวดคิ้ว และขยิบตาให้หวังซูตงอย่างรวดเร็ว

“นักเรียนคนนี้ ให้ความเคารพหัวหน้าแพทย์หน่อย!”

หวังซูตงยิ้มจาง ๆ “อาจารย์ไช่ ฉันไม่ได้ดูหมิ่น แต่เนื่องจากเป็นการอภิปรายทางวิชาการ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการแลกเปลี่ยนกัน ฉันคิดว่าปรมาจารย์ฉินผู้นี้ไม่ค่อยรู้เรื่องจักษุวิทยามากนัก ก่อนหน้านี้มีขอทานอยู่ข้างนอก แสร้งทำเป็นชายตาบอด ปรมาจารย์ฉินให้เงินเขาด้วย ต้องบอกว่าใจดีมากเลยล่ะ”

หลังจากที่หวังซูตงพูดจบ ทุกคนก็ปิดปาก และหัวเราะ

หลายคนเคยเห็นชายตาบอดจอมปลอมคนนั้น เขาหลอกใครก็ได้ แต่ไม่เคยหลอกนักเรียนจักษุวิทยาได้ เพราะทุกคนล้วนเป็นมืออาชีพ คุณสามารถบอกได้ทันทีว่าคุณเป็นคนปลอมหรือไม่

จริง ๆ แล้ว ฉินจุนให้เงินสองถึงสามพันหยวน แม้ว่าหัวใจของเขาจะดีมาก แต่ก็แสดงให้เห็นว่าทักษะทางการแพทย์ของปรมาจารย์ฉินไม่ค่อยดีนัก

แม้แต่คนตาบอดจริง และคนตาบอดเท็จก็มองไม่เห็น นี่มันระดับไหนกัน แล้วยังมีคุณสมบัติพอที่จะสอนพวกเขาได้อีกเหรอ?

ฉินจุนยิ้มจาง ๆ

“นี่เป็นหัวข้อแรกที่ฉันอยากจะพูดถึง ถ้าคุณต้องการที่จะเชี่ยวชาญด้านจักษุวิทยา คุณต้องมีความเชี่ยวชาญในแผนกอื่น ๆ แม้ว่าคุณจะไม่มีทักษะที่จะเชี่ยวชาญ แต่อย่างน้อยคุณก็ต้องมีคุณสมบัติตรงตามมาตรฐาน”

หลังจากที่ฉินจุนพูดจบ ทุกคนก็แสดงท่าทีรังเกียจ

เห็นได้ชัดว่าตัวเองนั่นแหละที่ไม่ได้มาตรฐาน มิฉะนั้น เขาไม่สามารถบอกได้อย่างไรว่าเขาเป็นคนตาบอดจอมปลอม?

เมื่อฉินจุนกำลังจะบรรยายต่อ จู่ๆ ก็มีนักเรียนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาที่ประตู

“อาจารย์ มีบางอย่างเกิดขึ้นที่ประตู และมีคนเลือดออกในดวงตาของเขา!”

สีหน้าของอาจารย์ชราหลายคนเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน “รีบไปที่ห้องพยาบาล!”

ก่อนที่จะมีการบรรยายต่อ นักเรียนสองคนที่แข็งแรงและกำลังเยอะกำลังแบกผู้ป่วยไว้เหนือเขาแล้ว

ศาสตราจารย์ขมวดคิ้ว “คุณถืออะไรมาที่นี่ นี่ไม่ใช่ห้องพยาบาล!”

รปภ.สองสามคนก็ช่วยไม่ได้ “ห้องพยาบาลไม่มีใครอยู่เลย ทุกคนอยู่ที่นี่แล้ว!”

หมอในสถานพยาบาลหลายแห่งก็อายมากเช่นกัน ได้ยินมาว่าฉินจุนมา และพวกเขาทั้งหมดออกจากงาน พวกเขาอดไม่ได้ที่จะดู ปรากฏว่ามีคนได้รับบาดเจ็บในเวลานี้

หวังซูตงเหลือบมองอย่างตั้งใจ และขมวดคิ้ว “นี่ไม่ใช่ขอทานเมื่อกี้นี้เหรอ?”

คนไข้ยังคงขยี้ตา แต่จากการแต่งตัว เขาดูเหมือนขอทานเมื่อครู่

หวังซูตงขมวดคิ้ว และดึงมือของผู้ป่วยออกอย่างรวดเร็ว

“อย่าแตะต้องตา!”

หลังจากดึงมือผู้ป่วยออก เขาเห็นร่องรอยของเลือดไหลออกจากตาขอทาน ซึ่งดูน่ากลัวมาก

หวังซูตงขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น?”

“ออกไปให้พ้น และให้ศาสตราจารย์หลิวดู!”

หวังซูตงเป็นเพียงนักเรียน มีอาจารย์และผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากอยู่ที่นั่น ยังไม่ใช่เวลาที่เขาต้องรักษาโรค

ศาสตราจารย์หลิวเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านจักษุวิทยาที่มีประสบการณ์สูง พร้อมด้วยคุณสมบัติ และประสบการณ์ทางคลินิกที่หลากหลาย

เมื่อเห็นเช่นนี้ก็รีบตรวจเปลือกตาบนและเปลือกตาล่างอย่างรวดเร็ว พบว่าไม่มีบาดแผลใด ๆ ไม่น่าจะได้รับบาดแผล

“เมื่อกี้คุณเลือดออกได้ยังไง?”

ผู้ป่วยยังคงตื่นตระหนกเล็กน้อย “ฉันไม่รู้ ฉันขยี้ตา แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกเสียวซ่า และมีเลือดออก และฉันก็ลืมตาไม่ได้!”