บทที่ 582 ไมเกรน

เมื่อฉินจุนพูดแบบนี้ หลิวต้าฝูก็นั่งนิ่งไม่ได้

“หมายความว่ายังไง เธอจะรักษาตัวเองภายในสองวัน นายกำลังพูดว่าการรักษาของฉันไม่มีผล?”

ใบหน้าของหลิวต้าฝูค่อนข้างน่าเกลียด คำพูดของฉินจุนมากเกินไป เขาดูแลฝูหรงหรงที่นี่ แต่จริง ๆ แล้ว ฉินจุนบอกว่ามันไม่มีประโยชน์เหรอ?

นี่ไม่ได้หมายความว่าเขากำลังหลอกลวงตระกูลฝูใช่ไหม

“เจ้าเด็กน้อย นายควรใส่ใจกับคำพูดของนายหน่อยนะ อย่าคิดว่านายจะเห็นความเจ็บป่วยเป็นเรื่องเล็กน้อย ถ้านายพูดได้แม่นยำขนาดนี้ นายก็เป็นปรมาจารย์แล้ว”

“ในการไปพบแพทย์ นายยังคงต้องการประสบการณ์และคุณสมบัติทางคลินิก ในเรื่องนี้ นายยังล้าหลังอยู่มาก”

หลิวต้าฝูรู้สึกโกรธเล็กน้อย หลังจากที่ฉินจุนเข้ามา เขาไม่ไว้หน้าเขาสองครั้งติดต่อกัน ทำให้เขาหลงทาง ในห้องนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นแพทย์ที่มีอำนาจมากที่สุด

เมื่อหลิวต้าฝูเข้ามาใกล้ กำลังจะพูด จู่ ๆ ดวงตาของเขาก็มืดลง ก้าวเดินเซ และเขาก็ถอยหลังในทันใด

หลิวต้าฝูล้มลงบนโซฟาด้วยความอึกทึก ดวงตาของเขาเบลอเล็กน้อย ราวกับว่าเขาเป็นลมชั่วครู่ และใช้เวลาสองสามวินาทีในการฟื้นตัว เขาลืมตาและตาของเขามึนงงเล็กน้อย

ฝูเสี่ยวเฟิงถาม “หมอหลิว ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?”

หลิวต้าฝูส่ายหัว “ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ปวดหัว”

หลังจากนั้น หลิวต้าฝูยังคงขมวดคิ้ว

บีบสันจมูกแรง ๆ

มากกว่าแค่ปวดหัว ตอนนี้เจ็บทั้งหน้าผาก

นอกจากความเจ็บปวดแล้ว อาการวิงเวียนศีรษะยังมาพร้อมกับอาการมึนงงของวันนี้ ทำให้หลิวต้าฝูรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก และเขาก็หมดสติไปด้วยดวงตาสีดำ

ฝูเสี่ยวเฟิงถามว่า “หรือให้เสี่ยวฉินช่วยคุณดูหน่อยมั้ย?”

ฝูเสี่ยวเฟิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทันใดนั้นประโยคดังกล่าวก็ออกมา ทำให้สีหน้าของหลิวต้าฝูเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

“ไม่! ต่อให้มาฆ่าผมให้ตายผมก็ไม่ต้องการให้เขามาดู เขามีความสามารถอะไร จะมาดูอาการป่วยให้ผม? หึ!”

ฝูเสี่ยวเฟิงกล่าวว่า “แพทย์ที่เรียกว่าแพทย์ไม่สามารถรักษาตัวเองได้ และคุณไม่สามารถรักษาโรคของคุณเองได้ มันเพิ่งเกิดขึ้น เสี่ยวฉินเป็นหมอด้วย คุณสามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้”

“เสี่ยวฉิน ไว้หน้าฉันหน่อย นายลองดูหน่อยสิ”

ฉินจุนพยักหน้า ซึ่งหมายความว่าฝูเสี่ยวหรงสามารถมีใบหน้านี้ได้

เขาไปหาหลิวต้าฝู และตรวจชีพจรของเขา

หลิวต้าฝูปวดหัวอยู่แล้ว เขาขมวดคิ้ว และหลับตาโดยไม่ขัดขืน

ฉินจุนตรวจสอบชีพจรของเขาสักครู่ แล้วพูดว่า

“ไมเกรน”

หลิวต้าฝูเปิดตาของเขาโดยตรง และแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา “บ้า ฉันไม่ได้เป็นไมเกรนเลย ไมเกรนอาจเจ็บปวดหรือวิงเวียนก็ได้ ความเจ็บปวดและเวียนศีรษะของฉันเกิดขึ้นพร้อม ๆ กัน มันไม่ใช่ไมเกรนเลย”

ฉินจุนยิ้มจาง ๆ เมื่อได้ยินคำพูด

“ไมเกรน”

“ความเข้าใจในทักษะทางการแพทย์ของคุณนั้นเข้มงวดเกินไป คุณถูกจำกัดอยู่ที่ความรู้ในหนังสือเท่านั้น”

“ในตำราการแพทย์ฮว๋าถัวที่เก่าแก่ที่สุดบันทึกไว้ว่า บางครั้งไมเกรนทำให้เกิดอาการวิงเวียนศีรษะและปวดศีรษะบางครั้ง ไม่มีเวลาใดที่อาการทั้งสองเกิดขึ้นพร้อมกัน”

“ดังนั้น คนรุ่นหลังจึงรู้สึกว่า ตราบใดที่ยังมีอาการวิงเวียนศีรษะและปวดศีรษะ ก็ไม่ใช่ไมเกรน”

“แต่ในความเป็นจริง ในตอนนั้น แม้แต่แพทย์อัจฉริยะฮว๋าถัวก็สามารถพบผู้ป่วยไมเกรนได้ในจำนวนจำกัด และมีคนไม่เกินร้อยคนในช่วงชีวิตของเขา”

“ด้วยจำนวนผู้ป่วยเพียงเล็กน้อย เป็นไปไม่ได้ที่จะสรุปกฎเกณฑ์ที่แม่นยำเกินไป”

“ตอนนี้ด้วยความก้าวหน้าของทักษะทางการแพทย์ ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าในไมเกรน มีโอกาส 20% ที่จะมีอาการปวดหัวและเวียนศีรษะ”

“เมื่อกี้ที่ผมกำลังตรวจชีพจรของคุณอยู่ มีลมตี มีเสมหะ ถือไฟ อัตราสูงมาก จนมาจุกอยู่ที่ปาก และทำให้เกิดอาการวิงเวียนศีรษะ”

“ดังนั้น คุณจึงเอากุ้ยจือทังมารักษาใช่มั้ย?”