บทที่ 590 มอบของขวัญ

ถงฟางโจวถือว่าเป็นบุคคลที่มีสถานะสูงมากกว่าใครๆ

แม้ว่าในกรณีนี้แล้ว เขาจะเทียบไม่ได้กับไห่เหยาเหยาและเถียนเจียอิ้น และเกรงว่าเขาอาจไม่มีอิทธิพลเท่ากับสองคนนี้เมื่อพูดจริงๆ

แต่ความแข็งแกร่งของถงฟางโจวนั้นแข็งแกร่งมาก เขาเป็นหางเสือของจังหวัดใกล้เคียงที่ คนเดียวคุมทั้งเมือง

ถ้าไม่ใช่เพราะถงฟางโจวที่จะช่วยฉุดพวกเขาไว้ เกรงว่าตระกูลฝูคงจะจบลงอย่างน่าสังเวช และบางทีพวกเขาอาจจะถูกกำจัดออกไปเหมือนตระกูลฉินในตอนนั้น

ดังนั้น ตงฟางโจวจึงเป็นผู้กอบกู้ของพวกเขา และไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยที่จะบอกว่าเขาเป็นผู้มีพระคุณของพวกเขา

ความเคารพที่มีต่อลูกประธานถงนั้นไม่มีใครเทียบได้

ชายชราตระกูลฝูออกไปทักทายเขาด้วยตัวเอง และส่วนตระกูลฝูคนอื่นๆก็ตามมาข้างหลัง

เมื่อเดินไปถึงประตู ก็เห็นถงฟางโจวพาคนสองสามคนมาที่นี่ด้วย และเขาก็ถือของขวัญบางอย่างไว้ในมือ

ชายชราตระกูลฝูรู้สึกปลื้มปิติเป็นอย่างมาก “ประธานถง! คุณมาก็ถือว่าดีมากแล้ว ยังจะนำของขวัญมาด้วยอีกทำไม?”

ใบหน้าของถงฟางโจวดูไร้อารมณ์ แท้จริงแล้วเขาไม่มีความประทับใจที่ดีต่อตระกูลฝูแต่อย่างใด หากไม่ใช่เพราะคำสั่งของคุณฉิน ถงฟางโจวคงจะกำจัดพวกเขาไปนานแล้ว

“อืม”

ถงฟางโจวเพียงแค่ฮอืมแค่คำเดียว และยื่นของขวัญให้โดยตรง จากนั้นก็เดินเข้าไปในบริเวณลานกว้าง

ทุกคนในตระกูลฝูต่างรู้จะทำตัวอย่างไรดี ประธานถงก็คือประธานถง เขามีพลังและเขาแตกต่างจากนักธุรกิจอย่างพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

ประธานถงเข้าไปในสนามและทุกคนก็รีบตามไป หลังจากที่ ประธานถงเข้ามา เขาก็เดินตรงไปหาฉินจุนทันที

เขาเดินไปหาฉินจุนและก้มศีรษะด้วยความเคารพ

“คุณชายฉิน!”

ฉากนี้ทำให้เกิดผลกระทบทางจิตวิทยาอย่างมากต่อสมาชิกตระกูลฝูและแขกที่มาร่วมงาน ราวกับว่าพวกเขากำลังถูกแช่แข็ง

ประธานถงเรียกฉินจุนเป็นคุณชายฉินอย่างนั้นเหรอ? นับถือขนาดนั้นเลยหรือ?

นั่นคือประธานถง หรือที่ใครๆก็เรียกกันว่าลูกพี่ถงเชียวนะ!

ถงฟางโจวแตกต่างจากคนอื่น ๆ อย่างสิ้นเชิง ด้วยความสามารถของเขาแล้ว ต่อให้เป็นคนที่รวยที่สุดของประเทศหรือเจ้าของธุรกินใหญ่ที่สุดในเมืองอย่างพวกเขาก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้เขาแสดงความนับถือเช่นนี้ได้

แต่สุดท้าย ถงฟางโจวก็ให้ความเคารพต่อฉินจุน!

ฉินจุนเป็นใครกัน แต่เขาเป็นแค่นายน้อยตกอับเท่านั้นเอง แม้ว่าตระกูลฉินในตอนนั้นจะยังอยู่ แต่ถงฟางโจวก็ไม่น่าจะให้ความเคารพต่อคนนายน้อยของตระกูลฉินเช่นนี้หรอก?

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ฝูเสี่ยวเฟิงเองก็ยังสับสนเล็กน้อย เขาไม่ได้สนใจเรื่องอื่น แต่ถงฟางโจวนั้นถือเป็นแขกคนสำคัญของตระกูลฝูของพวกเขา

ฝูเสี่ยวเฟิงรีบก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า

“ประธานถง ฉันชื่อฝูเสี่ยวเฟิง การมาที่นี่ของคุณ ทำให้ตระกูลฝูของเรานั้นรู้สึกเป็นเกียรติจริงๆ โปรดเชิญด้านในเถอะครับ อย่าเสวนากับคนไม่เอาไหนให้เสียเวลาเลย”

หลังจากที่ ฝูเสี่ยวเฟิงพูดจบ ถงฟางโจวก็ขมวดคิ้วทันที

“คนไม่เอาไหนงั้นเหรอ? คุณว่าใครเป็นคนไม่เอาไหนนะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉินจุนก็ยิ้มจาง ๆ “คนไม่เอาไหนที่พวกเขาพูดถึง น่าจะเป็นฉันนี้แหละ”

ถงฟางโจวชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ขมวดคิ้วเป็นปม

ฝูเสี่ยวเฟิงยิ้มจาง ๆ “เหอะเหอะ เขาเป็นเพื่อนจากแดนไกลของครอบครัวของเรา อีกไม่นานเขาก็จะกลับแล้ว อย่าไปสนใจเขาเลยครับ เชิญประธานถงด้านในเถอะครับ!”

ฝูเสี่ยวเฟิงแสดงความกระตือรือร้นของเขา เขาไม่ต้องการเสียเวลากับการพูดถึงฉินจุน ดังนั้นเขาจึงรีบเชิญประธานถงเพื่อเข้าไปในบ้าน

แต่ทันใดนั้นสีหน้าของประธานถงก็มืดมนลงทันทีและเขาก็พูดอย่างเย็นชาว่า

“นี่ไม่ใช่ว่าพวกคุณกำลังเข้าใจผิดอะไรอยู่ใช่ไหม? ใครช่วยครอบครัวของคุณ นี่หรือว่าพวกคุณไม่เคยสำนึกเลยเหรอ?”

ฝูเสี่ยวเฟิงตกตะลึงครู่หนึ่งคิดว่า คิดว่าประธานถงกำลังพูดถึงตัวเขาเอง เขาจึงตอบอย่างรวดเร็วว่า

“ประธานถง พวกเราเคยถามเรื่องนี้มาก่อนแล้ว และเราก็รู้ว่าคุณเป็นคนช่วยเราไว้ ครอบครัวฝูของเรารู้สึกขอบคุณคุณมาก”

ประธานถงหัวเร่าะเยาะ “นี่คุณเข้าใจผิดแล้ว คนที่ช่วยพวกคุณไว้ ไม่ใช่ฉันที่”

ฝูเสี่ยวเฟิงนิ่งครู่หนึ่ง “ไม่ใช่คุณ ถ้างั้นใครกัน? ฮ่าๆ อย่าล้อเล่นเลยครับ ประธานถง เรารู้ว่าเป็นความช่วยเหลือจากคุณ”

ถงฟางโจวหัวเราะเยาะ “ตระกูลฝูของคุณสมองตายจริงๆ คุณคิดว่าจากความคับข้องใจของเรานั้น ฉันจะช่วยคุณได้งั้นเหรอ?”

คำพูดของถงฟางโจวทำให้ใบหน้าของตระกูลฝูมืดมนลงทันที