บทที่ 605 ไม่เชื่อ

หลายครั้งที่ผู้ป่วยบางรายมีอาการง่ายมาก และมีสาเหตุง่าย ๆ แพทย์แผนจีนและตะวันตกพบ แพทย์แต่ไม่รักษาด้วยยาฉีดและยารักษาโรค

นี่คือโรคต่างประเทศ

ไม่ใช่ไสยศาสตร์น่างมงายอะไร แต่เป็นลางบอกเหตุของฮวงจุ้ย เหตุผลที่ถูกเรียกว่าเป็นไสยศาสตร์ ก็เพราะยังไม่มีการอธิบายทางวิทยาศาสตร์ได้ แต่วิทยาศาสตร์ยังไม่ได้รับการพัฒนาอย่างดี

เมื่อวิทยาศาสตร์พอจะอธิบายสิ่งเหล่านี้ได้ นี่ไม่ใช่เทคนิคลับ

หูเจียซินขมวดคิ้ว “ฉันไม่เชื่อสิ่งนี้ ฉันไม่คิดว่าจะมีปัญหาอะไร ตู้ปลานี้ดีหากมันอยู่ที่นี่ ฉันมองเห็นปลาอยู่ข้างในเมื่อฉันนอนบนเตียง ฉันไม่ต้องการเปลี่ยนตำแหน่งของมัน”

หลิ่วชิงชิงชะงักไปครู่หนึ่ง แม้ว่าหูเจียซินจะมีบุคลิกแปลก ๆ แต่เธอมักจะฟังการชักชวน โดยเฉพาะหลิ่วชิงชิงที่มักจะฟังทุกอย่าง

แต่วันนี้ทัศนคติของเธอแน่วแน่ ไม่เหมือนเดิมเล็กน้อย

ฉินจุนเหลือบมองหูเจียซิน แต่ไม่ได้โน้มน้าวเธอต่อไป

“งั้นพี่ขออะไรอย่างหนึ่งนะ”

หลังจากพูดจบ ฉินจุนก็พบกระดาษสีเหลืองแผ่นหนึ่ง ไปที่ห้องครัวของกูเจียซิน เขาหยิบข้าวหนึ่งกำมือ ห่อเป็นรูปสามเหลี่ยมด้วยกระดาษสีเหลือง แล้วมัดด้วยเชือกสีแดง

ส่งต่อให้หูเจียซิน และกล่าวว่า

“นี่คือเครื่องรางแห่งสันติภาพที่เรียบง่าย ฉันทำให้เธอ หากเธอนำมันอยู่บนร่างกาย บางทีมันอาจจะช่วยชีวิตเธอได้”

หูเจียซินยอมรับอย่างว่างเปล่า และพยักหน้า

“อืม ฉันเหนื่อยนิดหน่อย”

หลังจากพูดจบ หูเจียซินก็หลับตาลงโดยตรง เอนกายลงบนเตียงและหยุดพูด ราวกับว่าเธอเป็นแขก

เมื่อเห็นสิ่งนี้ หลิ่วชิงชิงทำได้เพียงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และพาฉินจุนออกไป

หลังจากออกไปแล้ว หลิ่วชิงชิงก็ถามขึ้น

“ฮวงจุ้ยในห้องของเจียซินมีอะไรผิดปกติเหรอ?”

ฉินจุนพยักหน้า “มีปัญหาค่อนข้างมาก ถ้าเธอหมกมุ่นอยู่กับความเข้าใจนี้ ก็มีแนวโน้มสูงที่จะตกอยู่ในอันตราย”

หลิ่วชิงชิงขมวดคิ้ว “ฉันควรทำยังไงดีล่ะ?”

ฉินจุนกล่าวว่า “ฉันสามารถปรับให้เข้ากับสถานการณ์เท่านั้น ไม่เป็นอะไรหรอกติดต่อกับเธอเรื่อย ๆ ก็พอ หากต้องการฉันก็โทรมาได้เลย”

“อืม อย่างนี้ก็แล้วกัน”

สถานะของหูเจียซินแตกต่างจากเมื่อก่อนจริง ๆ หลิ่วชิงชิงเป็นห่วงมาก และหวังเพียงว่าเธอจะไม่ทำอย่างอื่น

…

หลังจากที่ทั้งสองจากไป หูเจียซินลุกขึ้นยืน หยิบเครื่องรางความปลอดภัยที่ฉินจุนห่อให้เธอ เดินไปที่อ่างอาบน้ำ ไร้อารมณ์ ฉีกเชือกสีแดงและกระดาษสีเหลืองออก

ข้าวในนั้นตกลงไปในตู้ปลาทั้งหมด

เมื่อข้าวขาวลงไปในน้ำ ปลาในนั้นก็เริ่มฉกอย่างดุเดือด ราวกับว่าพวกมันไม่ได้กินอาหารปลาหลังจากเวลาผ่านไปนาน

ผ่านไปหนึ่งหรือสองนาที ข้าวทั้งหมดก็ถูกกินหมด และกระดาษสีเหลืองที่ฉินจุนให้เธอถูกโยนลงในถังขยะ เธอขมวดคิ้ว ทำหน้าไม่พอใจ

ฉันมีความสุขมากที่ได้พบฉินจุนก่อนหน้านี้ และฉันก็ยังอยากเล่นตลกกับฉินจุน แต่เมื่อครู่นี้ที่เขาบอกให้ย้ายตู้ปลา หูเจียซินก็เปลี่ยนไปทันที แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมเธอถึงมีอาการแบบนี้ เธออารมณ์ไม่ดี

หลังจากทำทั้งหมดนี้ โทรศัพท์มือถือของหูเจียซินก็ดังขึ้นทันที เธอฟื้นตัว และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“ฮัลโหล นี่หูเจียซิน”

“คุณหู การซ่อมแซมเหมืองทองของเราเสร็จเรียบร้อยแล้ว เข้ามาตรวจสอบกันเถอะ!”

“โอเค อีกสักพักฉันจะไป”

หลังการรักษาของฉินจุน ท้องของหูเจียซินก็ดีขึ้นมากแล้ว มีงานด่วนตอนนี้ ดังนั้นเธอจึงสวมเสื้อผ้า และไปที่เกิดเหตุโดยเร็ว

สิบนาทีต่อมา เมื่อเธอมาถึงเหมืองทองคำ หูเจียซินรู้สึกอึดอัดเมื่อมองไปที่ประตูที่เพิ่งซ่อมแซมใหม่

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ลังเลเล็กน้อย แล้วโทรหาหลิ่วชิงชิง

“ฮัลโหล ชิงชิง”

“อาซิน เกิดอะไรขึ้น เธอไม่ได้กำลังพักฟื้นที่บ้านเหรอ?”

“ไม่ มีบางอย่างผิดปกติกับบริษัท ฉันออกมาแล้ว ฉันจะไปดูที่เหมือง … คืนนี้ทานอาหารเย็นด้วยกันมั้ย?” หูเจียซินจริง ๆ แล้วไม่รู้ว่าจะพูดอะไร แต่รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย และต้องการโทรหาหลิ่วชิงชิง

“โอเค ฉันจะไปหาเธออีกรอบ เธอระวังตัวด้วยนะ”

“อืม ฉันเข้าใจแล้ว”

หูเจียซินเดิมทีอยู่ในธุรกิจเครื่องประดับ เหมืองทองคำ เหมืองเพชร สิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ในฐานะเจ้านาย เธอมักจะไปที่เหมืองเพื่อตรวจสอบซึ่งเป็นเรื่องธรรมดามากเช่นกัน

หลังจากวางสายแล้ว หลิ่วชิงชิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และบอกฉินจุนเกี่ยวกับเรื่องนี้